Evergrey – Escape of the Phoenix

[AFM Records, 2021]

Εισαγωγή: Μελέτης Δουλγκέρογλου

Οι Σουηδοί Evergrey αποτελούν μία από τις πιο συνεπείς μπάντες με 12 albums στο ενεργητικό τους από το 1998 (The Dark Discography) έως και σήμερα, αν και λίγο έλειψε να διαλυθούν μετά την κυκλοφορία του μετριότατου Glorious Collision (2011) στο οποίο δύο βασικά μέλη είχαν αποχωρήσει (Henrik Danhage στις κιθάρες και Jonas Ekdahl στα drums).

Ο συνδυασμός του σκοτεινού metal με τα προοδευτικά στοιχεία και τους ενδιαφέροντες κοινωνικούς και εσωτερικούς στίχους του χαρισματικού τραγουδιστή και συνθέτη τους Tom Englund, τους κατέστησε ιδιαίτερα αγαπητούς στο ελληνικό κοινό κυρίως λόγω της «χρυσής περιόδου» τους (2001-2004) όπου κυκλοφόρησαν τις αρτιότερες και πιο προοδευτικές κυκλοφορίες τους, In Search of Truth, Recreation Day και The Inner Circle.

Ύστερα από την επάνοδο των αποχωρησάντων, η μουσική τους άλλαξε γραμμή πλεύσης σε μια πιο άμεση προσέγγιση και παρά το ενθουσιώδες και συνάμα μελαγχολικό Hymns For the Broken (2014), η συνέχεια δεν ήταν ανάλογη. Το ερώτημα είναι αν στο παρόν πόνημα συνεχίζουν την ίδια συνταγή ή δοκιμάζουν κάτι διαφορετικό.


 

Εγκλωβισμένοι στα αυτοδημιούργητα στεγανά

Η αυγή του 2021 βρίσκει τους Evergrey απτόητους και παραγωγικούς. Εξάλλου όφειλαν να συνεχίσουν μετά τη θεματική τριλογία που ξεκίνησε με τα Hymns For the Broken (2014), The Storm Within (2016) και περατώθηκε με το The Atlantic (2019). Προσωπικά, πέραν του εξαιρετικού Hymns of the Broken δεν με έπεισε το όλο εγχείρημα, κυρίως λόγω της επαναληψιμότητας και της μουσικής στασιμότητας στα δύο επόμενα album. Να τονίσουμε και να ξεκαθαρίσουμε λοιπόν πως το Escape of the Phoenix ξεκάθαρα εμπνέεται και συνασπίζεται με τους άμεσους προπομπούς του. Το προοδευτικό απρόβλεπτο και το εντόνως σκοτεινό περιβάλλον έχει δώσει τη θέση του σε ένα στακάτο, δυναμικό μουσικό περιεχόμενο με λίγο λιγότερες μαύρες αποχρώσεις. Θα αναρωτηθεί κανείς αν είναι κακό αυτό απαραίτητα. Κατακριτέο δε θα ήταν αν αποτελούσε εφαλτήριο διαφορετικής δημιουργικότητας ή μια αναζωογονητική πνοή στον ήχο των Evergrey, που σημειωτέον παραδοσιακά αποτελούν μια από τις αγαπημένες μπάντες μου ειδικά στις μελαγχολικές συναισθηματικές μου αναζητήσεις.

Η αλήθεια όμως είναι πως οι Σουηδοί όντας μέλος μιας mainstream δισκογραφικής όπως η AFM records, απευθύνονται σε ένα πιο διευρυμένο ακροατήριο εις βάρος της μουσικής σύνθεσης. Φυσικά η απόδοση τους είναι όσο το δυνατόν αποτελεσματικότερη και οφείλω να αναγνωρίσω πως ο Tom Englund είναι σαν το παλιό καλό κρασί, η φωνή του δεσπόζει και ανεβάζει επίπεδο σε ό,τι τραγουδάει. Με μια τόσο χαρακτηριστική χροιά και ερμηνευτική δεινότητα ακόμα και κατάλογο super market να του δώσεις θα τον κάνει να ακουστεί ενδιαφέρων. Όμως εκεί έγκειται η μεγαλύτερη διαφωνία μου: αρκεί ένας κούκος για να φέρει την άνοιξη; Ασφαλώς ακούμε πολύ δυνατά riff και ωραία σόλο (για παράδειγμα στο Eternal Nocturnal) από τον αδίκως υποτιμημένο Henrik Danhage ενώ ο έτερος συνθέτης Jonas Ekdahl παραδίδει σεμινάρια drum τεχνικής. Τα περιρρέοντα πλήκτρα του Richard Zander εμπλουτίζουν το αποτέλεσμα, όλα συνοδευόμενα από μια ογκώδη μίξη και παραγωγή και τους προσωπικούς μα πάντοτε αποτελεσματικούς στίχους του Tom Englund. Συνολικά, το υλικό είναι πιο δεμένο από τον προκάτοχο του και ακούγεται πιο ομαλά, σημαντικό στοιχείο στο οποίο δούλεψαν περισσότερο οι Σουηδοί ενώ οι μπαλάντες του παρόντος  album είναι πραγματικά ευχάριστες στην ακρόαση και ειδικότερα το Stories. Επίσης, δεδομένης της αμεσότητας του album, τα Forever Outsider και A Dandelion Cipher θα αποτελέσουν ιδανικά hits στο σανίδι, όποτε επιστρέψουμε πίσω στις ζωντανές παραστάσεις. Το ίσως πιο πειραματικό στοιχείο του Escape of the Phoenix είναι το ντουέτο του Englund με τον James LaBrie στο The Beholder. Στην πράξη όμως δεν ακούγεται ιδιαίτερα αρμονικό κυρίως διότι η φωνή του Englund σκεπάζει την τίμια πλην πλέον σχετικά μαραμένη φωνή του LaBrie.

Αυτό όμως που δεν ακούμε είναι τολμηρές και επικές συνθέσεις ή συναισθηματικά ειλικρινείς και φορτισμένες μελαγχολικές ελεγείες. Ναι μεν, οι μελωδίες παραμένουν πιασάρικες όπως και αρκετά ρεφραίν, αλλά αν δεχτούμε πως το ταβάνι των Evergrey είναι η ασφαλής πορεία που συνειδητά επέλεξαν ή filler κομμάτια όπως το Run, τότε μιλάμε για άλλη μπάντα και όχι αυτή που έχει συνθέσει στο παρελθόν τραγούδια όπως τα Mark of the Triangle, The Great Deceiver, A Touch of Blessing και The Grand Collapse μεταξύ άλλων.

Επειδή όμως αρνούμαι να χαμηλώσω τον πήχη, δεν μπορώ παρά να αναφέρω πως αν και ο φοίνικας απέδρασε (παρεμπιπτόντως, εξαιρετικό εξώφυλλο από τον συμπατριώτη μας Γιάννη Νάκο), οι ίδιοι οι Evergrey αρνούνται να αποδράσουν από την πεπατημένη. Ως εκ τούτου αν και ο δίσκος είναι ηχητικά προσβάσιμος και διασκεδαστικός, η πρότερη δισκογραφία τους προτείνεται για όποιον θέλει να αντιληφθεί τι σημαίνει το όνομα Evergrey.

6,5 / 10

Μελέτης Δουλγκέρογλου

 

2η γνώμη

 

Εδώ και αρκετά άλμπουμ, αλλά κυρίως μετά την επιστροφή του κιθαρίστα Henrik Danhage και του ντράμερ Jonas Ekdahl, οι Evergrey κυκλοφορούν άλμπουμ με παρόμοιο ήχο. Υπέρμετρα παρόμοιο θα μπορούσα να πω. Mid-tempo, double bass, βαριά riffs και πλήκτρα να διανθίζουν τον ήχο εδώ και εκεί. Αυτός ήταν ο ήχος στο The Storm Within, στο The Atlantic και η ίδια είναι και η συνταγή στο Escape of the Phoenix. Ο ήχος δουλεύει μια χαρά για μια πιο άμεση power metal κυκλοφορία, λείπουν κάποια στοιχεία από τις πρώτες μέρες της μπάντας. Ο Tom Englund είναι άψογος όπως πάντα στις μελωδίες του και την απόδοση των κομματιών. Δυστυχώς όμως, υπάρχουν λίγα σημεία όπου η κιθάρα ή τα πλήκτρα οδηγούν με μελωδίες (όχι αξέχαστες μελωδίες αλλά γενικά μελωδίες). Τα περισσότερα από τα 58 λεπτά του δίσκου είναι γεμάτα ενέργεια και in-your-face, με τα απαραίτητα διαλείμματα για τις μπαλάντες. Σίγουρα το Escape of the Phoenix είναι ένας καλοπαιγμένος δίσκος ο οποίος όμως δεν έχει κάποια στοιχεία που θα κάνει τους οπαδούς των Evergrey να πουν πως η μπάντα περνάει την δεύτερη νιότη της.

6.5 / 10

Λευτέρης Σταθάρας