Plini – Impulse Voices

[Self-released, 2020]

Εισαγωγή: Γιάννης Βούλγαρης

Η κιθαριστική μουσική περνάει μια δεύτερη νιότη εδώ και λίγα χρόνια. Ναι, το facebook έχει παίξει το ρόλο του και ναι το youtube έχει δώσει βήμα σε πολλούς μουσικούς να επικοινωνήσουν τις ιδέες τους, αλλά αν η μουσική σου δεν είναι ωραία δεν θα ξεχωρίσεις. Στην τελευταία κατηγορία ανήκει ο Αυστραλός Plini που με το ντεμπούτο του Handmade Cities έκανε πολλούς να ψαχτούν με τη μουσική του πρόταση. Τέσσερα χρόνια μετά επανέρχεται με νέο album και πλέον η μπάλα είναι στο δικό μας μέρος να κρίνουμε αν έχουμε να κάνουμε με έναν διάττοντα αστέρα μουσικό ή ένα φαινόμενο που θα μας απασχολήσει για πολύ καιρό. Είναι το Impulse Voices ένας δίσκος ουσίας και έμπνευσης ή πρόκειται για μια κυκλοφορία που σκοπό έχει τα endorsements και την αύξηση του αριθμού των followers στα κοινωνικά δίκτυα; Για να δούμε!


 

Ένας υπέροχος follow-up δίσκος

Αυτό που κατάλαβε μάλλον γρήγορα ο Plini είναι το ότι αντί να αναλώνεται σε επίδειξη ικανοτήτων έπρεπε να αφοσιωθεί σχεδόν αποκλειστικά στο κομμάτι της σύνθεσης και της ηχητικής ταυτότητας και το αποτέλεσμα είναι ότι αν και το Impulse Voices είναι μόλις το δεύτερο full-length album του, ξεχειλίζει από προσωπικότητα και δίνει την εντύπωση πως ο Plini είναι ένας βετεράνος στον χώρο του μοντέρνου prog.

Ο νέος του δίσκος είναι μια εξέλιξη του Handmade Cities, που όμως κινείται σε λίγο πιο jazz μονοπάτια (The Glass Bead Game), αλλά κατά βάση η μουσική παραμένει progressive στον πυρήνα της. Την οποία μουσική συνθέτει αποκλειστικά ο ίδιος και ηχογραφεί παρέα με τον επί χρόνια μπασίστα του, Simon Grove. Και τι παραγωγή! Καθαρή και ισορροπημένη, ώστε κανένα όργανο να μην επισκιάζει τα άλλα. Σε αυτό το ντουέτο έχει προστεθεί στις τελευταίες κυκλοφορίες ο Chris Allison στα ντραμς, δημιουργώντας την αίσθηση μπάντας πλέον. Αυτή η κάπως old-school νοοτροπία είναι νομίζω αυτό που ξεχωρίζει τον Plini από την πλατιά μάζα των κιθαριστών των social media.

Τα τραγούδια έχουν αυτή τη μοντέρνα prog / djenty διάθεση, αλλά υπάρχουν ψήγματα επιρροών από 70s prog μπάντες. Για παράδειγμα το Papelillo είναι λίγο Genesis-meet-djent ή το Ona_1154 μπλέκει ωραία τους King Crimson με το μοντέρνο prog. Ένα άλλο ενδιαφέρον στοιχείο του Plini είναι ότι τα τραγούδια του δεν χτίζονται γύρω από κάποιο riff ή κάποια κιθαριστική άσκηση, αλλά γύρω από μια ακολουθία συγχορδιών οι οποίες μπορεί να διανθιστούν από ένα lead στο μπάσο ή μια μελωδία στο πιάνο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το Pan με το φοβερό σόλο σαξόφωνο και την απίστευτη μπασογραμμή. Επίσης, μεγάλη σημασία παίζει ο ήχος της κιθάρας, ο οποίος είναι καθαρός και με βάθος δημιουργώντας ένα ταξιδιάρικο συναίσθημα, ενώ ακόμα και στα djenty ρυθμικά μέρη δεν κουράζει καθόλου. Αυτό είναι έκδηλο στο ομώνυμο κομμάτι και στο Last Call. Ειδικά το τελευταίο φέρνει στο μυαλό τον Vai σε ύφος και είναι από μόνο του ένα αριστούργημα.

Ακούγοντας το Impulse Voices καταλήγω πως αυτό που διαφοροποιεί τον Plini από τους υπόλοιπους σύγχρονους κιθαρίστες αυτού του ιδιώματος είναι πως κάνει σχεδόν τα πάντα «ανάποδα». Δεν χρησιμοποιεί την απίστευτη τεχνική του για να παίξει πολύπλοκα σόλο, αλλά για να γράψει εύηχες και περίεργες μελωδίες. Δεν βάζει τους μουσικούς του να παίξουν μόνο αυτά που έγραψε, αλλά τους αφήνει να εκφραστούν δίνοντας την αίσθηση του jamming και του αυτοσχεδιασμού. Μ’ αυτά και μ’ αυτά, καταλήγω στο ότι αυτός ο χαρισματικός μουσικός δημιούργησε έναν από τους ωραιότερους δίσκους της χρονιάς, ο οποίος ακούγεται ευχάριστα και από μη κιθαρίστες.

8.5 / 10

Γιάννης Βούλγαρης

 

2η γνώμη

 

Το Impulse Voices είναι ο δεύτερος full-length δίσκος του Αυστραλού guitar hero Plini. Μετά από το εξαιρετικό Handmade Cities, ο Plini επιστρέφει για να εδραιωθεί πλέον σαν μουσικός που μπορεί να συνδυάζει έξοχα μελωδία, τεχνική αρτιότητα και ρυθμό. Το μεγάλο ατού το δίσκου είναι οι σύνθεση. Ενώ η κιθάρα είναι το κυρίως όργανο στα 38 λεπτά του δίσκου, υπάρχουν ολοκληρωμένα τραγούδια εδώ με φανταστικό rhythm section, με ωραίες μελωδίες και ατμόσφαιρα. Υπάρχει χώρος ακόμα και για σόλο σαξόφωνο στο Pan (ο συνδυασμός σαξόφωνου και κιθάρας είναι highlight εδώ). Τα περισσότερα κομμάτια είναι μικρότερα από 5 λεπτά και είναι αρκετά διαφορετικά, πράγμα που δίνει φρεσκάδα και ποικιλία στο δίσκο. Οι djent ρυθμοί στο ένα κομμάτι, ακολουθούνται από prog rock και jazz επιρροές στο επόμενο, κάτι που κάνει τον δίσκο μια καλή προσθήκη σε οποιαδήποτε rock playlist. Είναι «εύκολο» για έναν guitar hero σαν τον Plini να δημιουργήσει έναν τεχνικά άρτιο δίσκο. Το στοίχημα που κερδίζει, όμως, είναι πως ο δίσκος αποτελεί ένα βήμα μπροστά για τον καλλιτέχνη.

8.5 / 10

Λευτέρης Σταθάρας