Wobbler – Dwellers of the Deep

[Karisma Records, 2020]

Εισαγωγή: Πάρης Γραβουνιώτης

Οι Νορβηγικές μπάντες τα τελευταία χρόνια μας έχουν καταπλήξει με το υψηλότατο επίπεδο κυκλοφοριών, ειδικά στον χώρο του progressive rock. Προεξέχουσα μπάντα της εν λόγω σκηνής οι Wobbler, οι οποίοι με το φετινό Dwellers of the Deep έρχονται να μας επιβεβαιώσουν ότι βρίσκονται σε εξαιρετική φόρμα μετά το φανταστικό From Silence to Somewhere.

Αυτό που μας απέδειξαν με την προηγούμενη δουλειά τους είναι ότι μπορούν να απογαλακτιστούν από τις επιρροές τους, και πέραν του ύφους και της τεχνικής να επενδύσουν στον συνθετικό τομέα, όπου τα κατάφεραν περίφημα με κομμάτια όπως το ομώνυμο και το Fragmented Hours.

Πέμπτη studio κυκλοφορία, λοιπόν, για τους Νορβηγούς progsters, οι οποίοι ηχογράφησαν χωρίς την παραμικρή αλλαγή στη σύνθεσή τους και πάλι υπό τη στέγη της Karisma Records.


 

5/5

Από τις πρώτες κιόλας νότες του 13λεπτου By the Banks μία έκρηξη μελωδικότητας και τεχνικής αρτιότητας βγαίνει με φόρα από τα ηχεία: διπλή κιθαριστική σταυροβελονιά, μπάσο μπροστά και vintage πλήκτρα σε πλήρη αρμονία, ενώ οι εναλλαγές ρυθμών και διαθέσεων είναι τόσο πολλές που απαιτούνται πολλές ακροάσεις για να εκτιμήσεις στον μέγιστο βαθμό μία τόσο πλούσια σύνθεση. Μοναδική ίσως ένσταση η προφανέστατη επιρροή από Jon Anderson στα φωνητικά, αγγίζοντας θα λέγαμε τα όρια της μίμησης. Στο Five Rooms που ακολουθεί είναι ακόμα πιο προφανές το στίγμα της βαριάς κληρονομιάς των Yes στη μουσική των Wobbler. Χωρίς φυσικά να αποτελεί κακή στιγμή, εδώ λείπει πολύ το προσωπικό στίγμα των Νορβηγών. Μέχρι εδώ, το νέο album των Wobbler μας θυμίζει αρκετά το Rites at Dawn (2011) στη συνθετική λογική. Αν και η μπάντα έχει εξελιχθεί και έχει ανέβει φανερά σε επίπεδο, η αγάπη τους για το βρετανικό συμφωνικό prog είναι κυρίαρχη (χωρίς αυτό να είναι απαραίτητα αρνητικό).

Το Naiad Dreams, με αναφορά στις Ναϊάδες – Νύμφες των ποταμών στην ελληνική μυθολογία – αποτελεί μία γλυκιά folk-ίζουσα μπαλάντα με το mellotron και την ακουστική κιθάρα σε πρωταγωνιστικό ρόλο. Το μεγάλο ατού του Dwellers of the Deep αποτελεί σίγουρα το σχεδόν 20λεπτο Merry Macabre που ρίχνει και την αυλαία του δίσκου. Εδώ θα λέγαμε ότι το symphonic prog πιάνει κορυφές που τα τελευταία χρόνια σπάνια προσεγγίζει. Όχι μακριά από το ύφος του εναρκτήριου By the Banks, αλλά αρκετά πιο σκοτεινό και “αντιτουριστικό” για τους μη μυημένους, εδώ θα λέγαμε ότι τεχνικά και συνθετικά οι Wobbler πλησιάζουν το απόλυτο. Η ήπια εισαγωγή με το πιάνο του  Lars Fredrik Frøislie διακόπτεται από έναν εξαιρετικό συνδυασμό πλήκτρων και κιθάρας με τη συνέχεια να περιλαμβάνει εκρηξιγενή jam-αρίσματα και φανταστικές εναλλαγές ατμόσφαιρας φέρνοντας στο νου το στυλ των Änglagård και δημιουργώντας εικόνες στον ακροατή εφάμιλλες ενός σκανδιναβικού δάσους ή μίας ομιχλώδους λίμνης. Αναμφισβήτητα πρόκειται για ένα από τα αρτιότερα κομμάτια των Νορβηγών μέχρι σήμερα και αναμφίβολα θα αποτελέσει ένα ιδανικό encore για μελλοντικές εμφανίσεις τους (όταν αυτό θα είναι εφικτό).

Η παραγωγή είναι για ακόμη μία αφορά άψογη αναδεικνύοντας το τόσο πλούσιο και ηχητικά πυκνό στυλ των Wobbler, ενώ και το όμορφο εξώφυλλο ταιριάζει απόλυτα με το περιεχόμενο του δίσκου. Συνολικά μία ακόμη εξαιρετική δουλειά, η οποία θα μπορούσε να είναι ακόμα καλύτερη αν δεν ήταν τόσο πασιφανείς οι επιρροές τους και αν επένδυαν λίγο παραπάνω στο προσωπικό τους στίγμα. Χωρίς να πιάνει κατά τη γνώμη μου τα standards της προηγούμενης κυκλοφορίας τους, είναι ίσως ό,τι ποιοτικότερο θα ακούσει κανείς φέτος στον χώρο του symphonic prog.

8 / 10

Πάρης Γραβουνιώτης

 

2η γνώμη

 

Οι Wobbler είναι συνώνυμο της ποιότητας στο χώρο του πιο vintage prog rock από την πρώτη στιγμή που κάναν την εμφάνισή τους με το ντεμπούτο τους. To Dwellers of the Deep ήταν ένα από τα πολυαναμενόμενα albums της χρονιάς αφού το προηγούμενο τους From Silence to Somewhere ήταν ένα από τα κορυφαία albums της προηγούμενης δεκαετίας που έβαλε πολύ ψηλά τον πήχη. Τα δύο πρώτα τραγούδια είναι κατά κύριο λόγο βασισμένα στους Yes της περιόδου Time and a Word μέχρι Close to the Edge. Είναι καλά τραγούδια, τα οποία όμως δεν δημιουργούν ιδιαίτερη έκπληξη στον ακροατή. Το ονειρικό Naiad Dreams είναι ένα folk ακουστικό τραγούδι, κάτι που δεν είχαν δοκιμάσει παλιά και λειτουργεί εξαιρετικά. Ο δίσκος κλείνει με το epic Merry Macabre, το όποιο επίσης διαφοροποιείται δείχνοντας μερικές Van der Graaf Generator και Änglagård επιρροές μεταξύ άλλων και είναι ένα πολύ καλό τραγούδι με αρκετές αλλαγές σε συναισθήματα και μουσικά μέρη. Σαν κατακλείδα, το album είναι μακριά ποιοτικά από το εκπληκτικό From Silence to Somewhere και ίσως μια χαμένη ευκαιρία για κάτι πραγματικά σπουδαίο, είναι όμως ένα καλό και ποιοτικό album με αρκετές πολύ καλές στιγμές.

8 / 10

Τάσος Ποιμενίδης