Soen – Lykaia

[UDR Music, 2017]

Εισαγωγή: Γιάννης Βούλγαρης
Μετάφραση: Νίκη Νικολακάκη

Τις περισσότερες φορές ο τρίτος δίσκος στη δισκογραφία ενός συγκροτήματος είναι ο δίσκος ορόσημο για την πορεία του. Ο ήχος έχει αποκτήσει την ταυτότητα του, το συγκρότημα έχει διαμορφώσει το χαρακτήρα του και τα τραγούδια είναι σχεδόν αποκλειστικά νέες συνθέσεις, ενώ από το τρίτο πόνημα και μετά φαίνεται αν μια μπάντα θα κάνει εμπορική επιτυχία ή όχι. Σίγουρα υπάρχουν και περιπτώσεις που δεν εντάσσονται σε αυτόν τον άτυπο κανόνα, αλλά μάλλον αποτελούν εξαιρέσεις. Στον τρίτο δίσκο αισίως έφτασαν και οι Soen, οι οποίοι μετά το Cognitive (2012) και το Tellurian (2014) μας παρουσιάζουν φέτος το Lykaia, το οποίο δε θα μπορούσε να μείνει ασχολίαστο από το Progrocks.gr, μιας και πλέον η μπάντα των Martin Lopez (ex-Opeth) και Joel Ekelöf έχει κάνει αισθητή την παρουσία της στον χώρου progressive metal.


 

Μια στιγμή στασιμότητας όταν όλα πρέπει να πηγαίνουν μπροστά

Τον τρίτο τους δίσκο κυκλοφόρησαν και οι Soen λοιπόν και εκεί που περίμενα να χτίσουν πάνω στο πολύ καλό Tellurian (οι κριτικές μας εδώ), θα έλεγα ότι μάλλον με άφησαν μετέωρο. Το Lykaia τους βρίσκει με δύο αλλαγές στη σύνθεση, όπου από τη μία ο κιθαρίστας και παραγωγός των δύο προηγούμενων δίσκων (Joakim Platbarzdis) δίνει τη θέση του στον Marcus Jidell και από την άλλη προστίθεται ο πληκτράς Lars Åhlund. Η αλλαγή του κιθαρίστα έχει ως αποτέλεσμα ο δίσκος να έχει ορισμένα ενδιαφέροντα solos, όμως τα riffs δεν έχουν αυτόν τον όγκο και τον prog χαρακτήρα του παρελθόντος. Καλά, μη φανταστείτε ότι πρόκειται για διαφορετική μπάντα μιας και οι επιρροές από Tool και Opeth είναι διάχυτες, ευτυχώς η ομοιότητα με τους Tool έχει περιοριστεί αρκετά, ενώ ορισμένες στιγμές φέρνουν στο μυαλό τους Riverside του Anno Domini: High Definition κυρίως λόγω των πλήκτρων που δίνουν ένα πιο 70’s rock feeling.

Τεχνικά η μπάντα στέκεται σε πολύ υψηλό επίπεδο, όπως σε κάθε της κυκλοφορία, και η παραγωγή είναι τουλάχιστον φοβερή, αφού όλα ακούγονται δυνατά και καθαρά με τη φωνή να είναι ίσως λίγο μπροστά, αλλά δικαιολογείται γιατί ο Joel Ekelöf είναι φωνάρα με χρακτηριστική χρειά. Μια βασική διαφορά από τους προηγούμενους δίσκους είναι ότι εδώ υπάχουν τραγούδια όπως το Lucidity και το Paragon τα οποία είναι ήρεμα, απλά στο παίξιμο και ταξιδιάρικα, αλλά και κάπως μονότονα που δεν έχουν να δώσουν κάτι έξτρα στο δίσκο. Από την άλλη, υπάρχουν τα πιο επιθετικά και groovy, όπως τα Sectarian και Sister, που παραθυμίζουν Tool και φέρνουν στο μυαλό το Cognitive, με αποτέλεσμα τα μισά σχεδόν τραγούδια να μην εξελίσσουν τη μπάντα. Βέβαια ο δίσκος έχει και πολύ καλές στιγμές όπως το solo κιθάρας στο τέλος του Orison ή η ανατολίτικη μελωδία του Jinn ή ολόκληρο το God’s Acre που κλείνει το δίσκο, αλλά κατά τη γνώμη μου δεν είναι αρκετά.

Στον τρίτο τους δίσκο οι Soen πιστεύω ότι αντί να εξελίξουν τον ήχο που άρχισαν να χτίζουν στο Tellurian προτίμησαν να κεφαλαιοποιήσουν την επιτυχία του, γράφοντας εύκολα τραγούδια, σχετικώς εμπορικά και λιγότερο prog. Ίσως έχει να κάνει και με την αλλαγή της σύνθεσης, όμως στις μπάντες αυτού του επιπέδου και δεν χωρούν δικαιολογίες αυτού του είδους. Σίγουρα αυτός ο δίσκος θα αρέσει σε αρκετούς metallers που το prog δεν είναι το αγαπημένο τους ιδίωμα, αλλά εμείς εδώ στο Progrocks.gr δεν ανήκουμε σε αυτή την κατηγορία.

6.5 / 10

Γιάννης Βούλγαρης

 

2η γνώμη

 

Οι Soen στο τρίτο τους βήμα συνεχίζουν πιστοί στην πορεία που χάραξαν οι δύο πρώτες τους δουλειές. Εξαιρετική παραγωγή, άψογοι τεχνικά μουσικοί, υποδειγματική παραγωγή σε ένα άλμπουμ που τιμά με τον καλύτερο τρόπο τις επιρροές του. A Perfect Circle του εκπληκτικού Mer De Noms οπότε και Tool, Opeth της μεσαίας περιόδου στα πιο ήρεμα σημεία τους και οι πρόσφατοι Katatonia μπερδεύονται στο Lykaia. Τα φωνητικά (πάντα καθαρά) χωρίς εξάρσεις, τοποθετημένα στις «κατατονικές» συχνότητες που «απαιτεί» το ιδίωμα. Η ακρόαση του άλμπουμ κυλάει ευχάριστα, ωστόσο η έλλειψη της ελάχιστης πρωτοτυπίας αδικεί τους ίδιους τους μουσικούς και τους καθιστά περισσότερο ως tribute band του εν λόγω ήχου. Ναι μεν το κάνουν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, αλλά πάλι δεν ενθουσιάζουν. Οι λάτρεις του συγκεκριμένου ήχου ίσως έχουν βρει ένα από τα καλύτερα άλμπουμ της χρονιάς. Εγώ θα ξανακούσω το μικρό Gilmour-ικό διαμαντάκι Lucidity και θα ευελπιστώ σε κάτι πιο πρωτότυπο στο μέλλον.

6.5 / 10

Πέτρος Παπαδογιάννης

Κάντε το πρώτο σχόλιο

Υποβολή απάντησης