Psychotic Waltz – The God-Shaped Void

[InsideOut, 2020]

Εισαγωγή: Δημήτρης Καλτσάς
Μετάφραση: Λευτέρης Σταθάρας

Προσωπικά δεν είμαι ο μεγαλύτερος υπέρμαχος των επανασυνδέσεων, ειδικά αν έχουν περάσει πολλά χρόνια από τη διάλυση μιας μπάντας. Αυτό που έχουμε δει πολλές φορές, ειδικά τελευταία, είναι ότι οι πιέσεις των οπαδών, η νοσταλγικότητα για περασμένα μεγαλεία ή (κυρίως) οι οικονομικές ανάγκες των μελών ωθούν σε επιστροφές που ως επί το πλείστον μειώνουν την καλλιτεχνική υστεροφημία τεράστιων σχημάτων.

Οι Psychotic Waltz δεν είναι μια τυχαία περίπτωση συγκροτήματος και όσο κοινότυπο ή αστείο κι αν ακούγεται αυτό, εν προκειμένω αυτή η διατύπωση ισχύει απόλυτα στη συνείδηση όλων όσων συνδέθηκαν με τη μουσική αυτής της μπάντας από το San Diego.

Η επιστροφή αυτή είναι λογικό να προκαλεί πολλές επιφυλάξεις. 26 χρόνια μετά το Bleeding, οι Brian McAlpin, Dan Rock, Devon Graves, Norm Leggio, και Ward Evans είναι και πάλι εδώ με το The God-Shaped Void.


 

Ένα θριαμβευτικό άλμπουμ μιας ουσιώδους επανασύνδεσης

Σε τέτοιες δισκογραφικές προσπάθειες – επιστροφές, όταν καταφέρνει κάποιος να υπερκεράσει το εμπόδιο του νοσταλγικού παράγοντα και μείνει μακριά από τις μόδες της πρόσκαιρης δημοσιότητας που πια κυριαρχεί σε όλα τα επίπεδα μέσω των κοινωνικών δικτύων, αυτό που τελικά μένει είναι ένα μεγαλειώδες θετικό πρόσημο.  Όταν για αυτό δίνουν την αφορμή οι Psychotic Waltz, ένα συγκρότημα που άφησε μια ισχυρή παρακαταθήκη αλλά και απέκτησε υστεροφημία αμέσως μετά τη διάλυσή του, οι παλιότεροι ακροατές του προοδευτικού ήχου ένιωσαν ήδη από την κυκλοφορία του πρώτου single Devils and Angels, το «νοσταλγιόμετρο» να δείχνει προς το δέος της επιστροφής. Και αν οι πρώτες εντυπώσεις για τη συνθετική πορεία του συγκροτήματος μετά από μια τέτοια, πολυετή απουσία ήταν κάπως συγκρατημένες, η ένταξη του κομματιού στη ροή του άλμπουμ είναι αναντίρρητα ουσιαστική, αλλά κυρίως ανοίγει μονοπάτια προς μαγευτικές συνθέσεις.

Οι Psychotic Waltz επέστρεψαν, κυρίως για να μην αφήσουν ανολοκλήρωτες τις φιλόδοξες προσπάθειες που τους ανέδειξαν σε αυτό το μοναδικό συγκρότημα που έμεινε σε underground επίπεδα, αλλά ταυτόχρονα για να ξεφύγουν από αυτά τα επίπεδα, εκμεταλλευόμενοι και τις νέες μορφές επικοινωνίας και διάθεσης της μουσικής τους. Σε εποχές που η διάχυση της πληροφορίας γίνεται σε ελάχιστα χρονικά διαστήματα και εκμηδενίζει τις αποστάσεις, οι Waltz έρχονται από τα 90’ς, ορμώμενοι κυρίως με όπλο τη φήμη τους, αλλά και τις θρυλικές εμφανίσεις τους μετά το reunion προ δεκαετίας. Σε όλο αυτό το διάστημα, η αλήθεια είναι ότι εν γένει ο προοδευτικός ήχος γνώρισε μεγάλες στιγμές δημοφιλούς ανταπόκρισης, αλλά και συγκροτήματα που πρωταγωνίστησαν διατηρώντας την επιτυχή συγχρονία με την εξέλιξη του prog καθόλες αυτές τις δεκαετίες.

Ιδίως στο progressive metal, ο μονόδρομος της πρωτοτυπίας και του φρέσκου οδηγεί τα συγκροτήματα μακριά από το τέλμα που οδήγησαν επιρροές copy/paste αισθητικής και οι Psychotic Waltz έρχονται να συνεχίσουν δισκογραφικά από κει που σταμάτησαν με το Bleeding. Μειώνουν τις χρονικές αποστάσεις με τα θρυλικά τους πεπραγμένα και ανοίγουν νέα μονοπάτια για επιτυχή καινούρια πορεία. Έτσι λοιπόν,23 χρόνια μετά, οι Psychotic Waltz επιστρέφουν με νέο άλμπουμ, μετά και την αναπάντεχη επιστροφή τους επί σκηνής. Και αν αναλογιστεί κανείς το διάστημα που πέρασε από το Bleeding, το The God Shaped Void είναι ένας θρίαμβος για τον οποίο θα υπάρχει μελλοντικά χώρος σε επερχόμενα αφιερώματα του προοδευτικού σκληρού ήχου. 

Καθόλη τη διάρκεια του άλμπουμ οι συνειρμοί με την τετράδα των δίσκων που μάγεψαν στα 90’s γίνονται με βάση τη συνθετική δύναμη που βρίσκεται πίσω από κάθε τους προσπάθεια. Το δίδυμο Dan Rock – Brian McAlpin, επαναφέρουν την επιχειρηματολογία περί της μεγαλύτερης underground γκρουπάρας που μεσουράνησε και δημιούργησε το δικό της μύθο σε μια δεκαετία υπερπροσφοράς. Και αυτόν τον μύθο επανέρχονται να συντηρήσουν και να αναζωπυρώσουν, έστω και κερδίζοντας τη φήμη ετεροχρονισμένα και δικαιότατα. Demystified, While the Spiders Spin, Sisters of the Dawn είναι στιγμές που γεφυρώνουν το χάσμα της απουσίας και μετουσιώνουν την εμπειρία σε μεγαλείο. Ο Devon Graves καταφέρνει να επαναφέρει πτυχές του Buddy Lackey, με τις Deadsoul Tribe σπουδές να δίνουν το παρόν, αλλά μέσα από ένα πλαίσιο αυθεντικότητας που προσδίδει στο όλο εγχείρημα την αναγκαστική σύνδεση με το παρελθόν. Όχι, δεν πλησιάζει την εκρηκτική ερμηνευτική του απόδοση στο A Social Grace, αλλά η φωνή των Psychotic Waltz αποδίδει με μεστότητα και μαεστρία, τη λυρική διάθεση της περσόνας που οδηγεί το γκρουπ, με ή χωρίς το φλάουτο.  

Και όταν σε σημεία οι συγκλονιστικές παραπομπές στη μαγεία του Into the Everflow συναντούν την αμεσότητα του Bleeding, η νέα εποχή των μεγάλων Psychotic Waltz ανοίγει νέες ατραπούς που συγκλίνουν (ή αποκλίνουν…) στο εκπληκτικό εξώφυλλο. Εξαιρετική επίσης η παραγωγή, αναδεικνύει τις συνθέσεις και ισορροπεί τον πολυδιάστατο ήχο. Εν κατακλείδι, μια επιστροφή που δικαιολογεί την επανασύνδεση, με προοπτικές να αποτελέσει δίσκο – ορόσημο και μία ισάξια συνέχεια της τετράδας.

9.5 / 10

Πάνος Παπάζογλου

 

2η γνώμη

 

Είναι μεγάλο επίτευγμα να δημιουργείς καινούργια μουσική με ένα σχήμα που δεν είχε μπει στο studio για 24 χρόνια και αυτή να ακούγεται φρέσκια. Ποιοτικά Το The God-Shaped Void είναι πιθανότατα αυτό που θα ήθελε κάθε φίλος των Psychotic Waltz. Για να είμαστε  ακριβείς, ξεπερνά κάθε προσδοκία. Στα 10 κομμάτια του, δεν υπάρχει καμία συνθετικά μέτρια στιγμή, αν και απουσιάζει έστω ένα απόλυτα αριστουργηματικό κομμάτι. Η χημεία του κιθαριστικού διδύμου των Rock-McAlpin είναι και συγκλονιστικά αναλλοίωτη, όπως και η ερμηνεία του Devon Graves που φωνητικά θυμίζει τις πιο ένδοξες στιγμές των Deadsoul Tribe, παρά τον 30χρονο Buddy Lackey του Bleeding, κάτι που δυστυχώς ισχύει και για την απουσία του γνώριμου μεγάλου στιχουργικού βάθους του Lackey. Δυστυχώς, η αποχή χρόνων φαίνεται στο ρυθμικό section των Leggio και Evans που αφαιρεί αρκετό από το περιπετειώδες στοιχείο της μουσικής των Psychotic Waltz. Ωστόσο, οι συνθέσεις είναι φανερά καλοδουλεμένες. Το The God-Shaped Void αποτελεί μία άξια συνέχεια του μύθου μιας σπουδαίας μπάντας που δεν αναγνωρίστηκε όσο της αξίζει. Ίσως αυτό τους κάνει ακόμα σπουδαιότερους. Οι Psychotic Waltz είναι και πάλι εδώ, γιατί έχουν κάτι να πουν.

8 / 10

Δημήτρης Καλτσάς

Κάντε το πρώτο σχόλιο

Υποβολή απάντησης