Animals as Leaders – Parrhesia

[Sumerian Records, 2022]

Εισαγωγή: Γιάννης Βούλγαρης

Εκεί που οι Animals as Leaders κυκλοφορούσαν δίσκο σχεδόν κάθε δύο χρόνια το διάστημα των σχεδόν έξι που έκαναν τώρα δίνει την εντύπωση πως η μπάντα μάλλον ήταν σε παύση και όχι σε έλλειψη έμπνευσης. Βέβαια η μουσική που παίζουν μπορεί πολύ εύκολα να κορεστεί από την επαναληψιμότητα ή να θυμίζει απλώς μουσικές ασκήσεις και ίσως τα μεγάλα διαστήματα να βοηθούν να καθαρίσει το μυαλό του συνθέτη. Το ερώτημα όμως παραμένει «Έχουν κάτι να πουν πλέον οι Animals as Leaders;» και αν ναι είναι απορίας άξιο πόσο διαφορετική μπορεί να είναι η μουσική τους πρόταση. Η μπάντα μας παρουσιάζει με παρρησία (pun intended) τον νέο δίσκο και εμείς τον αναλύουμε. Για πάμε!


 

Ο πιο ώριμος δίσκος τους μέχρι σήμερα

Έξι χρόνια μετά το καλό αλλά άνισο σε σύγκριση με την υπόλοιπη δισκογραφία τους The Madness of Many, το jazz metal trio παραμένει σταθερό για τρίτο δίσκο παρόλες τις προσωπικές αναζητήσεις κάθε μέλους χωριστά όλο αυτόν τον καιρό και αυτό δίνει έξτρα οντότητα σε κάτι που ξεκίνησε ως προσωπικό project ενός υπερταλαντούχου νέου κιθαρίστα. Ο Tosin Abasi, ο περί ου ο λόγος, αφού περιόδευσε για κάποιο διάστημα με τους Generation Axe και ίδρυσε την εταιρεία που κατασκευάζει τις signature κιθάρες του, συνέθεσε εν τέλει τη μουσική του πέμπτου δίσκου των Animals as Leaders. Ο οποίος δίσκος, χρησιμοποιεί τα βασικά χαρακτηριστικά του ήχου τους σαν βάση και όχι ως αιχμή του δόρατος, αφού το Parrhesia είναι πιο μουσικό και μελωδικό σε σύγκριση με το παρελθόν.

Στην προκειμένη περίπτωση οι φοβερές εναλλαγές στο μέτρο των τραγουδιών, οι στριφνές συγχορδίες, οι ογκώδεις 8χορδες κιθάρες, τα djent ρυθμικά σημεία, τα τεχνικά σε όρια τρέλας τύμπανα και η πεντακάθαρη δυνατή παραγωγή, είναι παρόντα, αλλά πλέον ο ήχος είναι πιο ζεστός, τα όποια σόλο μελωδικότερα και η δομή των κομματιών απλούστερη δίνοντας την εντύπωση πως ο Javier Reyes (έτερος κιθαρίστας) είχε ενεργό ρόλο στα κομμάτια. Αυτός ο ζεστός ήχος είναι αποτέλεσμα ηχογράφησης με ένα πιο παραδοσιακό τρόπο και όχι μέσω υπολογιστή, όπως στους προηγούμενους δίσκους, και απόρροια αυτής της προσέγγισης είναι το Parrhesia να είναι το πιο εύηχο album της καριέρας τους.

Πέραν όμως αυτών, ο δίσκος έχει και αρκετή έμπνευση με κομμάτια όπως τα Monomyth (σύνθεση του Matt Gartska στα τύμπανα και όλο το κομμάτι χτίστηκε μετά γύρω από αυτά) και Gestaltzerfall που θυμίζουν παλιότερες συνθέσεις τους αλλά με τον τρόπο τους,  επανασυστήνουν τη μπάντα χωρίς όμως να έρχονται σε ρήξη με το παρελθόν τους. Από την άλλη υπάρχουν πάντα συνθέσεις που είναι αποτέλεσμα τζαμαρίσματος / ασκήσεων, αλλά σώζονται λόγω των τυμπάνων που δημιουργούν ένα εντυπωσιακό ρυθμικό pattern κρύβοντας την επανάληψιμότητα  του ίδιου riff. Παράδειγμα το Conflict Cartography, αλλά είναι filler track κατά την άποψή μου. Υπάρχουν όμως και συνθέσεις όπως τα Thoughts and Prayers και Red Miso που είναι από τις κορυφαίες της καριέρας τους και δείχνουν πως θα κινηθούν στο μέλλον οι Animals as Leaders. Τα κομμάτια αυτά είναι σύγχρονη jazz με μπόλικο metal ενθουσιασμό, τα απευθύνονται σε πολύ μεγαλύτερο ακροατήριο και δείχνουν πως οι Animals as Leaders μπορούν να εξελιχθούν στους Mahavishnu Orchestra του 21ου αιώνα. Υπερβολικό αλλά μερικές φορές σου δίνουν την εντύπωση πως δεν έχουν ταβάνι.

Κλείνοντας, έχω να πω πως οι Animals as Leaders κυκλοφόρησαν τον πιο μεστό δίσκο της καριέρας τους και δίνουν ψήγματα ενός ευοίωνου μέλλοντος, ειδικά αν αγκαλιάσουν την jazz πλευρά τους και αφήσουν χώρο να «αναπνεύσουν» οι συνθέσεις τους. Το Parrhesia δεν είναι το κορυφαίο album της καριέρας τους, είναι όμως αρκετά καλό και με μια αίσθηση μετάβασης. Αυτή η αίσθηση του δίνει το κάτι παραπάνω.

8 / 10

Γιάννης Βούλγαρης

 

2η γνώμη

 

Η καινούρια δουλειά των Animals as Leaders εκπλήσσει με την ποικιλία της και την έμφαση στη μελωδία σε πολλά σημεία, κρατώντας φυσικά την πολυρυθμική και τεχνική φύση που χαρακτηρίζει τη μουσική τους. Ο Abasi δεν αναλώνεται σε στείρα επίδειξη τεχνικής κατάρτισης στα solos του, που είναι τρομερά ουσιώδη και προσδίδουν κάτι στα κομμάτια. Ο ευφυέστατος drummer Matt Gartska μαζί με τον εκπληκτικό ρυθμικό κιθαρίστα Javier Reyes βρίσκονται σε μεγάλα παιχτικά κέφια, με τον πρώτο να αποτελεί έναν από τους ικανότερους drummers της γενιάς του σε παγκόσμιο επίπεδο, και τον δεύτερο να αποτελεί το ιδανικό alter ego του Abasi. Η δουλειά στην παραγωγή από τον μετρ του είδους Misha Mansoor και τους υπόλοιπους συντελεστές είναι ιδανική και υποδειγματική. Κινηματογραφικό, μελωδικό, δαιδαλώδες, ατμοσφαιρικό είναι μερικά από τα επίθετα που μπορεί να προσδώσει κανείς στην παρούσα δουλειά που μπλέκει το djent, το μοντέρνο jazz fusion, το prog metal με μια δυνατή δόση soundtrackικής οπτικής . Σίγουρα δεν αλλάζει άρδην τον κιθαριστικό χάρτη όπως η αντίστοιχη πρώτη τους δουλειά, εντούτοις αποτελεί ένα ποιοτικό album που για τους φίλους του είδους είναι κάτι παραπάνω από απλά αξιοπρόσεχτο. Κομμάτια σαν το Thoughts and Prayers, Red Miso, Gordian Naught μεταξύ άλλων έχουν και τον κολλητικό παράγοντα X για μελλοντικές επιστροφές στον δίσκο.

8 / 10

Τάσος  Ποιμενίδης