Black Fate – Ithaca

[Rockshots Records, 2020]

Εισαγωγή: Χρήστος Μήνος

Η γέννηση των Black Fate ανάγεται σε θρυλικά για την ελληνική mtal σκηνή χρόνια. Το 1990 η μπάντα δημιουργείται στη Λάρισα και δύο demos (Black Fate, A Piece of Dream) γνωστοποιούν την παρουσία τους στα συμφραζόμενα της ελληνικής σκηνής. Έπρεπε όμως να μεσολαβήσει μια ολόκληρη δεκαετία για να έρθει στο φως ο πρώτος τους ολοκληρωμένος δίσκος, Uncover, το 2000. Με αντίστοιχη καθυστέρηση το Deliverance of Soul το 2009 έκανε ευρύτερα γνωστό το όνομά τους με ένα στυλ που όμνυε στο μελωδικό power metal. O δίσκος αυτός στάθηκε το εφαλτήριο σημαντικών αλλαγών για την μπάντα στην οποία από τους ιδρυτές της παρέμεινε μονάχα ο drummer Νίκος Τσιντζιλώνης. H νέα μπάντα απαρτίζεται πλέον από το κιθαρίστα Gus Drax και τα πρώην μέλη των ξεχωριστών Innosense: τον Βασίλη Λιάκο και τον Βασίλη Γεωργίου σε μπάσο και φωνητικά αντιστοίχως. Το Between Visions and Lies ήταν η πρώτη τους συλλογική προσπάθεια και το φετινό Ithaca ίσως συμβολίζει την επιθυμία της μπάντας να βρει το δρόμο της καταξίωσης.


 

Ένα ακόμα βήμα προς τα μπροστά

Οι Black Fate, το ελληνικό power / prog metal συγκρότημα από τη Λάρισα, μόλις κυκλοφόρησε το τέταρτο full-length album με τίτλο Ithaca. Έχουν περάσει έξι χρόνια από τότε που κυκλοφόρησε ο προηγούμενος δίσκος τους Between Visions and Lies. Ήταν το ποικιλότροπα πρωτοποριακό τους άλμπουμ που τους βοήθησε να αποκτήσουν μια ευρύτερη αποδοχή στη metal κοινότητα. Σε αυτή τη νέα κυκλοφορία, οι Black Fate παρέμειναν πιστοί στο ιδιαίτερο στυλ τους. Ο ήχος είναι βασικά power / prog metal με πολλές επιρροές που προέρχονται από το μελωδικό, κλασικό και συμφωνικό metal. Η μόνη διαφορά είναι ότι αυτό το album δείχνει μια πιο επιθετική προσέγγιση χωρίς να χάνεται η trademark μελωδική πλευρά του συγκροτήματος και γίνεται λίγο πιο σκοτεινό σε σημεία από το προηγούμενο.

Ο τραγουδιστής Βασίλης Γεωργίου λάμπει για άλλη μια φορά, με μια πολύ ωραία απόδοση και η απαλή και εκφραστική φωνή του μου θυμίζει πολύ τον Roy Khan, ως συνήθως. Τεχνικά, η μπάντα αποδίδει πολύ καλά εδώ και το riffing είναι επίσης πολύ καλό. Ο Gus Drax παίζει κιθαριστικά σόλο που υπηρετούν άψογα τα τραγούδια και είναι πάντα έτοιμος να εμπλουτίσει τη συνολική ποιότητα της μουσικής. Η μπάντα έχει την ικανότητα να φτιάχνει πιασάρικα hooks και η μελωδία παίζει βασικό ρόλο σε κάθε τραγούδι εδώ. Τα συμφωνικά μέρη και η ενορχήστρωση αναπτύσσονται επίσης περαιτέρω σε αυτό το album και μερικά μέρη μου θυμίζουν μερικές φορές τους Kamelot ακόμη περισσότερο απ’ ό,τι παλιότερα. Η παραγωγή είναι εξαιρετική, αναδεικνύοντας όλα τα ωραία μικρά στοιχεία των οργάνων που χρησιμοποιούνται. Μουσικά, το Ithaca μπορεί να ταιριάζει ακόμη και με παλαιότερα album των Kamelot σε ποιότητα, αλλά είναι γενικά μια πιο συνειδητοποιημένη, σύγχρονη εμπειρία και επομένως δύσκολο να συγκριθεί με οτιδήποτε.

Η μουσική έχει πολλές δροσερές λεπτομέρειες στην ενορχήστρωση και τους ρυθμούς. Είναι προφανές ότι οι Black Fate δεν ήθελαν να παγιδευτούν στην επανάληψη μιας φόρμουλας και προσπάθησαν να πειραματιστούν με διάφορους ήχους, αν και μερικές φορές φαίνεται ότι πήγαν σε αχαρτογράφητηες περιοχές για αυτούς. Τα highlights του album είναι το Savior Machine που δείχνει την ωριμότητα στη σύνθεσης, το Reach for the Stars που είναι ένα μελωδικό τραγούδι που κολλάει στο μυαλό και η μπαλάντα Rainbow End είναι απλά υπέροχη. Δεν μπορώ να πω ότι κάθε τραγούδι έχει τον ίδιο αντίκτυπο σε μένα, αλλά η συνολική αίσθηση είναι πολύ θετική.

Το Ithaca είναι άλλος ένας καλός δίσκος των Black Fate και η τέλεια απόδειξη ότι η επιτυχία του τελευταίου τους album δεν ήταν τυχαία. Ως συνήθως, μου αρέσουν τα πιο μελωδικά στοιχεία και αυτό το άλμπουμ έχει κάτι για όλους. Αυτή η συλλογή τραγουδιών prog / power metal αξίζει να ακουστεί από πολλούς σοβαρούς metal οπαδούς.

8 / 10

Goran Petrić

 

2η γνώμη

 

Μετά από μια ολόκληρη εξαετία, οι Έλληνες Black Fate επιστρέφουν στη δισκογραφία με το Ithaca να θρυμματίζει τη σιωπή που επήλθε μετά τη κυκλοφορία του Between Visions and Lies. H μπάντα είναι πάλι εδώ με το γνώριμο ύφος της να εκφράζεται στο εντυπωσιακό σύνολο των 12 κομματιών. Η μουσική τους παραμένει ταγμένη στο power metal που διανθίζεται από προοδευτικά σημεία με όμορφα refrain να τους δίνουν μια αξιομνημόνευτη προοπτική. Με πυλώνα τον ήχο των Kamelot, η μπάντα έχει τα γνωρίσματα ενός ήχου που πλέον απαντάται όλο και πιο σπάνια. Η πολύ καλή κιθαριστική παρουσία του Gus Drax συνυφαίνεται λυσιτελώς με τα πλήκτρα Θέμη Κοπαρανίδη, με τα ντραμς και το μπάσο των Νίκου Τσιντζιλώνη και Βασίλη Λιάκου αντιστοίχως να δίνουν τον αναγκαίο δυναμισμό για ένας είδος που θυμίζει χωρίς αμφιβολία τα 90s. Η φωνή του Βασίλη Γεωργίου, η οποία παραπέμπει σε εκείνη του Roy Khan, είναι το καταλυτικό στοιχείο για να απογειώσει τα τραγούδια της μπάντας. Χωρίς να ακούμε κάτι πρωτόγνωρο, οι Black Fate έχουν τη σπίθα και την εμπειρία να φτιάξουν ένα δίσκο που πυρπολεί τον ακροατή με γνώριμους μεν αλλά πολύ καλοπαιγμένους ήχους δε.

7 / 10

Χρήστος Μήνος