PreHistoric Animals – The Magical Mystery Machine (Chapter One)

[PreHistoric Animals Music, 2020]

Εισαγωγή: Χρήστος Μήνος

H σουηδική μπάντα των PreHistoric Animals κυκλοφορεί φέτος το δεύτερο δίσκο της, το The Magical Mystery Machine (Chapter One). Από τον τίτλο του και την ιστορία που εξελίσσεται εντός του καταλαβαίνουμε πως βρισκόμαστε στην αφετηρία ενός μεγαλόπνοου σχεδίου. Oι PreHistoric Animals με ανακαινισμένη σύνθεση σε σχέση με το αποτελούντο τους, έχουν μετατραπεί πλέον από ένα διμελές project των Samuel Granath (πλήκτρα, drums) και  Stefan Altzar (φωνητικά, κιθάρα) σε μια ολόκληρη μπάντα με τους Daniel Magdic (δεύτερη κιθάρα – πρώην Pain of Salvation) και Noah Magnusson (μπάσο) να συμπληρώνουν τη σύνθεση. Το πλήρωμα της μπάντας είναι έτοιμο για φιλόδοξα ταξίδια στο ευρύτερο χώρο του prog.


 

Ένα πολύπλευρο concept album υψηλής αισθητικής

Ζούμε σε «ενδιαφέρουσες εποχές» και αυτό για τους Κινέζους συνιστούσε κατάρα. Η πανδημία έχει ενσκήψει έχοντας συμπαρασύρει με το φόβο που αποπνέει τις βεβαιότητες που για χρόνια διατηρούσαμε στην καθημερινότητά μας. Για αυτό το λόγο, η ιστορία του The Magical Mystery Machine (Chapter One) μπορεί να φαίνεται ανατριχιαστική επίκαιρη και μέσα από τη μυθοπλασία της μπάντας μπορούμε να αναλογιστούμε καλύτερα τα όσα ζούμε.

 Η Γη είναι πλέον ένας θνησιγενής πλανήτης και η σωτηρία εντοπίζεται σε έναν άλλο πλανήτη όπου θα μπορούσε ενδεχομένως να υποστηριχθεί εκ νέου η ζωή που κυλάει με δανεικό χρόνο όπως μας φανερώνει το ημερολόγιο των πρωταγωνιστών της ιστορίας. Διόλου τυχαία, ένα αγόρι και ένα κορίτσι επωμίζονται με την αποστολή να συγκεντρώσουν τα αρνητικά και τα θετικά γνωρίσματα της ανθρωπότητας, ώστε να γίνει η βάση της αναγέννησης σε ένα καινούργιο πλέον περιβάλλον. Καλούνται να τα τοποθετήσουν σε ένα σε ένα κουτί το οποίο θα γίνει ο κινητήριος μοχλός της εξόδου τους από την επερχόμενη καταστροφή. Σαν το κουτί της μυθικής Πανδώρας εικάζουμε πως αυτή τη φορά η ελπίδα θα είναι η πρώτη που θα ελευθερωθεί από τη συγκατοίκηση με τα δεινά της ανθρώπινης κατάστασης.

Πάνω σε αυτήν την ενδιαφέρουσα ιστορία η μπάντα δημιουργεί μουσική ικανή να της δώσει υπόσταση και η αφήγηση της να γίνει ένα πολύ ευχάριστο ταξίδι. Με γνώμονα τις υπέροχες μελωδίες, η μουσική κινείται σε διάφορες δεκαετίες και ρεύματα. Μπορούμε να ακούσουμε τον synth ήχο του ‘80, pop μελωδίες και ταυτόχρονα επιρροές από το neo-prog κίνημα. Μέχρι και το metal εμφανίζεται στις συνθέσεις τους και επίσης μια έντονη νοσταλγία για το alt-rock κίνημα της δεκαετίας του ‘90. Η μουσική της μπάντας μου θυμίζει πολλά και διαφορετικά πράγματα και αυτό που προσωπικά με εντυπωσιάζει είναι ο τρόπος να τα συνδυάζει. Στο Floogate μου θύμισαν μπάντες όπως οι Coheed and Cambria και οι 3 και αυτές οι επιρροές δεν περιορίζονται μόνο στο συγκεκριμένο κομμάτι.

Στο ομώνυμο κομμάτι τα πλήκτρα έχουν κάτι από τον ήχο των OSI και την τεχνοτροπία του Kevin Moore και όσο το κομμάτι κυλάει το ύφος των Frost* μου ερχόταν πολύ έντονο ως αναφορά. Τα πιο σκληρά What a Lucky day! και First well go to Mars θυμίζουν αρκετά στους συμπατριώτες τους A.C.T., ειδικά ο τρόπος που τα σκληρά σημεία συνυφαίνονται με τις μελωδίες, έχοντας επίσης στοιχεία prog metal.

Τα τραγούδια στη πλειοψηφία τους δεν κυμαίνονται πάνω από τα 7 λεπτά και είναι αρκετός χρόνος για την μπάντα να είναι prog με αυξημένη αίσθηση της μελωδίας που μπορεί να μείνει αξιομνημόνευτη στον ακροατή.

Στο τελευταίο κομμάτι,το μεγαλύτερο σε διάρκεια, το οποίο είναι και το αγαπημένο μου, τα καλύτερα στοιχεία της μπάντας παρελαύνουν για να αφήσουν ως παρακαταθήκη ένα κομμάτι που συνδυάζει το παρελθόν και το παρόν, το προοδευτικό rock του ‘70 και το σύγχρονο με κάποιες πιο σκληρές στιγμές. Με αυτό το κομμάτι ο δίσκος βρίσκει τον ακρογωνιαίο του λίθο και γίνεται αυτόματα αγαπητός από τους λάτρεις του prog. Τo The Magical Mystery Machine (Chapter One) μπορεί να ακουστεί τόσο από φίλους του prog rock όσο και του metal (ώρες ώρες μου θύμισαν και Ayreon)και να αναγορευτεί ως ένας πολύ καλός δίσκος.

8 / 10

Χρήστος Μήνος

 

2η γνώμη

 

Ο δεύτερος δίσκος των Σουηδών PreHistoric Animals είναι μια από τις ευχάριστες εκπλήξεις στον χώρο του prog metal. Βασικά, ακροβατούν στη λεπτή γραμμή ανάμεσα στο μοντέρνο ηχητικά rock (παραγωγή και παίξιμο από τους μουσικούς) και το metal με έντονη επιρροή από τους Subsignal. Με λίγα λόγια είναι μια neo-prog μπάντα, αλλά όχι τόσο μελαγχολική στις μελωδίες της. Τα τραγούδια τους είναι αρκετά διαφορετικά μεταξύ τους, για παράδειγμα το No Mortal Girl has Ever Seen the Light Inside έχει έντονα ανατολίτικα σημεία στη lead κιθάρα, το What a Lucky Day έχει μια pop διάθεση, το ομώνυμο κάποιες djenty πινελιές, το Floodgate μια tribal αισθητική στα τύμπανα κ.ο.κ. Παρόλα αυτά όμως, υπάρχει μια κάποια ομοιογένεια στον δίσκο που επιτυγχάνεται κυρίως από τη ρυθμική κιθάρα, η οποία έχει ελάχιστη παραμόρφωση και χαρακτηριστικό syncopated παίξιμο που δημιουργεί έναν πρωτότυπο ήχο. Ωραία ιδέα! Αυτό που ξεχωρίζει ως σύνθεση πάντως νομίζω πως είναι το Into Battle (Like my Father) που στα 10 του λεπτά μου μοιάζει σαν μια μίξη Riverside και  Gazpacho με υπέροχη μπασογραμμή στο ρεφρέν και έξυπνη εναλλαγή ρυθμού που δεν ξενίζει ούτε κουράζει. Το The Magical Mystery Machine (Chapter one) είναι ένας ωραίος δίσκος που μόλις τέλειωσε ένιωθα πλήρης και ήθελα να τον ακούσω ξανά. Με τις αδυναμίες του προφανώς (πληθώρα ιδεών), αλλά ό,τι πρέπει για να σου φτιάξει τη διάθεση, αν είσαι στα «κάτω» σου.

8 / 10

Γιάννης Βούλγαρης