Ihsahn – Arktis.

 [Candlelight Records, 2016]

Ihsahn - Arktis

Εισαγωγή: Γιάννης Βούλγαρης
31 / 05 / 2016

Παρακολουθώντας την μουσική πορεία του Ihsahn εδώ και κάποια χρόνια, προσωπικά μου θυμίζει την αντίστοιχη του Chuck Schuldiner (Death, Control Denied). Κι αυτό για πάνω από έναν λόγους. 1) Το πρώτο του συγκρότημα (Emperor) έβαλε τις βάσεις για το πώς θα παίζεται το black metal, 2) ως βασικός συνθέτης της μπάντας δεν επαναπαύθηκε, αλλά από δίσκο σε δίσκο εξέλισσε τις συνθέσεις, 3) όταν ένιωσε πως αυτό που συνθέτει είναι πολύ διαφορετικό από αυτό που πρεσβεύει το συγκρότημά του ξεκίνησε κάτι νέο χωρίς να προσβάλει την ιστορία και τους οπαδούς του προηγούμενου. Ίσως είναι υπερβολικό αυτό που λέω, όμως πιστεύω ότι είναι καλλιτέχνης τέτοιου διαμετρήματος και ελπίζω να συνεχίσετε να διαβάζετε την κριτική.

                                         


 

6ο και καλύτερο

Τρία χρόνια μετά το καλό, αλλά μάλλον πιο αδύναμo δίσκο του Ihsahn, το Das Seelenbrechen, κυκλοφορεί το Arktis. όπου ο ίδιος ως το μόνο μέλος της μπάντας παίζει όλα τα μουσικά όργανα εκτός από drums, με τον Tobias Ørnes Andersen (ex-Leprous) να έχει αυτό το ρόλο. Η παραγωγή είναι καθαρή και σχετικά δυνατή, με τις κιθάρες και τα φωνητικά να έχουν μια εύνοια και τα τύμπανα να είναι λίγο πιο πίσω, ενώ το μπάσο και τα πλήκτρα βοηθούν ώστε το τελικό αποτέλεσμα να μην είναι επίπεδο.

Γενικότερα σε κάθε δίσκο του ο Ihsahn μπλέκει διαφορετικά μουσικά είδη με τις ιδιαίτερες μελωδίες που συνθέτει, όμως στο Arktis. έχω την εντύπωση ότι ακολούθησε την αντίστροφη διαδικασία. Έγραψε μουσική διαφορετικών ιδιωμάτων και την έφερε στα μέτρα του. Για παράδειγμα το Until I too Dissolve είναι ένα hard rock κομμάτι, όμως το πείραξε με τον τρόπο του και δε μοιάζει παράταιρο, ενώ το In the Vaults δείχνει το πώς θα έπρεπε να ακούγεται η pop κατά την άποψή του. Αυτό υπάρχει και σε άλλα κομμάτια, όπως στο Frail που είναι ένα ηλεκτρονικό κομμάτι, στο Mass Darkness που αν δεν είχε τις πινελιές του θα μπορούσε να ήταν σε μελωδικό, επικό, metal δίσκο, ή στο My Heart is of the North ένα 70s κομμάτι αλα Ihsahn. Υπέροχα είναι επίσης και τα Disassembled και Celestial Violence που είναι πιο άμεσα τραγούδια και θυμίζουν Leprous, όμως αυτά που ξεχώρισα είναι τα Crooked Red Line με το σαξόφωνο και την απαλή του μελωδία και το Pressure που μου θύμισε αρκετά Emperor.

Στον έκτο προσωπικό του δίσκο ο Ihsahn μας παραδίδει ίσως το καλύτερο πόνημα της δεύτερης καριέρας του, έναν δίσκο γεμάτο έμπνευση που διατηρεί όλα τα βασικά χαρακτηριστικά του τρόπου σύνθεσης που έχει αναπτύξει, όντας παράλληλα πιο μελωδικός και ευκολοάκουστος. Όσοι παρακολουθούν τη δισκογραφία του, το Arktis. ίσως τους θυμίσει το After στα πιο μελωδικά σημεία του, με καλύτερη όμως παραγωγή. Οι υπόλοιποι ας ετοιμαστούν να ακούσουν έναν προοδευτικό metal δίσκο που ξεφεύγει από τα στεγανά του progressive metal. Δώστε του χρόνο και θα σας ανταμείψει πλουσιοπάροχα. Ένας από τους καλύτερους δίσκους της χρονιάς.

9 / 10

Γιάννης Βούλγαρης

 

2η γνώμη 

 

Η λογική ακολουθία μιας solo πορείας που απαριθμεί 6 δίσκους σε μια δεκαετία, είναι η έντονη διακύμανση της ποιότητας των κυκλοφοριών. Ως εξαίρεση, ο Ihsahn και το Arktis. album του επιβεβαιώνουν την σταθερή προσήλωσή του στην Τέχνη που πεισματικά υπερασπίζεται. 80s metal, σύγχρονο νορβηγικό metal (σιχαίνομαι τον όρο avant-garde), πειραματική προσέγγιση στη σύνδεση ετερόκλητων επιρροών και ο καλύτερος κουνιάδος που θα μπορούσε να σου τύχει.

8 / 10

Αλέξανδρος Τοπιντζής

Κάντε το πρώτο σχόλιο

Υποβολή απάντησης