Kairon; IRSE! – Ruination

[Svart Records, 2017]

Μετάφραση: Αλέξανδρος Τοπιντζής
Μετάφραση: Νίκη Νικολακάκη

01
/ 03 / 2017

Ένα group που κατάγεται από μια μικρή κωμόπολη της Φινλανδίας ονόματι Kaustinen, που έχει αυτό το coat of arms και είναι γνωστή μονάχα για το folklore φεστιβαλ που διοργανώνει, είναι φυσικό να διαθέτει εξαιρετικό background. Οι Kairon; IRSE! αποτελούνται τυπικά από τέσσερα μέλη (Dmitry Melet: φωνητικά/μπάσο/βιολί, Johannes Kohal: Drums, Lasse Luhta: Κιθάρες, Niko Lehdontie: Κιθάρες/πλήκτρα), όμως είναι καίρια η συμμετοχή του Andreas Heino στα πνευστά (σαξόφωνο, κλαρινέτο) στην μουσική τους. Με το πρώτο τους album να χρονολογείται το 2011 και να τιτλοφορείται Defect in that one is bleach / We’re hunting wolverines, είναι λογικό να μην κάνουν αίσθηση αμέσως. Οι τεράστιες δυνατότητες των Φινλανδών με το περίεργο όνομα αναδύονται στην επιφάνεια με το αξιόλογο Ujubasajuba του 2014, εξερευνώντας με έναν δικό τους τρόπο την σύμπραξη της ψυχεδελικής με την προοδευτική μουσική. Τους ανακαλύπτει η Svart Records και πλέον μέσω αυτής θα απολαύσουμε το τρίτο τους full length με τίτλο Ruination.


 

Θετικό πρόσημο με ερωτηματικό

Οι συνεχείς επαναλήψεις ρυθμών, τα αιθέρια φωνητικά και η post rock πτυχή της μουσικής τους, ως «εξωτικά» χαρακτηριστικά του prog rock που παίζουν, παραμένουν και στο Ruination album και μάλιστα ενισχυμένα έναντι της καθαρόαιμης προοδευτικής οπτικής που διαθέτουν. Με το 25λεπτο (κομμένο σε δύο μέρη) Sinister Waters να ανοίγει τον δίσκο, το Ruination κατευθύνει τον ακροατή στα πιο δυσπρόσιτα μέρη του, προτάσσοντας πιο παραδοσιακές prog φόρμες, αλλά ταυτόχρονα εξελίσσοντας εκπληκτικά και την ψυχεδελική πλευρά τους (ειδικά στο τελευταίο 4λεπτο του δεύτερου μέρους, με την συνομιλία των space πλήκτρων και του rhythm section ο δίσκος ακουμπά την κορυφή του).

Προσπερνώντας το Llullaillaco με την όψιμη, indie-post-psych λογική του, φτάνουμε στο Starik. Πρωτογονικές heavy κιθάρες αρχικά, σαξόφωνα και avant-prog λίγο μετά, παραδοσιακό prog προς το τέλος (με τα φωνητικά να θυμίζουν Jon Anderson και οι μελωδίες να παραπέμπουν στους Yes) η σύνθεση περιλαμβάνει ότι θα θέλαμε από ένα group σαν τους Kairon; IRSE!. Με προσεκτικές κινήσεις, δομούν μια σύνθεση οδηγό για το μέλλον, που καλό θα ήταν να τους απομακρύνει από τις προκάτ πρακτικές του shoegazing και του σύγχρονου ελαφρού psych. Και είναι εύκολο να αντιληφθείς ότι η δύναμη των Kairon; IRSE! είναι στις δυναμικές εξάρσεις και στις κλιμακώσεις, αλλά εμφανώς μπερδεμένοι ανάμεσα στις επιρροές τους, δεν είναι (ακόμα) σε θέση να προσφέρουν κάτι συνολικά μνημειώδες. Χαρακτηριστικό παραδειγμα το Porphyrogennetos που ενώ αρχικά αναμασά γνωστά ψυχότροπα μοτίβα, εξελίσσεται σε ένα χαριτωμένο folk/acid instrumental πανηγυράκι, αφήνοντας μια γλυκόπικρη γεύση. Μια ακόμα περίπτωση που δεν προσθέτει στην ποιότητα του Ruination είναι και η ομώνυμη σύνθεση, με το default κρεσέντο «ο δίσκος κάπου εδώ τελειώνει», αν και ομολογώ ότι η μελωδία που το πλαισιώνει είναι ενδιαφέρουσα.

Σίγουρα το συνολικό πρόσημο είναι θετικό και φτάνει μόνο η αξία της πρώτης πλευράς για να εκτιμήσει κάποιος τους Kairon; IRSE!. Ενώ συνολικά είναι ευχάριστο άκουσμα, απαιτείται μια επανεκτίμηση των πραγματικά άξιων χαρακτηριστικών που φέρουν, για να προχωρήσουν σε ακόμα υψηλότερες πτήσεις, μακριά από τον συμπαθή αλλά και περιοριστικό χώρο του Kaustinen.

6.5 / 10

Αλέξανδρος Τοπιντζής

 

2η γνώμη

 

To Ruination είναι ο τρίτος δίσκος των Φιλανδών Kairon; IRSE! και την παραγωγή του επιμελήθηκε ο Juno Vanhanen (Oranssi Pazuzu). Mε υπόβαθρο τον ψυχεδελικό και πειραματικό ήχο, ο νέος τους δίσκος αγκαλιάζει τις αρχές του προοδευτικού rock και τα μεγάλα ονόματα του ‘70. Πολλοί ίσως βιαστούν να θεωρήσουν τη συγκεκριμένη κυκλοφορία ως μέρος του κύματος της αναβίωσης του παραδοσιακού prog rock. Η αλήθεια είναι πως οι φετινοί Kairon; IRSE! επηρεάζονται από τις αρχετυπικές στιγμές του είδους, αλλά δεν περιχαρακώνονται σε μια στείρα vintage τεχνοτροπία. Η μουσική τους δομείται με άξονα τον πειραματισμό και τη διάθεση για ανάμειξη στοιχείων όπως η dream pop και το shoegaze. To τελικό αποτέλεσμα ακούγεται καινοτόμο, στηριζόμενο αφενός στην έξυπνη διαχείριση του παρελθόντος και αφετέρου στην επεξεργασία των επιρροών με τα τρέχοντα ρεύματα της εποχής επιτυγχάνοντας εν τέλει να ακούγεται αυθεντικό. Το Ruination συνιστά μια ανέλπιδα ποιοτική κυκλοφορία που μας παρουσιάζει μια εξόχως ελπιδοφόρα μπάντα.

8 / 10

Χρήστος Μήνος

Κάντε το πρώτο σχόλιο

Υποβολή απάντησης