Protest the Hero – Palimpsest

[Spinefarm Records, 2020]

Εισαγωγή: Πάνος Παπάζογλου

Με τους Protest the Hero τα πράγματα είναι γνωστά ή τέλος πάντων όταν έσκασαν πριν καιρό με το Fortress, άνοιξαν ένα νέο κεφάλαιο στη σύγχρονη (ας πούμε για την περίπτωσή τους) προοδευτική metal σκηνή. Και αν η επιτυχία του εν λόγω άλμπουμ εν μέρει  ακολούθησε τις επόμενες δύο δουλειές τους καθώς έμπαινε ως μέτρο σύγκρισης (μαζί και με το ντεμπούτο τους Kezia βέβαια), η πορεία που ακολούθησαν ήταν μια πορεία ειλικρινής και με σταθερά βήματα προς ένα ακόμα album που θα τους επανέφερε με στόμφο στην επικαιρότητα. Και το Palimpsest είναι ακριβώς ένα τέτοιο album.


 

Ταυτότητα και αυθεντικότητα: δύο στοιχεία που οι Protest the Hero συνεχίζουν να κατέχουν στη σταθερή τους συνεισφορά στο prog metal του 21ου αιώνα

H αλήθεια είναι ότι όταν βλέπει κανείς ένα συγκρότημα να προέρχεται από τον Καναδά και να δημιουργεί κάτω από την ομπρέλα του προοδευτικού ήχου, τότε αυτομάτως κερδίζει ένα μικρό bonus συμπάθειας (για λόγους που είναι περιττό να αναφερθούν)! Επομένως, 12 χρόνια μετά το Fortress που τους έμπασε πολύ δυναμικά στον παγκόσμιο χάρτη του προοδευτικά εννοούμενου προοδευτικού χώρου και όχι της κατ’ ανάγκη κατηγοριοποίησης, αλλά και τέσσερα χρόνια μετά την τελευταία τους κυκλοφορία, το εξαιρετικότατο EP Pacific Myth, οι Καναδοί επιστρέφουν με ένα δίσκο θεματολογικό και εκμεταλλεύονται το αδιαμφισβήτητο ταλέντο τους για να ασχοληθούν με τις Ηνωμένες Πολιτείες και τις διαφορετικές κοινωνικο-πολιτικο-πολιτιστικές εκφάνσεις της. Και εκεί βασίζεται ο όρος «παλίμψηστο», με τον οποίο περιγράφουν την αμερικανική ιστορία και πτυχές της όπως γράφονται και ξαναγράφονται, η μία πάνω από την άλλη και ούτω καθεξής, με αφορμή τις δύο διαφορετικές εκφάνσεις της προσφοράς της μεγάλης δύναμης στα θετικά, αλλά και τα αρνητικά.

Όσον αφορά το καθαυτό μουσικό κομμάτι, τα δύο κομμάτια που προηγήθηκαν ως singles του album, δηλαδή το The Canary και το From the Sky, δίνουν μια καθαρή πρώτη εικόνα της ποικιλόμορφης, για ακόμα μια φορά, κατεύθυνσης που ακολουθούν και χτίζουν με βάση διαφορετικές ηχητικές παραπομπές. Κάτι που εξάλλου ανέκαθεν χαρακτήριζε αυτό το αμάλγαμα από προοδευτικές, metalcore και mathcore επιρροές ηχητικό πλαίσιο των Καναδών. Και στο Palimpsest το συγκρότημα συνδυάζει μελωδικές γραμμές που στηρίζονται και στις ερμηνείες του Walker (ο οποίος αντιμετώπισε και προβλήματα με τη φωνή του, κάτι που καθυστέρησε και τη δημιουργία του album), πολύπλοκα σημεία που φέρνουν λίγο σε Dillinger Escape Plan, αλλά και κλασικότροπο groove-άρισμα μεταξύ άλλων. Γενικά, οι Protest the Hero στο νέο τους album καταφέρνουν να γράψουν συνθέσεις που ακούγονται φρέσκες και καλοδουλεμένες, πατώντας πάνω στη δική τους εκτελεστική δεινότητα και παραδίδουν ένα σύνολο που ακολουθεί την «πεπατημένη» τους, αλλά μεταφέρει τα ήδη κεκτημένα τους όσο γίνεται πιο μακριά.

Concept album, ένας ήχος που εξελίσσεται και αλλάζει ρυθμούς και εντάσεις, αλλά και ένα κλασικό άγγιγμα που αφήνουν οι Protest the Hero σε κάθε τους δουλειά. Prog εναλλαγές, εξαιρετικά βιρτουόζικες κιθάρες και ενορχηστρώσεις που παίζουν στα άκρα και αγγίζουν το περιπετειώδες στο σύνολο το συνθέσεων. Φωνητικά που πρωταγωνιστούν με ένταση, ιντερλούδια με πιάνο και ορχηστρικά σημεία που επαναφέρουν μια πιο κλασικότροπη prog metal λογική στο όλο εγχείρημα.

8.5 / 10

Πάνος Παπάζογλου

 

2η γνώμη

 

Μετά τα περίφημα Scurrilous (2011) και Volition (2013), δύο από τους δίσκους που ξεχώρισαν στο progressive metal της προηγούμενης δεκαετίας και της απέναντι ηπείρου, οι Protest the Hero δεν είχαν την αντίστοιχη εξέλιξη και κάπου χάσαμε τα ίχνη τους. Η φετινή επιστροφή τους με το αξιόλογο Palimpsest ήταν μια ευχάριστη έκπληξη για τους φίλους του καλοπαιγμένου σύγχρονου progressive metal που λοξοκοιτά στο metalcore και το djent, όμως δυστυχώς συνολικά δεν ήταν μια κυκλοφορία που με ενθουσίασε. Η απουσία συνθέσεων που ξεχωρίζουν (ίσως να αδικώ λίγο τα All Hands και The Fireside, τα οποία περιλαμβάνουν και τις πιο χαρακτηριστικές μελωδίες του δίσκου) και το γεγονός ότι τα φωνητικά του Rody Walker είναι τόσο μπροστά στην μίξη σε συνδυασμό με τον στιχουργικό καταιγισμό, δημιουργεί μια ενιαία αίσθηση σε όλα τα τραγούδια. Τα ελάχιστα instrumental ξέφωτα, τα οποία εντοπίζονται κυρίως στις ενάρξεις των συνθέσεων, κρίνονται ανεπαρκή και μοιραία πολλές από τις εξαιρετικές ιδέες στις κιθάρες θάβονται πίσω από την φωνή του Walker. Στο αντεπιχείρημα του ότι η προσέγγιση των Καναδών ήταν πάντα αυτή, θα πρέπει να σημειωθεί ότι στα προηγούμενα albums οι δομές των συνθέσεων ήταν σημαντικά πιο δαιδαλώδεις και το μόνο τραγούδι που μου θύμισε αυτή την προσπάθεια «μοντέρνας πολυπλοκότητας» ήταν το επίσης αξιόλογο Gardenias. Κρατάμε το θετικό της επαναδραστηριοποίησης ενός συγκροτήματος που φαίνεται να διατηρεί ακμαίες τις υψηλές δυνατότητές τους και ευχόμαστε για λίγο παραπάνω ρίσκο και επιτυχή εντοπισμό των πραγματικών value elements (δεν είναι ο τραγουδιστής).

6 / 10

Αλέξανδρος Τοπιντζής