The Flower Kings – Waiting for Miracles

[InsideOut, 2019]

The flower Kings | Waiting For Miracles

Εισαγωγή: Κώστας Μπάρμπας

Οι Flower Kings δεν χρειάζονται συστάσεις. Με μια σειρά ποιοτικών κυκλοφοριών  από τα μέσα των 90s και μετά, βοήθησαν και αυτοί στην αναβίωση του Flower Kings, με τα Stardust We Are και Flower Power να θεωρούνται οι πλέον κλασσικές εξ’ αυτών. Τα 6 χρόνια που χωρίζουν τη νέα τους απόπειρα από το προηγούμενό τους πόνημα (Desolation Rose), μόνο ως θετικό μπορεί να ληφθεί, για μια μπάντα με τόσα χρόνια ιστορίας. Η διάρκεια του Waiting for Miracles δείχνει ότι ο Roine Stolt και η παρέα του υπήρξαν αρκετά παραγωγικοί (ειδικά αν συνυπολογίσουμε και το περσινό Manifesto Of An Alchemist που υπήρξε κάτι μεταξύ δίσκου των Flower Kings και προσωπικό του Stolt), όσο κράτησε αυτό το διάλειμμα. Επίσης η προσθήκη δύο νέων μελών, του Zach Kaminis στα πλήκτρα και του Mirkko DeMaio στα drums, θα προβληματίσουν τους παλιούς φίλους της μπάντας, κυρίως λόγω της αντικατάστασης του Tomas Bodin, του βασικού πληκτρά τους όλα αυτά τα χρόνια.


 

Μια μονταζιέρα στο κύριο Stolt παρακαλώ

Φειδωλοί με τις ιδέες τους, δεν υπήρξαν ποτέ στην καριέρα τους οι Flower Kings και ο Roine Stolt. Αντιθέτως στην ιδιοσυγκρασία τους υπήρξε πάντα η αίσθηση του «μεγάλου» και του «πολύ» που χαρακτήρισε μεγάλο μέρος του συμφωνικού progressive rock των 70s. Σε αυτά τα πλαίσια, τα 84 λεπτά του Waiting For Miracles δεν εκπλήσσουν ιδιαίτερα. Επιπρόσθετα οι ακροάσεις του δίσκου μοιάζουν να αποδεικνύουν το αυτονόητο: πως όσες καλές ιδέες και να έχεις, το άπλωμα τους σχεδόν ποτέ δεν τις ευνοεί, ειδικά σε ένα τόσο αυστηρό progressive rock πλαίσιο.

Συγκεκριμένα, η ύπαρξη του δεύτερου CD μοιάζει τουλάχιστον ατυχής, ειδικά αν λάβει κανείς υπ’ όψιν ότι περιέχει και κάποια αναμασήματα από το πρώτο. Είναι ξεκάθαρο πως η βαθμολογία στο τέλος του κειμένου θα ήταν κατά ένα βαθμό μεγαλύτερη αν το δεύτερο CD και λίγα λεπτά του πρώτου απουσίαζαν. Είναι πραγματικά απορίας άξιο, το πως μετά από τόσα χρόνια εμπειρίας, δεν μπορεί να γίνει ένα στοιχειώδες φιλτράρισμα των ιδεών.

Κατά τα άλλα, ο δίσκος μπαίνει με το by the book μεν, αλλά  αρκετά δυνατό Black Flag. Εδώ πρέπει να πούμε ότι σίγουρα η μουσική των Flower Kings δεν περιέχει ούτε ίχνος καινοτομίας και τα συνθετικά της πλαίσια είναι συγκεκριμένα. Οι «εκπλήξεις» στις συνθέσεις σίγουρα δεν εκπλήσσουν και τις φωνητικές γραμμές όσο όμορφες και αν είναι, τις έχουμε ξανακούσεις πολλάκις. Αυτό δεν σημαίνει ότι ο ακροατής δεν μπορεί να απολαύσει αυτό που προσφέρουν. Αντιθέτως είναι δύσκολο να πεις όχι σε έναν κορυφαίο κιθαρίστα όπως ο Stolt και σε αυτό το γλυκό progressive rock με τους Beatles πάντα στο μυαλό του, ειδικά στις συνθέσεις που το γλυκό δένει. Στην περίπτωσή μας, κορωνίδες του δίσκου μπορούν να θεωρηθούν το άψογο από κάθε άποψη Vertigo και το φοβερό Ascending to the Stars, με τα The Rebel Circus και The Crowning of Greed  να ακολουθούν κατά πόδας. Τα σόλο του Stolt καθόλη τη διάρκεια είναι κάτι παραπάνω από καλά, ενώ ο νέος πληκτράς μοιάζει να έχει πιο δευτερεύοντα ρόλο, επενδύοντας κυρίως στην ατμόσφαιρα.

Όποιος αρέσκεται στο παραδοσιακό progressive rock και είναι γνώστης της δισκογραφίας των Flower Kings, σίγουρα θα περάσει όμορφα με το νέο τους δημιούργημα. Η επιστροφή τους μπορεί να θεωρηθεί επιτυχημένη μόνο κατά το ήμισυ. Το διαζύγιο που μοιάζουν να έχουν πάρει με την αίθουσα του μοντάζ, στερεί από το Waiting For Miracles μια θέση δίπλα στις κλασικές τους στιγμές.

6.5 / 10

Κώστας Μπάρμπας

 

2η γνώμη

 

Με σημαντικές αλλαγές στο lineup τους, αλλά με τον Roine Stolt πάντοτε σε μια κατάσταση ασταμάτητης  εργασιομανίας, οι Flower Kings επιστρέφουν σαν κανονικό συγκρότημα (μετά την αποχώρηση του πληκτρά Tomas Bodin) και αφού ο Stolt υπό το όνομα Flower King κυκλοφόρησε το 2018 το τρίτο του προσωπικό άλμπουμ. Και τι ακριβώς μπορεί να προσδοκά κανείς από τους Flower Kings πλέον; Καταρχάς, όλα εκείνα τα στοιχεία που βρίσκονται διάσπαρτα στην προηγηθείσα δισκογραφία τους, η οποία για έναν οπαδό του παραδοσιακού prog ήχου θα είναι ήδη γνωστή. Ο Stolt και οι Kings κράτησαν τη σημαία του προοδευτικού ήχου ψηλά και σε εποχές ανύπαρκτου ενδιαφέροντος από τη μουσική βιομηχανία και επανέρχονται διεκδικώντας δικαίως μερίδιο δημοφιλίας σήμερα, όμως είναι ορατά (ήδη από τις προηγούμενες  δύο  κυκλοφορίες τους) σημάδια ενός ήχου που μένει στάσιμος. Ναι, υπάρχει ποιότητα και μερικές συνθέσεις  που παραπέμπουν στις πιο σημαντικές τους στιγμές.  Κυριαρχούν οι μελωδίες, οι προσεγμένες ενορχηστρώσεις και μια αύρα ανανέωσης που προσδίδουν τα νέα μέλη στο γκρουπ, αλλά συνολικά αφήνει την αίσθηση του αναμενόμενου. Ένα μοτίβο, το οποίο κρατά το Waiting For Miracles στην αναμονή και δίνει χώρο στα παλιότερα «θαύματα» του Stolt και της παρέας του. Δεν είναι τόσο βαρετό όσο τα άλμπουμ των Agents Of Mercy, ούτε ταξιδιάρικο σαν το Stardust We Are, είναι μια αξιόλογη προσπάθεια που αξίζει της προσοχής.

7 / 10

Πάνος Παπάζογλου

Κάντε το πρώτο σχόλιο

Υποβολή απάντησης