Hooffoot – The Lights in the Aisle Will Guide You

[Paura Di Niente Records, 2019]

The Lights in the Aisle Will Guide You

Εισαγωγή: Δημήτρης Καλτσάς

Το δισκογραφικό ντεμπούτο των Hooffoot ήταν μία από τις σπουδαιότερες και καλύτερες εκπλήξεις που μας επιφύλασσε η δεκαετία που ολοκληρώνεται σε λίγες ημέρες. Το Hooffoot (οι κριτικές μας εδώ) ήρθε σχεδόν από το πουθενά και αναδείχθηκε με σχετική άνεση album της χρονιάς το 2015 από τους συντάκτες του Progrocks.gr (κλικ). Ο Mikael Ödesjö ήταν ο συνδετικός κρίκος του νέου (τότε) σχήματος με τους Agusa σε ύφος που διαφοροποιούνταν κυρίως όσον αφορά το jazz-rock / fusion ως βασικό συστατικό της ορχηστρικής μουσικής των Hooffoot που έκανε τη μουσική τους συγκριτικά πιο απαιτητική τεχνικά.

Το The Lights in the Aisle Will Guide You κυκλοφόρησε πριν λίγες ημέρες και φυσικά το ενδιαφέρον μας είναι μεγάλο. Η μπάντα είναι πλέον κουαρτέτο (ο Ödesjö δεν βρίσκεται στο σχήμα) και το ερώτημα που προκύπτει είναι το εξής: μπορεί το δεύτερο album των Hooffoot να σταθεί στη σύγκριση με το ήδη ιστορικό τους ντεμπούτο;


 

Malmö noir prog

Η ζωγραφιά του Thomas Strömdahl (έργο της περιόδου 1976-’79) στο εξώφυλλο προδιαθέτει τον ακροατή για το εξαιρετικά μυστηριώδες μουσικό περιεχόμενο του δίσκου. Αν και δεν πρόκειται για concept δίσκο, ίδια η μπάντα δηλώνει ότι το The Lights in the Aisle Will Guide You είναι ένα ταξίδι μέσα από μια αλληλουχία αλλαγών, σαν να προσπαθείς να βρεις την κατάληξη μιας νουβέλας κατασκοπίας του 1976-1979. Η επιλογή του εξωφύλλου έγινε από τον κημπορντίστα Bengt Wahlgren θέλοντας να μια σύνδεση με το Malmö, την πατρίδα των μελών της μπάντας, και όταν είδε τον πίνακα του Strömdahl η επιλογή ήταν εύκολη. Το μέρος που απεικονίζεται βρίσκεται μόλις ένα τετράγωνο μακριά από το σπίτι του.

Αυτή η πανέμορφη ιστορία βρίσκει ιδανική συνέχεια στα τέσσερα υπέροχα κομμάτια του δίσκου, τα οποία λάτρεψε και ο ίδιος ο Strömdahl, καθώς του θύμισαν τη μουσική που άκουγε ο ίδιος όταν ζωγράφισε τον πίνακα που κοσμεί το The Lights in the Aisle Will Guide You. Το 13λεπτο ομώνυμο κομμάτι που ανοίγει το album συνοψίζει όλες τις προαναφερθείσες συνδέσεις ιδανικά. Ο ήχος της μπάντας παραμένει πεισματικά 70s, συγκεντρώνοντας μερικά από τα πιο όμορφα χαρακτηριστικά του σκανδιναβικού και δη σουηδικού progressive rock της τότε εποχής. Κλασσικό prog rock, jazz-rock, fusion και folk συνδυάζονται για άλλη μία φορά εκπληκτικά και η απόδοση των τεσσάρων μελών αποδεικνύει πως ανήκουν στο κορυφαίο επίπεδο του σύγχρονου prog. Οι κιθαριστικές φράσεις του Jönsson είναι απλά μαγευτικές, το groove των Pär Hallgren (μπάσο) και Jacob Hamilton (ντραμς) καθηλώνει, ο Bengt Wahlgren (πλήκτρα) υφαίνει μαεστρικά την ατμόσφαιρα με fusion ύφος, ενώ το σαξόφωνο της guest Ida Karlsson αποτέλεσε μια σοφή προσθήκη στο πιο heavy κομμάτι του δίσκου.

Η τρομπέτα του Gustaf Sörnmo (guest) μας εισάγει στο άκρως μυστηριώδες και ατμοσφαιρικό Pablo Octavio – 1st departure. Το χτίσμο και η ανάπτυξη από τη μέση και μετά είναι απλά καθηλωτικά, ισορροπώντας prog και jazz με τα πνευστά σε καταλυτικό ρόλο και πάλι. Το Pablo Octavio – 7th sea αποτελεί ιδανική συνέχεια και υφολογικά στέκεται κάπου στη μέση μεταξύ των δύο πρώτων κομματιών, με υπέροχα solo, αλλαγές και μια πανάκριβη βασική φράση. Το κλείσιμο γίνεται με το Krematorium (Arrival for autocrats), το μεγαλύτερο κομμάτι στο album και ένα από τα πιο συναρπαστικά σε εξέλιξη κομμάτια της χρονιάς. Ίσως αυτό είναι το κομμάτι στο οποίο αποκαλύπτεται πλήρως ο νέος χαρακτήρας της μπάντας. Παρά την υποψία παραπομπών στους Secret Oyster, Wigwam, Fläsket Brinner και σε πολλά πολλά άλλα 70s γκρουπ από τη Σκανδιναβία και όχι μόνο, το στυλ των Hooffoot εδώ είναι έντονα προσωπικό και αξιολάτρευτο.

Εκεί που πολλές prog μπάντες αποτυγχάνουν, οι Hooffoot θριαμβεύουν. Ο εκφραστικός πλουραλισμός, η ομαλότητα των αλλαγών και η άψογη ενορχήστρωση (συμμετέχουν επίσης ο Göran Abelli στο τρομπόνι, ο Samuel Lundström στο βιολί και ο Johannes Tärk στα κρουστά) είναι πραγματικά σπάνια. Απαντώντας το αρχικό ερώτημα, είναι πραγματικά δύσκολο να πει κανείς ποιο από τα δύο album των Hooffoot είναι καλύτερο. Αυτό από μόνο του αρκεί για να θεωρείται από τώρα το The Lights in the Aisle Will Guide You ως future classic.

9 / 10

Δημήτρης Καλτσάς

 

2η γνώμη

 

Χαράς ευαγγέλια για το ολιγάριθμο και προσμένον ακροατήριο των αγαπητών Σουηδών. Οι εξαιρετικές εντυπώσεις από το φερώνυμο ντεμπούτο του 2015, ενός από τους καλύτερους δίσκους της απερχόμενης δεκαετίας και ένα από τα καλύτερα παρθενικά albums της εικοσαετίας, παρόλη την πενταετή απόστασή του, είναι ακόμη νωπές. Νωπές καθώς συχνά πυκνά επαναπροσεγγίζεται με το ίδιο δέος το εν λόγω υλικό. Νέο full-length album λοιπόν, με εξώφυλλο έμπλεο ρεαλιστικών απεικονίσεων και υπό τον ευοίωνο τίτλο The Lights in the Aisle Will Guide You. Στο παρόν έργο εγκύπτουν και πάλι σε μία ανασκόπηση του jazz prog / fusion των ´70s αλλά τούτο συμβαίνει ακόμη πιο ξεκάθαρα και εύστοχα. Υφολογικά είναι και πάλι παρούσα αυτή η Soft Machine-meets-Zappa-meets-Nucleus-meets-Miles Davis jamming ζεύξη. Οι μνημειώδεις (μεσο) ανατολίζουσες απολήξεις του ομώνυμου και οι ονειρόπλαστες κιθαριστικές και keyboard μελωδίες του (κάπου εν τω μέσω ανακαλούνται και οι Agusa) το καθιστούν ως ένα jazzy prog καλλιτέχνημα ολκής, ενώ το Pablo Octavio – 1st departure θάλλει δια της έκτακτης παρουσίας του σαξοφώνου της Ida Karlsson. Οι ράθυμες jazz αναθυμιάσεις του Pablo Octavio – 7th sea μετεωρίζονται αενάως στον αιθέρα των ‘70s, ενώ στο Krematorium ο Jocke Jönsson κραδαίνει με κάθε λογής συναισθηματικούς ραπισμούς την εξάχορδή του. Η λέξη αριστούργημα συνοψίζει όλα τα προγραφόμενα.

9 / 10

Θωμάς Σαρακίντσης

Κάντε το πρώτο σχόλιο

Υποβολή απάντησης