Ved Buens Ende, Insect Ark @ Fuzz Club, 06-03-2020

Από τον Τάσο Ποιμενίδη

Η βραδιά ξεκίνησε γύρω στις 21:30 όταν επί σκηνής βρέθηκε το ατμοσφαιρικό και ψυχεδελικό sludge ντουέτο των Insect Ark από τη Νέα Υόρκη. Η μουσική τους λίγη σχέση έχει με αυτή του headliner σχήματος, όμως ήταν αρκετά πειστική και ενδιαφέρουσα για να μας κρατήσει την προσοχή, ειδικά σε αμύητους όπως τον γράφοντα. Εστιάζοντας σε μακροσκελείς συνθέσεις χωρίς φωνητικά με έναν σχεδόν υπνωτικό και πολύ heavy τρόπο (παρά την απουσία distorted κιθάρας) νομίζω ότι ήταν μια ενδιαφέρουσα καλλιτεχνική πρόταση και κέρδισαν μέρος του κοινού, το οποίο φυσιολογικά δεν ήταν ίδιο σε αριθμό κατά την εμφάνιση τους και αυτής του επόμενου συγκροτήματος. Lap steel guitar, μπάσο, πλήκτρα και πάμπολλες loop-ες από την κυρία Dana Schechter, τύμπανα από τον κύριο Andy Patterson αντικρίζοντας ο ένας τον άλλον και σπάνια το κοινό (τα τύμπανα ήταν στημένα κατά πλάτος της σκηνής και απέναντι τους το set up της Dana) μας οδήγησαν σε ένα Tangerine Dream-ικό space sludgey ταξίδι. Καθόλου άσχημα για αρχή.

Insect Ark

Η αλλαγή σκηνικού βέβαια ήταν τεράστια όταν στο σανίδι πάτησε το πόδι τους αυτό το αλλόκοτο σινάφι που λέγεται Ved Buens Ende. Οι εναρκτήριες νότες του You, That May Weather άνοιξαν τις πύλες της Κολάσεως και για την επόμενη ώρα ζήσαμε μια μοναδική εμπειρία. Όντας κοντά στη σκηνή μπόρεσα να βιώσω όσο το δυνατόν πιο απόλυτα την φανταστική απόδοση των τεσσάρων αυτών μοναδικών μουσικών. Ved Buens EndeΣτα δεξιά της σκηνής στεκόταν ο Vicotnik (κιθάρα) αυτή η τόσο ρηξικέλευθη persona της Νορβηγικής black metal σκηνής, εκστασιασμένος στα υπνωτικά mid tempo και αργά μέρη και αλαφιασμένος στα black metal ξεσπάσματα, συνόψιζε συναισθηματικά τη μουσική αντίφαση των Ved Buens Ende. Αριστερά στη σκηνή, ο Skoll (μπάσο), απόλυτος ρυθμικός στυλοβάτης γεφύρωνε τις κιθάρες με τα τύμπανα του Øyvind Myrvoll. Ο τελευταίος έκλεβε την παράσταση αποδίδοντας εξαιρετικά και με τρομερό ήχο τα απαιτητικότατα και εντελώς ιδιαίτερα θέματα που έχει γράψει ο Czral στο Written in Waters. Το δίχως άλλο, ένας χαρισματικός και πολυσύνθετος παίχτης.

Και αν οι αντιδράσεις της φιγούρα του Vicotnik αποτύπωναν την συναισθηματική φόρτιση του μαγεμένου και αρκετού σε πλήθους κοινού από την μουσική των Ved Buens Ende, είναι η ίδια η φιγούρα του Czral, με τα κινητικά προβήματα που του άφησε η πτώση από τον τέταρτο όροφο πολυκατοικίας με την κιθάρα ανά χείρας πλέον και την απόκοσμη και ζοφερή καθαρή φωνή του, η ενσάρκωση της καλλιτεχνικής εμπειρίας του να βλέπει κανείς να αποδίδεται ζωντανά το κλειστοφοβικό υλικό αυτού του πολύ ιδιαίτερου δίσκου (αλλά και υλικού από το μοναδικό τους demo) που οι σχεδόν έφηβοι τo 1995 Ved Buens Ende παρέδιδαν στην ανθρωπότητα.

Ved Buens Ende

Ίσως το πιο εντυπωσιακό κομμάτι του live πέρα από την αψεγάδιαστη απόδοση των οργάνων να ήταν το γεγονός ότι η φωνή ήταν εκεί σαν να μην πέρασε μια μέρα από τότε που κυκλοφόρησε ο δίσκος. Η καλλιτεχνική υπόσταση και απόδοση του  Czral έφερε στο νου μου συνειρμικά τον βροχοποιό σαμάνο Knecth του Hesse. Ήταν εκεί για να μας πει -όχι πίσω πια από τα τύμπανα αλλά μπροστά μας παίζοντας και κιθάρα- ότι έρχονται οι ζοφερές και σκοτεινές ημέρες ξηρασίας που θα φέρουν διχόνοια και διχασμό. Η φωνή του Vicotnik ήταν η υπαρξιακή σκοτεινιά και ξηρασία που τελικά χτύπησε τις ψυχές μας. Ο βροχοποιός δεν θα μπορούσε να ήταν πειστικότερος επί σκηνής από τον Czral. Ο κόσμος έμεινε εκστασιασμένος και αποσβολωμένος να σκέφτεται αν αυτό που βιώνει μπορεί πράγματι να είναι αληθινό. Η θεατρικότητα και μουσικότητα του Written in Waters με σάρκα και οστά μπροστά στα μάτια μας παρουσιαζόμενο σχεδόν στο σύνολο του. Ο ήχος ήταν σύμμαχος σε γενικές γραμμές, όχι τέλειος, αλλά ικανοποιητικός.

Ved Buens Ende

Η σκοτεινή, κλειστοφοβική και αγχωτική τελετουργία των Ved Buens Ende αποδόθηκε τέλεια επί σκηνής. Φαντάζομαι ο πιο αισιόδοξος fan τους σκεφτόταν κάτι τέτοιο όταν φαντασιωνόταν ένα ιδανικό  live στο μυαλό του. Μια μοναδική περίπτωση μπάντας που ενώ το σώμα της είναι βουτηγμένο στο black metal, η ψυχή της, το μυαλό της, η νοοτροπία της κοιτάζουν ξεκάθαρα στο prog rock και η ύπαρξη της η ίδια δεν περιχαρακώνεται εύκολα πίσω από συγκεκριμένες μουσικές τάσεις. Μια μουσική βγαλμένη από τον πιο εφιαλτικό υπαρξιακό τρόμο που θα μπορούσε ποτέ να βιώσει ο Robert Fripp και οι Univers Zero, αν προσπαθούσαν να την μετουσιώσουν μέσω της νορβηγικής σκηνής που κόχλαζε τη δεκαετία του ‘90. Οι Ved Buens Ende δεν υπήρξαν μόνο πρωτοπόροι και καινοτόμοι αλλά πάντρεψαν με αλλόκοτο τρόπο μουσικές σχολές φαινομενικά αταίριαστες δημιουργώντας κάτι αυτόφωτο και με προσωπικότητα εντελώς χαρακτηριστική. Όλα αυτά σε συνδυασμό με την καταπληκτική απόδοση αποτέλεσαν ένα εκπληκτικό live. Στα πηγαδάκια μετά τη συναυλία ακούγονταν λέξεις για καινούριο δίσκο. Ας σταυρώσουμε δάχτυλα. Και να ελπίζουμε να ξαναβιώσουμε σύντομα την μοναδική αυτή live εμπειρία.

 

Φωτογραφίες: Γιαννούλα Φώτου

Κάντε το πρώτο σχόλιο

Υποβολή απάντησης