Octavision – Coexist

[Self-released, 2020]

Εισαγωγή: Μελέτης Δουγκέρογλου

Τους έχετε ακουστά τους Octavision; Πολύ πιθανώς όχι και δεν είναι απορίας άξιον καθότι μόλις εξέδωσαν την πρώτη τους κυκλοφορία.

Οι Octavision είναι δημιούργημα του Αρμένιου κιθαρίστα Hovak Alaverdyan ο οποίος προσκάλεσε τους εξής αξιοπρόσεκτους μουσικούς: Victor Wooten (μπάσο – Vital Tech Tones, Béla Fleck and the Flecktones),  Billy Sheehan (μπάσο – Sons Of Apollo, ex-Steve Vai), Roman Lomtadze (drums – ex-Tortharry), Jeff Scott Soto (φωνή – Sons of Apollo, ex-Yngwie Malmsteen, ex-Talisman) και τον συμπατριώτη του Ara Torosyan στα πλήκτρα (αντικατέστησε τον Steve Weingart).

Αυτό το βαρύγδουπο επιτελείο μουσικών λοιπόν αποφάσισε να κυκλοφορήσει ένα κράμα progressive metal με jazz fusion αναφορές το οποίο χρήζει περαιτέρω ανάλυσης.


 

Όταν ένα supergroup τιμά τον χαρακτηρισμό του

Στο progressive metal έχουμε βομβαρδιστεί ατελείωτα με supergroups (ας ευγνωμονούμε τον Mike Portnoy για αρκετά από αυτά) και συνήθως πρόκειται για διάττοντες αστέρες ή για καθόλου αστέρες. Παρότι κυκλοφόρησε στις καθυστερήσεις της προηγούμενης χρονιάς (29 Δεκεμβρίου), οι Octavision αποδεικνύουν πως η ελπίδα των supergroup δεν πρέπει να πεθάνει.

Και γιατί να πεθάνει άλλωστε όταν καταφέρνεις να προσλάβεις τον τεράστιο Victor Wooten στην υπηρεσία του προοδευτικού metal; Για να είμαστε όμως ειλικρινείς υπάρχει αρκετό jazz / fusion υλικό και πιστέψτε με, πρόκειται για ένα πυκνό και πολυσχιδές υλικό. Δεν είναι τυχαίο πως η μουσική δουλευόταν επί 10 χρόνια στο μυαλό του Hovak Alaverdyan ο οποίος εντυπωσιάζει με το παίξιμο και τις ιδέες του. Σε κάτι λιγότερο από μια ώρα δεχόμαστε πολλαπλά ερεθίσματα, δείγματα εξαιρετικής τεχνικής, μέχρι και οι ίδιοι οι μουσικοί στις συνεντεύξεις τους αναφέρθηκαν στην πολυπλοκότητα του όλου εγχειρήματος.

Κατά βάση το ‘Coexist’ είναι ορχηστρικό πλην των συνθέσεων Coexist και Apocalyptus όπου ο Jeff Scott Soto επιστρατεύει τη φωνή του, τη χροιά της οποίας εκτιμώ ιδιαίτερα παρά την επίδραση του αμείλικτου χρόνου. Στα συν του album, πως για πρώτη φορά στην ιστορία του ιδιώματος (κατά τον Hovak Alaverdyan) χρησιμοποιήθηκε το πνευστό Blul, το οποίο δίνει ένα σαφώς ανατολίτικο άρωμα και μια αξιέπαινη ποικιλία στον ήχο. Ακούστε τη σύνθεση Three Lives, ένα εξαιρετικό αραβούργημα με κυρίαρχο fusion χαρακτήρα, τον Victor Wooten να αποδεικνύει γιατί θεωρείται ένας από τους κορυφαίους μπασίστες στην υφήλιο και γενικότερα μια σύνθεση από τις ωριμότερες και ποιοτικότερες της χρονιάς (της προηγούμενης ή της τωρινής, όπως θέλετε μεταφράστε το). Να αναφερθεί πως ακούμε και κανονάκι ή κάποιο αντίστοιχο όργανο στο εναρκτήριο Mindwar. Δεν πρέπει όμως να αδικήσω τον Billy Sheehan ο οποίος με τα καθιερωμένα υψηλά του στάνταρ αποδίδει περίφημα στο Coexist. Η αλήθεια είναι πως δε διασαφηνίζεται ποιος μπασίστας παίζει σε ποιο κομμάτι πέραν από τα δύο vide oclips για το Three Lives και Coexist.

Οι κιθάρες έχουν έναν αρκετά επιθετικό ήχο, groove και τις αντίστοιχες παραμορφώσεις και προσωπικά μου θύμισαν Symphony X (από Paradise Lost και μετά), όμως επειδή το fusion στοιχείο είναι πολύ σημαντικό στο δίσκο, οι σκέψεις θα πλανηθούν στουςLiquid Tension Experiment και Nova Collective. Η δουλειά είναι εξαιρετικά προσεγμένη και η μελωδία εξισορροπείται από τα solo ή τα πλήκτρα. Τα τραγούδια αναπνέουν και οι μουσικοί είναι αχαλιναγώγητοι, δεν υπάρχει εμπόδιο στο καλπάζον άτι που ονομάζεται Octavision. Τρανό παράδειγμα αποτελεί η δόμηση του αποχαιρετιστήριου So It Begins που ξεκινάει δυναμικά, το Blul πνέει άνεμο αλλαγής και ρίχνει λίγο τις ταχύτητες πριν το rhythm section αποφασίσει να προσδώσει το δικό του χρώμα. Ο δίσκος είναι τόσο καλοπαιγμένος και καλοκουρδισμένος σαν ένα ελβετικό ρολόι που καγχάζει στη ματαιότητα εύρεσης λάθους.

Παρότι δεν είναι το πιο προσβάσιμο άκουσμα, ο prog metal χαρακτήρας του ελαφραίνει κάπως τις καταστάσεις. Οι metal οπαδοί σίγουρα θα εκτιμήσουν τα Coexist, Proctagon και Apocalyptus. Δυναμικές συνθέσεις που δε στερούνται ποιότητας, ίσα ίσα αποτελούν προοδευτικό ντελίριο αλλά δεν διαστέλλουν τα πειραματικά όρια. Στην τελική, το παρόν πόνημα σίγουρα απευθύνεται σε μεταλλικό ακροατήριο και όχι κυρίως σε fusion κοινό.

Προσωπικά, δεν έχω παράπονα από αυτή την εξαιρετική προσπάθεια, ίσως να ήθελα να ακούσω περισσότερο τον Jeff Scott Soto, γιατί ταίριαξε η φωνή του στο περιεχόμενο και αν και θιασώτης του σκληρού ήχου και όλων των παραμορφώσεων που χρησιμοποιεί ο Αρμένιος δεξιοτέχνης, κάποιοι θα ήθελαν ίσως λίγο πιο καθαρό ήχο σε ορισμένα σημεία.

Όλα αυτά όμως είναι πταίσματα σε ένα ντεμπούτο που σαν οδοστρωτήρας στρώνει το δρόμο της επιτυχίας στους Octavision. Θα είναι εγκληματικό αν αγνοηθεί αυτός ο δίσκος γιατί είναι πραγματικά εξαιρετικός και θα συνεχίσει να παίζει ανελλιπώς στη λίστα μου,  ελπίζω να καταφέρει να βρει και θέση στη δικιά σας.

9 / 10

Μελέτης Δουγκέρογλου

 

2η γνώμη

 

Το Coexist είναι το δισκογραφικό ντεμπούτο των Octavision, ενός project του κιθαρίστα και συνθέτη Hovak Alaverdyan, που περιλαμβάνει τη συνεργασία μερικών από τους κορυφαίους μουσικούς του prog χώρου. Το άλμπουμ περιέχει 7 περιπετειώδη ορχηστρικά prog metal κομμάτια και 2 τραγούδια που ερμηνεύονται από τον σπουδαίο Jeff Scott Soto. Ο δίσκος τράβηξε την προσοχή μου για την ισχυρή επίδειξη των μουσικών δεξιοτήτων όλων των μελών της μπάντας, για τις υπέροχες συνθέσεις και τις πιασάρικες μελωδίες. Τα πάντα είναι πολύ δεμένα και ταυτόχρονα groovy, σαν ένα υγρό σε συνεχή ροή. Οι μπασογραμμές του Billy Sheehan γκρουβάρουν συνεχώς, ειδικά στα σημεία που σολάρει σε λίγα από τα τραγούδια. Ο Hovak πρόσθεσε επίσης μερικά αρμενικά παραδοσιακά όργανα και αυτό έδωσε μια εντελώς νέα γεύση στο άλμπουμ. Το Coexist είναι εξαιρετικά ευχάριστο και γεμάτο ζωή. Το καλύτερο από όλα είναι ότι δεν είναι βαρετό μετά τη μέση, όπως πολλά κυρίως ορχηστρικά άλμπουμ που κυκλοφόρησαν τα τελευταία χρόνια. Συνιστάται ανεπιφύλακτα για όλους τους οπαδούς του prog metal.

8 / 10

Goran Petrić