Utopianisti – Brutopianisti

[Self-Released, 2017]

Εισαγωγή: Δημήτρης Καλτσάς
Μετάφραση: Νίκη Νικολακάκη

07
/ 03 / 2017

Το τέταρτο album των Utopianisti κυκλοφόρησε διαδικτυακά λίγους μόλις μήνες μετά το εντυπωσιακό The Third Frontier, που μας άφησε με τις καλύτερες εντυπώσεις (οι κριτικές μας εδώ) και ήταν στις διακριθείσες κυκλοφορίες για το 2016 (κλικ). Το ακόμα πιο εντυπωσιακό είναι βέβαια ότι το Brutopianisti δεν έχει καμία απολύτως καμία σχέση με οτιδήποτε προηγήθηκε, στην ήδη ποικίλη δισκογραφία της μπάντας του πάντα δημιουργικά απρόβλεπτου Markus Pajakkala.


 

Δικαιολογώντας τον όρο brutal prog

Αν κάποιος περίμενε jazz-fusion και 70s prog με avant-prog εκφορά, όπως μας είχαν συνηθίσει οι Utopianisti, θα έκανε τραγικό λάθος στην πρόβλεψή του. Επίσης, παρά τη χαρά που πήραμε για πιθανή σταθεροποίηση του line-up, ο Markus Pajakkala μας επιφύλασσε κι εδώ μια μεγάλη έκπληξη. Εκτός του ιδίου που εδώ παίζει όλα τα όργανα (drums, bass clarinet, soprano sax, xylophone), οι καλεσμένοι του συμβάλλουν σε διαφόρων τύπων φωνητικά (ουρλιαχτά, γρυλίσματα, λαρυγγισμούς, τσιρίδες). Ενδιαφέρον ήδη, σωστά; Αν μη τι άλλο, η θορυβώδης μίξη avant-garde, πειραματικής jazz, metal και ethnic / world music πιθανότατα υπερβαίνει σε ακρότητα τα περισσότερα από τα πιο τολμηρά δισκογραφικά εγχειρήματα ακόμα και του John Zorn (χωρίς να αποφεύγει να τους μοιάζει αρκετά).

Ένα στοιχείο που είναι περιέργως σαφές και γρήγορα αντιληπτό, είναι πως δεν απουσιάζει η δομή εδώ. Η ροή των κομματιών εξυπηρετεί το άκουσμα του Brutopianisti ως ενός ενιαίου πειράματος με ως επί το πλείστον επιθετικό χαρακτήρα που υπερβαίνει τα όρια του ενοχλητικού και μάλιστα καθόλου ακούσια. Ενδιαφέρουσες ιδέες βρίσκονται κατακερματισμένες στα ρυθμικά συμβίβαστα μέρη, με το τεχνικά προκλητικό drumming να κερδίζει τις εντυπώσεις, ενώ το bass clarinet προσδίδει το avant-garde χρώμα που ο Pajakkala λατρεύει από καταβολής των Utopianisti. Όπως ο ίδιος αναφέρει, οι ιδέες βασίζονται σε δική του σύλληψη, καθαρή τύχη και τον θεό των Αζτέκτων Xochipilli (που απεικονίζεται και στο πανέμορφο εξώφυλλο που επιμελήθηκε η Tiina Heikka). Ακούγοντας αρκετές φορές το album συμπεραίνει κανείς πως η τύχη ήταν μάλλον ο κυριότερος παράγοντας εδώ και αυτό επίσης δεν ήταν καθόλου τυχαίο, αλλά πράγματι στοιχείο δημιουργίας. Σε τελική ανάλυση βέβαια, πού αλλού θα μπορούσε κανείς να ακούσει ακραίο λαπωνικό avant-jazz metalcore; Πουθενά φυσικά.              

Το Brutopianisti θα αποτελέσει πιθανότατα μια παρένθεση στη δισκογραφία των Utopianisti και παρά την παραδοχή του τολμηρού εγχειρήματος, πιθανότατα καλύτερα να είναι έτσι. Πρόκειται για κάτι που ο δημιουργός ήθελε να βγάλει από μέσα του, δίνοντας μια διαφορετική δημιουργική και ακραιφνώς πειραματική πτυχή του ταλέντου του. Στο βωμό του Xochipilli, όμως, αρκετές από τις ιδέες του Markus Pajakkala θυσιάστηκαν για ένα brutal prog αποτέλεσμα που αξίζει το σεβασμό, αλλά κυρίως την υπομονή μας.

6 / 10

Δημήτρης Καλτσάς

 

2η γνώμη

 

Οι Utopianisti θέλησαν να εξερευνήσουν και πιθανόν να αγγίξουν τα όρια τους, προσπαθώντας να δημιούργησουν κάτι ακραίο και heavy. Ένας ασαφής όρος όπως “brutal avantcore” μπορεί σίγουρα να περιγράψει το στυλ του νέου άλμπουμ καθώς συνδυάζει τα avant-prog, jazzcore, metal, progressive, death metal γρυλίσματα και blast beats. Όταν όλα αυτά  αναμειχθούν το αποτέλεσμα μπορεί να είναι κάτι δύσπεπτο και εξαντλητικό ή κάτι θαυμάσιο. Οι Utopianisti δυστυχώς δεν δημιούργησαν ένα αριστούργημα αλλά τουλάχιστον ούτε κάτι γελοίο.

Το άλμπουμ είναι επιθετικό με πόλυπλοκες έως παράξενες δομές και free jazz πειραματισμούς που τονίζονται από το ταλέντο του Pajakkala. Ως οπαδός της ακραίας μουσικής, η προσπάθεια να ακούσω πολλές φορές το άλμπουμ φάνηκε άσκοπη, καθώς μετά από λίγο το αίσθημα της βαρεμάρας, η έντονη πολυπλοκότητα και η πολλή free jazz μου προκάλεσε πονοκέφαλο! Η τελική μου αίσθηση είναι ότι «εκτροχιάστηκε» από αυτόν τον σκοπό σε κάτι που θα ήθελε να μοιάσει σε δουλειά του Zorn.

6 / 10

Ντίνα Δέδε

Κάντε το πρώτο σχόλιο

Υποβολή απάντησης