On the Raw – Climbing the Air

[Red Phone Records, 2019]

Εισαγωγή: Γιάννης Ζαβραδινός
Μετάφραση: Αλέξανδρος Μαντάς
20 / 06 / 2019

Είναι πλέον ευρέως γνωστό πως η αγάπη του κόσμου έφερε ξανά στο προσκήνιο την προοδευτική μουσική, δημιουργώντας τις κατάλληλες συνθήκες οι οποίες έκριναν απαραίτητη την συνέχεια και την συνέπειά της. Πέρα από την όποια νοσταλγική διάθεση μέσα από τις κλασικές σκηνές και μουσικά σύνολα που τροφοδότησαν το ξεκίνημα, ο χρόνος απέδειξε πως τα «πέτρινα χρόνια» της δυσμένειας και της περιθωριοποίησης πέρασαν και το ολοένα αυξανόμενο ενδιαφέρον μουσικόφιλων και μουσικών δημιούργησαν την επιτακτική ανάγκη για νέες προοπτικές. 

Οι τωρινοί εκπρόσωποι, έχοντας ως πολύτιμους συμμάχους την τεχνολογία, την γνώση του παρελθόντος, το ταλέντο και το μεράκι συνεχίζουν να μας δίνουν ακόμα και σήμερα έργα αξιοσημείωτα. Σημαντικός παράγοντας στην όλη αναγέννηση ήταν η ένταξη πολλών επιρροών και το καλό ανακάτεμα της τράπουλας που κατά την υλοποίηση  εγκλωβίζουν τον ακροατή σε πολλαπλές επισκέψεις για συναισθηματικά ερεθίσματα και πνευματικές προκλήσεις-προσκλήσεις κάτι που προφανώς απουσίαζε για πολλά χρόνια. Μια τέτοια μπάντα είναι και οι On the Raw από την Βαρκελώνη και σίγουρα η νέα τους δουλειά Climbing on Air καλείται να κερδίσει αυτό το στοίχημα.


 

Όταν το fusion κολακεύεται από το prog (και αντιστρόφως)

Οι On the Raw θα μπορούσαν κάλλιστα να χαρακτηριστούν ως ισπανικό prog super group, αφού οι Jordi Amela και Jordi Prats (πλήκτρα και κιθάρα αντίστοιχα) έχουν συνεργαστεί μαζί στους Dracma και Ηarvest (στους δεύτερους και ο ντράμερ Alex Ojea), ενώ ο Pep Espasa (πνευστά) στους Applesmellcolour, όλες τους μπάντες που έχουν συνεισφέρει στην ισπανικό neo-prog κι ελπίζουμε να υπάρξει συνέχεια. Ας επικεντρώσουμε την προσοχή μας στους Οn the raw και την δεύτερη κυκλοφορία τους -επίσης από την Red Phone- μετά το εξαιρετικό ντεμπούτο τους Big City Αwakes.

Το ομώνυμο  κομμάτι του album μπαίνει εντυπωσιακά γκρουβαριστό με ενδιαφέρουσες εναλλαγές prog και fusion για να καταλήξει σε μια latin κορύφωση με κύριο εκφραστή τον Espasa στο σαξόφωνο και φλάουτο. Το Red Roses είναι πιο jazzy με τη σταθερή ρυθμική βάση να δίνει χώρο στο φλάουτο και την κιθάρα να προσδώσουν μια ρομαντική αίσθηση, όπως ακριβώς μας προϊδεάζει και ο τίτλος του κομματιού. Στο Resistance ανεβαίνουν οι τόνοι παρόλη την νοσταλγική διάθεση με την οποία ξεκινά και τα επιθετικά σε σημεία jazz-rock ξεσπάσματα λαμβάνουν χώρα όταν και όπου πρέπει με κορυφαία στιγμή την «μονομαχία» πλήκτρων και βιολιού. Ακολουθεί το Μoneypenny, με κιθαριστικό riff που υποδεικνύει ένα πιο στακάτο ρυθμό που απελευθερώνει μελωδικά τα θέματα και τους σολίστες που τα υποστηρίζουν με τρόπο αισθαντικό ώστε να καταλήξει σε ένα ανθεμικό prog σβήσιμο. To πιάνο στο Herois πρωταγωνιστεί και καθορίζει της αλλαγές, δίνοντας περιθώρια σε γυναικείες φωνητικές αρμονίες να δημιουργήσουν την κατάλληλη ατμόσφαιρα σε ένα κομμάτι που κλείνει το μάτι σε συνταγές του παρελθόντος. Η αξιόπιστη ρυθμική βάση των On the Raw πανταχού παρούσα εδώ με τον σχεδόν χορευτικό σχεδιασμό σε εκτέλεση και τις ροκ εκφάνσεις δίνει την σκυτάλη σε μια ατμοσφαιρική συνέχεια που υποχρεώνει πνευστά και  κιθάρα σε λυρικές εκφράσεις για να απογειωθεί ξανά ώστε να ολοκληρωθεί το Blackmail με τον ίδιο τρόπο με τον οποίο ξεκίνησε. Το καλύτερο όμως μας το φύλαξαν για το κλείσιμο του δίσκου. Το Skeptic, συγκροτημένο από τα συστατικά που αποτελούν την  πολύχρονη παλέτα επιρροών της μπάντας, λειτουργεί σαν μια μουσική περίληψη (ή trailer) του συνολικού έργου, με υπέροχα περάσματα στην ρυθμική κιθάρα και τις μπασσογραμμές του Τoni Sanchez πιο απελευθερωμένες, κάτι που περιμέναμε ούτως ή άλλως.

Η καλλιτεχνική πρόθεση των On the Raw είναι παραπάνω ξεκάθαρη στο Climbing the Αir. Καλοδουλεμένες ιδέες, σφιχτοδεμένες ενορχηστρώσεις, μετρημένοι στους αυτοσχεδιασμούς, λογικές και προσιτές αλλαγές χωρίς όμως να γίνονται  προβλέψιμοι και σχετικά μεγάλες διάρκειες συνθέσεων. Αποδίδουν τα μέγιστα μέσα σε μια απόλυτα ισοσταθμισμένη παραγωγή που ταιριάζει στο ύφος και στον ήχο τους. Λιγότερο ατμοσφαιρικοί, με περισσότερο κέφι αυτή την φορά, δείχνουν όλη την καλή διάθεση για παιχνίδι όσον αφορά την ανάπτυξη.

Καταλήγοντας, πρόκειται για μπάντα που έχει πλήρη επίγνωση των δυνατών της σημείων και ξέρει πώς και πότε να τα τονίζει και να τα αξιοποιεί ώστε το τελικό αποτέλεσμα να είναι  κατανοητό και απολαυστικό σε κάθε ακρόαση. Το στοιχείο της έκπληξης απουσιάζει, αλλά αυτό δεν σχετίζεται με κάποιον περιορισμό έμπνευσης ή ικανοτήτων, αλλά έγκειται στην  συνειδητή επιλογή συγκροτημένης και μεστής παρουσίασης του μουσικού τους οράματος. Η τεχνική καθώς και η σύμπνοια μεταξύ των εμπλεκομένων είναι  με ουσιαστική κατεύθυνση, κάτι που τους καθιστά αξιοσέβαστους. Από τις ομορφότερες φετινές κυκλοφορίες μέχρι τώρα.

8 / 10

Γιάννης Ζαβραδινός

 

2η γνώμη

 

Ποιος θα το περίμενε άραγε ότι ο μέχρι στιγμής πιο ενδιαφέρων prog / jazz δίσκος της χρονιάς θα προέρχεται από μία ισπανική μπάντα; Το δεύτερο πόνημα των On The Raw τους βρίσκει σε μία συνθετική ωριμότητα που μετουσιώνεται σε 7 μακροσκελείς συνθέσεις γεμάτες με ποικιλία ιδεών και αρκετές στιγμές κορύφωσης. Το πιο σπουδαίο κατόρθωμά τους είναι ότι μέσα από τις πολλές επιρροές τους καταφέρνουν να περάσουν σε όλα τα κομμάτια τις τρεις βασικές συντεταγμένες της μουσικής τους (jazz, rock, progressive). Με βασικό όπλο το πολύ υψηλό τεχνικό τους επίπεδο υφαίνουν πανέμορφες μελωδίες και χτίζουν πολύπλοκες δομές, πάντα μέσα σε ένα 100% instrumental περιβάλλον. Από το jazzy πολυποίκιλο ομώνυμο με το latin πέρασμα στο Red Roses όπου αναλαμβάνουν τα ηνία το φλάουτο και το σαξόφωνο, από τα εντελώς proggy Resistance και Moneypenny με τις πολλές αλλαγές ρυθμών και διαθέσεων στο πιο ήπιο Herois, και από το groovy Blackmail με τα 70s vintage πλήκτρα και το σαξόφωνο να δίνουν τον τόνο στο Skeptic που εν πολλοίς συνοψίζει στοιχεία από όλα τα παραπάνω, όλα οδηγούν στο ίδιο συμπέρασμα: ότι το Climbing the Air είναι ένας από τους πιο συναρπαστικούς δίσκους της χρονιάς.

8.5 / 10

Πάρης Γραβουνιώτης