Once and Future Band – Deleted Scenes

[Castle Face Records, 2020]

Εισαγωγή: Γιάννης Ζαβραδινός

Βρισκόμαστε στην αρχή μιας νέας δεκαετίας πλέον και παρατηρούμε ήδη ενδιαφέρουσες ζυμώσεις όσον αφορά τις συνδυαστικές τάσεις στη μουσική και την τέχνη γενικότερα. Η  επιστροφή του προοδευτικού rock κρίνεται επιτυχημένη χάρη στην  καλλιτεχνική  αποδοχή που απολαμβάνει, όσο και την επέκτασή του σε νέες φόρμες και τρόπους έκφρασης. Οι Once and Future Band από το Oakland ανήκουν σε αυτή την κατηγορία, γιατί απλά έχουν επιλέξει μια πορεία διαφορετική από αυτές που έχουμε συνηθίσει από μπάντες του ιδιώματος. Μέσα από καλοδουλεμένες  sophisticated pop / jazz αποχρώσεις και αρμονίες μας έχουν πείσει ότι κατέχουν την τέχνη της δομημένης σύνθεσης, κάτι που είχαμε χρόνια να απολαύσουμε και πραγματικά μας έλειπε.

Το πρώτο δείγμα γραφής δόθηκε με το ομώνυμο  ντεμπούτο τους πριν από τρία χρόνια με φανερές καλλιτεχνικές προθέσεις και ολοκληρωμένο όραμα. Στη δεύτερη δουλειά τους, Deleted Scenes, που κυκλοφόρησε φέτος συνεχίζουν με τις ίδιες αρχές, αλλά με περισσότερη ανάπτυξη και ευρηματικότητα.


 

Scenes from a dream

Τα ίδια τα μέλη της μπάντας έχουν δηλώσει στόχος τους είναι να ταυτιστούν με το κοινό μουσικά όσο και στιχουργικά, να το ταξιδέψουν  χωρίς να το χάσουν κατά την διαδρομή. Η πρόθεσή τους δικαιώνεται απόλυτα και δικαιολογείται, καθώς η μουσική τους είναι αδιαμφισβήτητα προσβάσιμη χωρίς να απουσιάζει το στοιχείο της έκπληξης. Οι Joel Robinow (φωνητικά, κιθάρες, πλήκτρα, έγχορδα), Εli Eckert (κιθάρες, μπάσο, φωνητικά) και Raj Kumar Ojha (τύμπανα, μίξη) με πρόσθετα μέλη στα πνευστά να ενισχύουν το όλο εγχείρημα, προσφέρουν πολλές εκπλήξεις στη νέα τους δουλειά και σίγουρα δείχνουν πως έχουν εμβαθύνει στην αξιοποίηση των επιρροών τους. Η παλέτα των χρωμάτων που χρησιμοποιούν φαντάζει ανεξάντλητη, τηρώντας ιδανικά τις ”too prog for pop / too pop for prog” αναλογίες με αξιοζήλευτη ισορροπία. Η παραγωγή δίνει εντύπωση ζωντανής ηχογράφησης με πρόσθετες μίξεις, κάτι που πιστώνεται στον εκπληκτικό drummer της μπάντας, με βάση τις μεσαίες συχνότητες, ισορροπημένη κατανομή οργάνων και δυναμική ατμόσφαιρα.

Οι εννέα ευφυείς συνθέσεις παρουσιάζονται με όραμα, αισθητική και ουσιαστική απόδοση, που γοητεύει ακόμα και τον πιο απαιτητικό ακροατή. Ξεκινάει με την Baroque pop αρμονική αίσθηση των Beach Boys στο εναρκτήριο Andromeda και πάνω στην ροή αποκαλύπτεται η εκλεπτυσμένη jazz-pop και ο «κυνισμός» των Steely Dan (εποχής The Royal Scam / Aja / Gaucho) με το ηλεκτρικό πιάνο ως κυρίαρχο όργανο και  τις  κιθαριστικές φράσεις και τα moog synthesizers  να ενισχύουν τα θέματα. Τα Automatic Αir, Several Βullets in My Ηead και το ομώνυμο αποτελούν χαρακτηριστικά παραδείγματα αυτής της έξυπνης προσομοίωσης. Το Freaks προδίδει μια πιο Beatlesque art-pop γραφή όπως αυτή εξελίχθηκε και τελειοποιήθηκε μέσα από τις δουλειές των Roy Wood / Jeff Lynne. Υπάρχουν διάσπαρτες στιγμές γλυκιάς μελαγχολίας που επιδρούν ενισχυτικά, ειδικά στα Problem Addict και το υπέροχο Airplane με τα φωνητικά να βγάζουν εύθραυστα συναισθήματα που παραπέμπουν στους πρώιμους Yes. Τέλος, δεν λείπουν ασφαλώς και οι fusion προεκτάσεις μετά εγχόρδων και πνευστών στο The End and the Beginning, όπου πλέον επιδεικνύουν και την εκτελεστική τους δεινότητα εκτός από την συνθετική ευχέρεια που αναμφίβολα διαθέτουν. Είναι η πολυαναμενόμενη κατάληξη, ένα ιδανικό φινάλε μετά από τόσες προειδοποιητικές εκλάμψεις.

Το Deleted Scenes με πολλαπλές ακροάσεις άνετα παρομοιάζεται σαν ένα ουράνιο τόξο γλυκών ηχοχρωμάτων. Με τόση σπουδή και αναφορά σε σπουδαίες μπάντες και συνθέτες του παρελθόντος, το αποτέλεσμα μοιραία εντυπωσιάζει και ξαφνιάζει ευχάριστα. Σε μια εποχή όπου το progressive rock έχει ταυτιστεί με μεγάλης διάρκειας εμπνεύσεις, επίδειξη τεχνικής, πομπώδη περάσματα και δραματοποιημένα concepts, οι Once and Future Band μας λένε πως όλα αυτά τα χαρακτηριστικά δεν αποτελούν θέσφατο για το εν λόγω ιδίωμα. Η κατεύθυνσή τους περιέχει όλες τις ποιότητες του, αλλά καμία από τις υπερβολές. Καλύπτει πολλά κενά του puzzle της μουσικής που μάθαμε να αγαπάμε και μόνο με επεκτάσεις σαν κι αυτές θα συντηρηθεί και θα αυξήσει το κοινό της. Επεκτάσεις που κυμαίνονται πέρα από τα προφανή και τις κλασσικές επιρροές του είδους, που δείχνουν σιγά σιγά να εξαντλούνται από την πολυχρησία και να κουράζουν. Χρειαζόμαστε περισσότερες μπάντες σαν τους Once and Future Band.

9 / 10

Γιάννης Ζαβραδινός

 

2η γνώμη

 

Τρία χρόνια μετά το ομώνυμο ντεμπούτο τους, οι Once & Future Band επέστρεψαν με το Deleted Scenes και είτε κάποιος γνώριζε την μπάντα είτε όχι, δεν θα μπορούσε με τίποτα να προβλέψει αυτό που ακούμε εδώ. Το trio των Joel Robinow, Eli Eckert και Raj Kumar Ojha παραδίδει ένα σύνολο υποδειγματικής τραγουδοποιίας, με πάμπολλα hooks, εξαιρετικό παίξιμο και φαινομενικά απλές, καλοδουλεμένες δομές που ωθούν τον ακροατή να το ακούσει ξανά και ξανά, για να ανακαλύψει σύντομα μετά πόσο πραγματικά εξαιρετικός δίσκος είναι.

Το σημαντικότερο στοιχείο που καθιστά το Deleted Scenes μοναδικό είναι η αισθητική και το ύφος. Η απόλυτα smooth, γλυκιά και μελαγχολική απόδοση αυτής της υπέροχης μίξης neo-psych, pop, jazz-rock, folk και φυσικά progressive rock καθιστά το δεύτερο album των Once & Future Band ένα από τα ελάχιστα μη αγχωμένα 70s retro δείγματα των τελευταίων ετών. Σπάνια συναντά κανείς στοιχεία των Steely Dan, Beatles, ELO, Roxy Music, Supertramp και Yes μαζί. Τα κομμάτια αναπνέουν και αυτό καθαυτό το γεγονός ότι δεν είναι υπερφορτωμένα τα αναδεικνύει, μετατρέποντας τα 42 λεπτά σε μία ενιαία, αξιολάτρευτη συνθήκη.

Αν και είναι δευτερεύον όταν το συνθετικό επίπεδο είναι τόσο υψηλό, το μόνο στοιχείο που ένιωσα να λείπει είναι μια άψογη ροή μεταξύ των κομματιών, τουλάχιστον μέχρι το συγκλονιστικό ορχηστρικό prog epic The End and the Beginning που είναι ούτως ή άλλως το ιδανικό κλείσιμο για κάθε δίσκο, κάθε συλλογή τραγουδιών, κάθε βραδιά.

8.5 / 10

Δημήτρης Καλτσάς