art of simplicity – When Fables Have a Bitter Taste

 [Self-Released, 2016]

art-of-simplicity

Εισαγωγή: Δημήτρης Καλτσάς
Μετάφραση: Νίκη Νικολακάκη

30 / 11 / 2016

Οι art of simplicity αποτελούν μια χαρακτηριστική περίπτωση μπάντας που αρνείται να ενταχθεί σε σύγχρονα μουσικά ρεύματα, κινείται με αμιγώς καλλιτεχνικά κριτήρια και έχει ένα νοσταλγικό χαρακτήρα, τόσο μουσικά όσο και αισθητικά. Εννέα ολόκληρα χρόνια μετά το ντεμπούτο τους “Caught In This Iless Storm”, στα ιδρυτικά μέλη Νίκο Μοίρα (ντραμς) και Ματθαίο Δακούτρο προστέθηκαν ο Χρήστος Κουνέλης στα φωνητικά (Disharmony), ο Δημήτρης Κοσκινάς στην κιθάρα (September Code) και ο Γιώργος Παγίδας στο μπάσο (Verbal Delirium). Με αυτή την πολλά υποσχόμενη σύνθεση και αρκετούς εξαιρετικούς guest μουσικούς, η ακρόαση του mini album “When Fables Have a Bitter Taste” απέκτησε πολύ μεγαλύτερο ενδιαφέρον.


 

Νοσταλγικότητα και άρνηση συμβιβασμού

Μέσα στη γενικότερη άνθηση του ελληνικού metal όπου εμφανίζονται σωρηδόν νέες και εντυπωσιακές μπάντες, έχουμε μια ανέλπιστη επανεμφάνιση. Οι art of simplicity σχεδόν μια δεκαετία μετά το ντεπούντο τους επιστρέφουν στα μουσικά δρώμενα με καινούργια δουλειά.

Το “When Fables Have a Bitter Taste” είναι ένα πικρό ταξίδι στις αναμνήσεις της παιδικής ηλικίας που σφυρηλατούν το χαρακτήρα του ανθρώπου πριν διαβεί το ακανθώδες μονοπάτι της ενηλικίωσης, και δη σε ένα κόσμο όπως ο σημερινός που υποδαυλίζει την αποξένωση δημιουργώντας στρατιές αλλοτριωμένων ανθρώπων. Ο Γερμανός φιλόσοφος Schopenhauer είχε γράψει κάποτε πως η παιδική ηλικία είναι η απωλεισθείσα Εδέμ προς την οποία στρέφουμε με  θλίψη το βλέμμα μας καθόλη τη διάρκειας της ζωής μας αναπολώντας τη χαμένη αθωότητα ενός κόσμου που πλέον δεν υπάρχει. Οι στίχοι του “When Fables Have a Bitter Taste” με σημείο εκκίνησης την αναπόδραστη νοσταλγία προς το παρελθόν περιγράφουν την αβάσταχτη καθημερινότητα του παρόντος, αναγνωρίζουν το χαοτικό περιβάλλον του σύγχρονου κόσμου και σκιαγραφούν την ανημποριά να τον αντέξεις.

Το album παρά τη  σύντομη διάρκεια του (περίπου 35 λεπτά, είναι mini album εξάλλου), είναι ένα έργο που αντιπροσωπεύει μια αξιόλογη μουσική πρόταση και διαθέτει τραγούδια με προσεγμένη δομή και πολύ καλή παραγωγή. Η μουσική της μπάντας παραμένοντας προοδευτική ασπάζεται επιρροές από διάφορους χώρους όπως το doom ή ακόμα και την ηλεκτρονική μουσική. Το βιολί του Ματθαίου Δακούτρου έχει οργανικό ρόλο στις συνθέσεις του δίσκου, προσδίδει πρωτοτυπία και ενισχύει την περιρρέουσα μελαγχολία του δίσκου που βέβαια δεν υστερεί σε metal ένταση. Η φωνή του Χρήστου Κουνέλη χρωματίζει με ιδιαίτερη ένταση τις συνθέσεις, ακροβατώντας σε διαφορετικά στύλ και αναμφίβολα αποτελεί μια σημαντική προσθήκη για τη μπάντα.

Θα ήταν λάθος νομίζω να πούμε πως οι επιρροές περιορίζονται στους Pain of Salvation, πού λόγω concept, οδηγεί σε τέτοιου τύπου συγκρίσεις. Το προοδευτικό metal των Art of simplicity έχει στοιχεία από μπάντες του ατμοσφαιρικού metal όπως οι Anathema και οι My dying Bride, τους προοδευτικούς Arcturus, αλλά και avant-garde στιγμές που θα φέρουν στο μυαλό του ακροατή ίσως τους Age of silence και τους Winds, μα προπάντων διαθέτει την αυθεντικότητα μιας μπάντας που επιθυμεί να πλάσει το δικό της καλλιτεχνικό όραμα. Το “When Fables Have a Bitter Taste”  είναι μια σύγχρονη πρόταση προοδευτικού metal που διαθέτει την τόλμη να πειραματιστεί όχι σε βάρος της συνοχής των τραγουδιών του αλλά στην υπηρεσία ενός συναισθηματικά φορτισμένου σύμπαντος που εσωκλείεται στο δίσκο. Κομμάτια του επιπέδου των “For her Ache” ή το “Τέλος” είναι δύσκολο να βρεθούν στο σύγχρονο μουσικό στερέωμα.

Εν κατακλείδι, είναι ευχάριστο να υποδεχόμαστε μπάντες που επιστρέφουν από παρατεταμένη δημιουργική νάρκη με δουλειές που ξορκίζουν το διάστημα της απουσίας τους. Το “When Fables Have a Bitter Taste”  είναι ένα ελπιδοφόρο δείγμα γραφής, που παρά τη μικρή του διάρκεια,  θα πείσει όλους όσους ψάχνουν δίσκους προοδευτικής μουσικής με συναισθηματική ένταση και αρκετά πρωτότυπη μουσική προσέγγιση.

7.5 / 10

Χρήστος Μήνος

 

2η γνώμη 

 

Εν μέρει «παλιάς κοπής» προοδευτικό metal από τους art of Simplicity που επιστρέφουν μετά από αρκετά χρόνια με μια κυκλοφορία που είναι πιο πολυσύνθετη από το ντεμπούτο τους και με σαφώς ανώτερη παραγωγή. Η επιρροή των Pain of Salvation έχει εξασθενήσει (θετικό) ενώ το βιολί παραμένει το δυνατό σημείο που προσδίδει αυτό το κάτι ξεχωριστό. Οι «πικρές» ιστορίες αποδίδονται μεστά, μελωδικά και δυναμικά από το Χρήστο Κουνέλη στα φωνητικά θυμίζοντας κατά τόπους Warrel Dane (οι υψιφωνίες δεν ενθουσιάζουν, αλλά αποδίδονται σωστά). Το βάρος έχει πέσει στη μελωδία και τη δομή παρά στη δεξιοτεχνία και αυτό αποδίδει καρπούς καθώς οι επιρροές φιλτράρονται, οι guest μουσικοί βάζουν τις δικές τους πινελιές και το γκρουπ βγάζει προσωπικότητα. Εκεί που ξεφεύγουν περισσότερο από το 90s metal είναι και οι καλύτερες στιγμές τους: “Once”, “For her Ache”, “Τέλος”. Περιθώρια περαιτέρω προόδου υπάρχουν αλλά το βήμα μπροστά είναι ήδη μεγάλο για τους Αθηναίους prog metallers.

6.5 / 10

Θάνος Πάτσος

Κάντε το πρώτο σχόλιο

Υποβολή απάντησης