Our Oceans – While Time Disappears

[Long Branch Records, 2020]

Εισαγωγή: Αλέξανδρος Τοπιντζής

Οι Our Oceans είναι ίσως η δεύτερη καλύτερη progressive rock / metal μπάντα με την λέξη Ocean στο όνομα της και αυτό δεν είναι και κάποιο περισπούδαστο κατόρθωμα. Αυτό όμως για το οποίο μπορούν να υπερηφανεύονται οι Ολλανδοί είναι ότι έχουν δύο πολύ αξιόλογα album στο ενεργητικό τους, με την φετινή κυκλοφορία τους να είναι ένα σημαντικό βήμα μπροστά για την καριέρα τους. Και αν όλα αυτά δεν σας προκαλούν το ενδιαφέρον, να πούμε ότι ο mainman του γκρουπ είναι ο Tymon Kruidenier, ο ένας από τους δύο κιθαρίστες του αριστουργήματος Traced in Air των Cynic (ο άλλος είναι προφανώς ο Paul Masvidal). Στο σχήμα επίσης θα βρείτε τον Robin Zielhorst (ex-Cynic, Exivious) στο μπάσο και Yuma van Eekelen.


 

Πιθανώς το καλύτερο heavy prog album του 2020

To While Time Disappears των Our Oceans έρχεται να επουλώσει πληγές που άνοιξαν μέσα στη χρονιά για την progressive metal σκηνή. Η απώλεια των Sean Malone και Sean Reinert, δύο από τους σημαντικότερους μουσικούς του είδους και αναπόσπαστα μέλη των Cynic, άφησαν ένα δυσαναπλήρωτο κενό. Η μουσική που θα βρείτε στα εννέα τραγούδια του δίσκου περιλαμβάνει μέρος αυτής της μαγείας που λατρέψαμε στους Cynic από το 2008 και μετά. Δίπλα στις ανατριχιαστικές μελωδίες που θυμίζουν τις καλύτερες στιγμές των Pain of Salvation θα βρεις σύντομες metal κιθαριστικές εξάρσεις που προσθέτουν ένταση σε καίριες στιγμές, ενώ τα εξαιρετικά τεχνικά περάσματα σε drums και κιθαριστικά solos ακολουθούν μια απόλυτα μινιμαλιστική προσέγγιση ώστε να μην «σπάει» η ατμόσφαιρα. Προφανώς έχουμε να κάνουμε με μια ολοκληρωμένη μουσική πρόταση που δεν έχει στεγανά για το ποιος μπορεί να την ακολουθήσει. Χωρίς να προτάσσεται ο προοδευτικός χαρακτήρας, θεωρώ ότι η αμεσότητα των μελωδιών που περιλαμβάνονται σε κάθε τραγούδι μπορεί να προσελκύσει το ενδιαφέρον τόσο αυτών που ακούν post-rock, prog, psych, heavy, indie rock ακόμα και ηλεκτρονική μουσική, αφού π.χ. το Your Night, My Dawn είναι ένα μικρό trip hop αριστούργημα.

Στην προσπάθειά μου να αναζητήσω highlights, βρέθηκα αρκετά προβληματισμένος για το πλήθος καλών συνθέσεων. Ας αναφέρω μόνο την μοναδική ερμηνεία του Kruidenier στο The Heart’s Whisper, που μου θύμισε τον μακαρίτη τον Jeff Buckley αρχικά, αλλά τελικά ο Ολλανδός το πήγε ακόμα παραπέρα με τις κραυγές του. Εξίσου συγκλονιστικός είναι και ο Yuma van Eekelen στα drums του Motherly Flame, ο οποίος χωρίς να καταφεύγει σε περίτεχνες ή πολυτελείς λύσεις, παραμένει τόσο σωστά χρονισμένος που μένεις με την απορία αν πρόκειται για drum machine (ελπίζω όχι). Εκεί που ξεφεύγει η υπόθεση σε επίπεδο της τεχνικής κατάρτισης, είναι η σύνθεση που ολοκληρώνει τον δίσκο. Στo With Hands Torn Open βρίσκεται το μπάσο που θες να ακούς από rock μουσικούς εν έτει 2020, που θεωρούν ότι παίζουν progressive μουσική. Ένα ηχητικό πανδαιμόνιο λίγων λεπτών, ήταν αρκετό για να σβήσουν κάθε ανάλογο θέμα που άκουσα μέσα στο έτος από ήδη φτασμένους καλλιτέχνες που κυκλοφόρησαν δίσκο στο 2020. Προφανώς και μιλάω για τους Fates Warning, Psychotic Waltz και Pain of Salvation που φέτος μας τίμησαν με εξίσου αξιόλογους δίσκους, όμως σε καμιά περίπτωση δεν ξεπερνούν τα 50 λεπτά μουσικής που θα βρείτε στο White Time Disappears.

8 / 10

Αλέξανδρος Τοπιντζής

 

2η γνώμη

 

Το ντεμπούτο των Our Oceans ήταν τίμιο πλην «ασφαλές» ηχητικά. Στα πέντε χρόνια που μεσολάβησαν από τότε όμως τα πράγματα άλλαξαν και η μπάντα επιστρέφει ηλεκτρικά ανανεωμένη όπως φανερώνει και το εξωστρεφές Unravel που ανοίγει το άλμπουμ.

Το While Time Disappears στοιχειώνεται από το πνεύμα και την προσέγγιση της σύνθεσης του Jeff Buckley. Οι μελωδίες της κιθάρας αποπνέουν άλλοτε ένα συναίσθημα μελαγχολίας και άλλοτε μία ωμή ηλεκτρισμένη οργή, συχνά μέσα στο ίδιο τραγούδι. Ακόμα και η χροιά του τραγουδιστή και οι φωνητικές μελωδίες παραπέμπουν απευθείας σε αυτόν. Παράλληλα όμως, ενώ υπάρχει η αίσθηση των jazz αφηρημένων μελωδιών που δημιουργήθηκαν από κάποιο τζαμάρισμα,το άλμπουμ μας προσφέρει ουκ ολίγες στιγμές τεχνικών ξεσπασμάτων και solos που φέρουν κάτι από την παράνοια των Mars Volta. Και εδώ έρχεται το εκπληκτικό rhythm section που όταν του δίνεται η ευκαιρία στα γρήγορα σημεία του άλμπουμ ξεσαλώνει και κραυγάζει τον σπουδαίο ρόλο του στη ροή του άλμπουμ.

Οι Our Oceans φαίνεται να διαχωρίζουν το δρόμο τους από το ατμοσφαιρικό prog rock ήχο του σήμερα, βάζουν ψηλά ως εικόνισμα στο στούντιο τα άπαντα του Jeff Buckley, χωρίς όμως να παραγκωνίζουν τις υψηλές τους τεχνικές δυνατότητες. Ένα εξαιρετικό άλμπουμ alt-prog ύφους, στο οποίο η νοσταλγική μελαγχολία του είναι απλά μια κρυμμένη έκφραση της οργής.

8 / 10

Πέτρος Παπαδογιάννης