SteelSwarm – Aspects of Dissonance

[Self-released, 2020]

Εισαγωγή: Χρήστος Μήνος

Οι SteelSwarm είναι μια σχετικά νεοσύστατη μπάντα που διεκδικεί τις δικές της πιθανότητες στο χώρο του σύγχρονου προοδευτικού metal. Ορμώμενοι από την Αυστραλία, μια χώρα της οποίας η μουσική σκηνή είναι δυσανάλογη με τη τεράστια έκταση της, μόλα ταύτα αναδεικνύει κατά καιρούς σπουδαίες μπάντες που έχουν αφήσει το δικό τους στίγμα στο μουσικό γίγνεσθαι. Η σύνθεση του trio των SteelSwarm περιλαμβάνει τους: Dane Simms (κιθάρα, φωνητικά), Jamie Simms (μπάσο) και Zac Stewart (ντραμς, πλήκτρα).

Ας ελπίσουμε πως η μπάντα θα ακολουθήσει μια παρόμοια ανέλιξη μέσα στα χρόνια και να επαληθεύσει τις προσδοκίες του πρώτου ολοκληρωμένου δίσκου Aspects of Dissonance.


 

Όταν η τεχνική υπερισχύει της σύνθεσης

O πρώτος δίσκος της μπάντας έρχεται μετά από το EP The Ultimate Offering (2013) και είχε προαναγγελθεί από τη κυκλοφορία του single Everything Lasts Forever πριν από δύο χρόνια.

Ποιός είναι όμως ο μουσικός τους προσανατολισμός; Οι SteelSwarm ακολουθούν το πνεύμα της εποχής τους: χωρίς αμφιβολία ασπάζονται την εδώ και χρόνια εμπεδωμένη στο χώρο της σκληρής μουσικής επιρροή του djent. Η μουσική τους ακουμπάει πάνω στα κατορθώματα των Animals as Leaders, των Periphery και άλλων επιφανών σύγχρονων εκφραστών του νέου ήχου. Στο δίσκο, η τεχνική διαπλέκεται με τη μελωδία και προσπαθεί να επεκτείνει το υπόβαθρο των δημιουργών του λίγο πιο πέρα από τις επιρροές τους.

Αυτό ακριβώς ακούμε από το εναρκτήριο κομμάτι, Begin Simulation: μια εντυπωσιακή κιθαριστική εισαγωγή που εκτυλίσσεται σε ένα κομμάτι που ισορροπεί σε τεχνικά metal riffs και μελωδικές παρεμβολές. Ακολουθώντας την ορθοδοξία του χώρου, συνδυάζει τα brutal φωνητικά με τα καθαρά, τα οποία καθρεφτίζουν τα συναισθήματα του τραγουδιού. Το River of Sky με την εισαγωγή του με πιάνο ακολουθεί την ίδια συνταγή για να έρθει μετά το πρώτο πού εντυπωσιακό κομμάτι, το Future Gods. Σαφώς εδώ πρόκειται για την πιο προοδευτική τους στιγμή και ο καμβάς για να αναδείξουν το ταλέντο τους ως μπάντα. Οι εντυπωσιακές εναλλαγές αποπνέουν κάτι από Animals as Leaders, δείχνουν την δεινότητά τους ως μουσικοί και ταυτόχρονα την ικανότητα να δημιουργήσουν ένα συνεκτικό κομμάτι.

Από συνέντευξη της μπάντας μαθαίνουμε πως στο Future Gods αντανακλάται η ιδέα πως οι άνθρωποι συμπεριφέρονται ως «μελλοντικοί θεοί», ενώ η Γη καίγεται και καταστρέφεται περιβαλλοντικά. Πολύ όμορφη σκέψη με σαφείς οικολογικές προεκτάσεις, η οποία εντάσσεται στη συνολική στιχουργική σύλληψη του δίσκου.

Το Εverything Lasts Forever, το πρώτο τους επίσημο video clip, συνιστά μια από τις πιο μελωδικές στιγμές του δίσκου. Στο μυαλό μου, το κομμάτι θυμίζει κάτι από TesseracT (και όχι για μοναδική φορά) και σίγουρα έχει ένα πολύ αξιομνημόνευτο refrain. Η φιλοσοφία της μπάντας γίνεται και εδώ προδήλως κατανοητή: στον αέναο κύκλο της φύσης τίποτα δεν πεθαίνει πραγματικά, απλά μεταλλάσσεται σε κάτι άλλο εντός της.

Η συνέχεια του δίσκου δεν θα έλεγα πως είναι εξίσου ενδιαφέρουσα. Σίγουρα η τεχνική παραμένει παρούσα και και η μελωδία επίσης πάνω στους πυλώνες των οποίων χτίζονται σωστά δομημένα κομμάτια. Δεν υπάρχει, όμως, κάτι που να δημιουργεί κάτι έντονο, αλλά ένα μοτίβο επαναλαμβανόμενο που όσο ωραίο κι αν είναι, παραμένει ίδιο.

Χωρίς αμφιβολία το Phthalo έχει ένα πολύ όμορφο κιθαριστικό solo, το Wasted Signs με την απρόσμενη α λα Tool εισαγωγή του κομίζει κάτι ελαφρώς διαφορετικό,συνολικά όμως δεν υπάρχει κάτι το οποίο να εντυπώνεται στο μυαλό.

Αν αναλογιστούμε πως το Aspects of Dissonance είναι μόλις ο πρώτος τους δίσκος, μπορούμε άνετα να τους αποδώσουμε ελαφρυντικά. Αυτό που φαίνεται να λείπει από την μπάντα είναι η ικανότητα να γράφει περισσότερα αξιοσημείωτα κομμάτια. Βασιζόμενη στο τρέχον μουσικό ρεύμα η μπάντα καλείται να προσδώσει μια πιο έντονη προσωπικότητα. Μέχρι τότε το πρώτο δείγμα γραφής δεν είναι καθόλου άσχημο.

6.5 / 10

Χρήστος Μήνος

 

2η γνώμη

 

Δίσκοι όπως το Aspects of Dissonance των SteelSwarm και αυτή η μίξη djent-prog metal και εναλλαγής μελωδικών με ακραία φωνητικά μπορεί να δώσει διαμάντια. Εδώ όμως έχουμε νομίζω μια διαφορετική περίπτωση. Έναν δίσκο που δίνει την εντύπωση πως ηχογραφήθηκε ώστε να αποδείξουν πόσο καταπληκτικοί μουσικοί είναι τα μέλη της μπάντας χωρίς να δίνουν τόσο βάρος στη σύνθεση τραγουδιών. Προσωπικά τους βγάζω το καπέλο γιατί παίζουν τεχνικό prog, βασικά θα το έλεγα υπερτεχνικό NWOAHM, με καλή παραγωγή, ωραίες ιδέες και αξιοπρεπή φωνητικά, αλλά δυστυχώς δεν μπορείς να τον παρακολουθήσεις και να τον απολαύσεις. Θα πρέπει να είσαι στο κατάλληλο mood για να τον ακούσεις, μιας και τα τραγούδια είναι μια συνεχής εναλλαγή ρυθμού και μελωδίας, με αποτέλεσμα να μην μπορείς να ταυτιστείς με κάποιο τραγούδι ή να κάνεις headbanging σε κάποιο riff. Δίσκοι αυτού του ιδιώματος είναι περισσότερο για μουσικούς και λιγότερο για progsters και κυρίως να ακούς ένα τραγούδι τους τη φορά και όχι το σύνολό τους. Αν αποβάλλουν την επίδειξη ικανοτήτων είναι ικανοί να δώσουν υπέροχους δίσκους. Μέχρι τότε…

6 / 10

Γιάννης Βούλγαρης