Ihsahn – Pharos

[Candlelight Records, 2020]

Εισαγωγή: Πέτρος Παπαδογιάννης

Αδιαμφισβήτητα η παρακαταθήκη που άφησε o Ihsahn ως ηγέτης των Νορβηγών black metallers Emperor ήταν σημαντική για το είδος. Κάπως έτσι όμως,ο Ihsahn, παρόλο που δισκογραφεί ως solo καλλιτέχνης από το 2006, έχει παραμείνει στη συνείδηση ενός μέρους του κοινού ως «ο τύπος από τους Emperor». Αδίκως, καθώς μας έχει προσφέρει κάποιες ιδιαίτερα ενδιαφέρουσες δουλειές όπου ανοίχτηκε και σε άλλα μουσικά μονοπάτια, όπως το prog.

Νωρίτερα μέσα στην χρονιά κυκλοφόρησε ένα EP πέντε κομματιών με τον τίτλο Telemark, όπου μαζί με τρεις δικές του συνθέσεις που τιμούσαν το black metal παρελθόν του, υπήρχαν και δύο διασκευές.

Με την ίδια ακριβώς συνταγή, αυτή των τριών δικών του συνθέσεων και δύο διασκευών, μας παρουσιάζει το EP Pharos.


 

Ο πρόλογος για κάτι σημαντικό;

Το ξεκίνημα με το Losing Altitude μας παρουσιάζει την ηπιότερη πλευρά του καλλιτέχνη. O Ιhsahn γνωρίζει τις συγκεκριμένες φωνητικές του δυνατότητες, αλλά αυτό δεν τον εμποδίζει να εκφέρει τους μελαγχολικούς τους στίχους χαμηλόφωνα και εκφραστικά. Το ύφος θα θυμίσει οπωσδήποτε Katatonia με τα alternative riffs της κιθάρας να παραπέμπουν στον Jerry Cantrell των Alice in Chains.

To Spectre at the Feast μας προσφέρει μία εκδοχή της σοβαρής πλευράς τoυ pop-rock σε ηλεκτρικό πλαίσιο, με τον ίδιο τρόπο που το κάνουν και οι Σουηδοί Ghost. Κάλλιστα θα μπορούσε η σύνθεση να ανήκει στους τελευταίους.

To ομώνυμο τραγούδι είναι μία ατμοσφαιρική σύνθεση με μειλίχια φωνητική ερμηνεία, αλλά και εμβόλιμα χορωδιακά ξεσπάσματα που δημιουργούν μία επιβλητική ένταση. Θα μπορούσαμε να πούμε πως η προσέγγιση είναι κοντά στην εμπορική πλευρά του σημερινού prog rock, με το ύφος να παραπέμπει στις ήπιες στιγμές των Soen και των Opeth.

Οι δύο διασκευές έχουν τοποθετηθεί στο τέλος του EP, με πρώτη αυτή στο Roads των Portishead. Με τη γνώση ότι η τόσο σπαραχτική ερμηνεία της Beth Gibbons δεν θα μπορούσε να αντιγραφεί, ο Ihsahn φωνητικά πραγματοποιεί μία αξιοπρεπή προσπάθεια. Μουσικά, ωστόσο, παίρνει ένα μικρό ρίσκο και το εμπλουτίζει, με απόλυτο σεβασμό, με επιπλέον ηλεκτρονικούς ήχους και την σε σημεία αντικατάσταση των πλήκτρων από χτυπήματα της ηλεκτρικής κιθάρας. Καταφέρνει να το κάνει εξωστρεφές, χωρίς να υπάρχει απώλεια της αίσθησής του. Το αποτέλεσμα κρίνεται επιτυχημένο.

Οι Leprous έχουν υπάρξει live session μουσικοί του Ihsahn (ο οποίος είναι παντρεμένος με την αδερφή του τραγουδιστή τους, Einar Solberg), οπότε η συμμετοχή του Einar στα φωνητικά της διασκευής στο Manhattan Skyline των A-ha δεν αποτελεί κάποια έκπληξη. Είναι εντυπωσιακό το πόσο Morten Harket ακούγεται στα χαμηλά φωνητικά ο Einar, ενώ όταν έρχεται η στιγμή των ψηλών σε κλίμακα φωνητικών, τους προσδίδει μία θεατρική χροιά. Περισσότερο βαρύ από το πρωτότυπο μεν, αρκετά κοντά όμως σε αυτό δε. Χωρίς να παίρνουν κάποιο ρίσκο, θα λέγαμε ότι δεν πρόκειται για διασκευή, αλλά για μία επανεκτέλεση του τραγουδιού προς τέρψη των μουσικών. Προσωπικά, τη βρίσκω περιττή.

Συνολικά, το EP είναι μία καλή προσπάθεια με την άρτια δουλειά στις ενορχηστρώσεις να εντυπωσιάζει. Ο «τύπος από τους Emperor» αφήνει τα πολλά και ενδιαφέροντα που έχει να πει για το μέλλον.

7 / 10

Πέτρος Παπαδογιάννης

 

2η γνώμη

 

Αφού καταθέσω την θετική μου γνώμη για την κυκλοφορία αλλεπάλληλων EP που κρατάνε το κοινό ζεστό και ταυτόχρονα προσφέρουν έσοδα στον καλλιτέχνη, να επισημανθεί αρχικά ότι ο Ihsahn ξεκάθαρα κινείται πολύ κοντά στο καλλιτεχνικό πλαίσιο που ορίζει ο Einar Solberg και το σχήμα των Leprous. Όμως, ενώ γλυκαίνει τον ήχο του πολύ έξυπνα, ο Ihsahn δεν χρησιμοποιεί ακριβώς τις ίδιες ενορχηστρώσεις και ουσιαστικά διαφοροποιείται σημαντικά προσθέτοντας ορχηστρικά μέρη, μικρά κιθαριστικά solo και gothic metal riffs των ΄00s. Με την ομώνυμη σύνθεση να αποτελεί την βασική απόδειξη όλων των παραπάνω, προκύπτει εύκολα το συμπέρασμα ότι ο συνθέτης επιλέγει την συγγένεια με αυτούς που πετυχαίνουν την εμπορική και καλλιτεχνική επιτυχία, όχι από ανάγκη, αλλά κυρίως διότι η σκηνή της Νορβηγίας πάντα ήταν ένα χωνευτήρι κοινών επιρροών όπου ο καθένας πρόσθετε και κάτι σε μια επιτυχημένη συνταγή. Κακά τα ψέματα, το ίδιο έπραξε περίπου και με τους Emperor. Αν πρέπει να σταθώ και κάπου αλλού, η διασκευή στο Manhattan Skyline των A-ha είναι ίσως από τις καλύτερες που έχουν γίνει σε αμιγώς pop συνθέσεις, από rock ή metal καλλιτέχνες. Αντίθετα το Roads, χωρίς μια φωνή αντάξια της Beth Gibbons, ακούγεται τουλάχιστον αδιάφορη.

7 / 10

Αλέξανδρος Τοπιντζής