Guillaume Perret – A Certain Trip

[Kakoum Records, 2020]

Εισαγωγή: Λευτέρης Σταθάρας
Μετάφραση: Λ. Σταθάρας, Β. Χριστοδούλου

Ο Guillaume Perret είχε προκαλέσει το ενδιαφέρον κοινού και κριτικών τα τελευταία αρκετά χρόνια. Ο σαξοφωνίστας / κημπορντίστας ξεκίνησε να μελετάει από έξι ετών και ξεκίνησε να συμμετέχει σε συγκροτήματα από το 2002, αλλά ήταν δέκα χρόνια αργότερα, το 2012, όταν κυκλοφόρησε το πρώτο του άλμπουμ ως Guillaume Perret & the Electric Epic με την παραγωγή να την επιμελείται ο πολύς John Zorn. Το 2014 το Open Me ακολούθησε από την Kakoum Records και το 2016 κυκλοφόρησε μια solo προσπάθεια με τίτλο Free, προσπαθώντας να γράψει κάτι σαν soundtrack. Το μονοπάτι αυτό ο Perret αποφάσισε να διερευνήσει περαιτέρω με το soundtrack για το ντοκιμαντέρ 16 Levons de Soleil (16 ηλιοβασιλέματα) με πολλά τραγούδια από το soundtrack είναι μέρος του νέου του album, A Certain Trip.

Με την μπάντα που έγραψε το soundtrack για το ντοκιμαντέρ, o Perret συνέχισε να διερευνά την ίδια θεματολογία. Η διαδικασία κυκλοφορίας του νέου άλμπουμ ήταν μακρά και κουραστική με την αρχική ημερομηνία κυκλοφορίας τον Σεπτέμβριο του 2019 και στη συνέχεια να μεταφερθεί στον Νοέμβριο και τελικά έχουμε τα χέρια μας (ψηφιακά και φυσικά) το A Certain Trip στις 5 Ιουνίου 2020.


 

Πολυεπίπεδη ακολουθία ονείρων

Ο Guillaume Perret πήρε ένα πιο αντισυμβατικό μονοπάτι στο ταξίδι του στην jazz με το σαξόφωνό του. Με όπλο τη δική του δημιουργικότητα και λίγη βοήθεια από τους φίλους του στην εταιρεία Henri Selmer Paris Saxophones, επέλεξε μια αρκετά DIY προσέγγιση για το σαξόφωνό του, προσθέτοντας πετάλια, μικρόφωνα και οτιδήποτε τεχνολογικά δυνατό για να δημιουργήσει κάτι μοναδικό, επιτυγχάνοντας μερικώς ηχητική μετατροπή του οργάνου.

Έχοντας το σαξόφωνο ως κύρια γεννήτρια της μουσικής του, ο Perret με τη βοήθεια των πολύ ταλαντούχων μουσικών που τον περιβάλλουν, δημιουργεί ένα ταξίδι με πειραματικό μείγμα jazz και ηλεκτρονικής μουσικής έχοντας πάντα μια rock τάση. Έχοντας στο πίσω μέρος του μυαλού σας ότι η μουσική αρχικά χρησιμοποιήθηκε ως soundtrack για την ταινία που καταγράφει την αποστολή του αστροναύτη Thomas Pasquet, η υψηλή ενέργεια και βαρύ rhythm section που ξεκινά το άλμπουμ προκαλούν έκπληξη. Τουλάχιστον στην αρχή. Μετά από πολλαπλές ακροάσεις τα στρώματα αρχίζουν να αποκαλύπτονται με μεγάλες αλληλεπιδράσεις μεταξύ σαξοφώνου και keyboards, ενώ το μπάσο και τα τύμπανα πλαισιώνουν όλο αυτό το εγχείρημα.

Ενώ ο ήχος είναι αρκετά διαφορετικός από τον προηγούμενο δίσκο του, Free, είναι μια μεγάλη εξέλιξη από το album του Open Me (κυκλοφορία του 2014 με τους Electric Epic) με την προσθήκη περισσότερων ηλεκτρονικών πειραμάτων που μερικές φορές φαίνεται να τον προκαλούν, γεγονός που προσθέτει ένα ενδιαφέρον στρώμα αυθεντικότητας στον ήχο του άλμπουμ. Κάθε τραγούδι είναι αρκετά διαφορετικό από τα υπόλοιπα, με πολλές αλλαγές ρυθμού, νέες μελωδίες και μουσικά θέματα. Υπάρχουν αρκετά μελωδικά και ήρεμα τμήματα στα τραγούδια που σε αφήνουν να αναπνεύσεις, ωστόσο, ακόμη και στα πιο έντονα περάσματα όταν η παραμόρφωση στο σαξόφωνο και η ενέργεια χτυπάνε κόκκινα, υπάρχουν πάντα τα keyboards με τους πιο διαστημικούς ήχους που κάνουν το σύνολο πιο ταξιδιάρικο.

Ενώ ο πλουραλισμός των ήχων κάνουν το δίσκο συναρπαστικό, υπάρχουν κάποια θέματα ροής και κάποιοι πειραματισμοί που ίσως να μην δουλεύουν ειδικά στα μεγαλύτερα κομμάτια όπως το Sirenes και το Poseidonis. Επιπλέον, το album τελειώνει με το τραγούδι Peace στο οποίο συμμετέχει ο ράπερ Nya, το οποίο αρχικά φαντάζει ελαφρώς εκτός κλίματος σε έναν κατά τα άλλα instrumental δίσκο. Ωστόσο, μετά από πολλαπλές ακροάσεις φαίνεται ένας ωραίος τρόπος για να κλείσει το soundtrack.

Ο Guillaume Perret είναι ένας από τους ανθρώπους που θέλει να πειραματιστεί με τα όρια των μουσικών ειδών και να συνδυάσει jazz με rock και ηλεκτρονική μουσική. Εφόσον οι πειραματισμοί του έχουν αποτελέσματα σαν το A Certain Trip τότε κανείς δεν πρέπει να σταθεί στο δρόμο του, παρά μόνο να τον ενισχύσει όσο το δυνατό.

8.5 / 10

Λευτέρης Σταθάρας

 

2nd opinion

 

Εδώ έχουμε δυνατή, πολύπλευρη μουσική. Βασικά, είναι μία αδιάκοπη εξερεύνηση πολλών μουσικών στυλ, όπως ηλεκτρονική (ό,τι κι αν σημαίνει αυτό), ποπ, τζαζ, μεσανατολικές αναφορές και άλλα. Για να δώσω μια εικόνα, ανήκει ίσως κάπου εκεί με τους Bugge Wesseltoft, Donny McCaslin και Now vs. Now (η λίστα δεν είναι σε καμία περίπτωση εξαντλητική).  Η μπάντα είναι σε τρελή φόρμα και πορεύεται αδιαίρετα καθόλη τη διάρκεια του δίσκου, επιδεικνύοντας εξαιρετική ευχέρεια, περίτεχνα grooves, ξεκάθαρες, καλοδουλεμένες ενορχηστρώσεις και αυτοσχεδιαστικές δεξιότητες οι οποίες υπηρετούν τις συνθέσεις, ενώ η παραγωγή είναι άψογη. Αλλά η περιπτωσάρα εδώ είναι ο Guillaume Perret. Ο τύπος είναι μαέστρος σαξοφωνίστας, και ο τρόπος με τον οποίο μεταχειρίζεται τα εφέ του είναι ιδιοφυής – απλά άκου το πρώτο κομμάτι για να πάρεις μια γεύση. Η μουσική του είναι το λιγότερο υπερβατική. Αυτό είναι το μέλλον στο οποίο ο όρος Future Jazz αναφερόταν στα τέλη του ‘90, και είναι εδώ. Ήταν πάντα εδώ.

9 / 10

Βαγγέλης Χριστοδούλου