Lacrimae – Contradiction

[Self-released, 2022]

Εισαγωγή: Λευτέρης Σταθάρας

H ανάπτυξη και η εξέλιξη της ελληνικής σκηνής συνεχίζεται και παίρνει διαφορετικές μορφές έτσι ώστε να εξερευνάει νέες πτυχές της μουσικής. Οι Lacrimae, είναι μια τριμελής μπάντα που κυκλοφόρησε το ντεμπούτο της με τον τίτλο Contradiction τον περασμένο Φεβρουάριο. Το 2017 είχαν κυκλοφορήσει ένα EP εν ονόματι Entropia το οποίο είχε αφήσει κοινό και κριτικούς ευχαριστημένους. Η μπά0ντα αποτελείται από την Άννα Αναπλιώτη (φωνητικά, synths), τον Γιάννη Αρβανίτη (τύμπανα) και τον Ντίνο Μπιρμπιλή (κιθάρα) και ο πρώτος τους δίσκος έχει να κάνει με τις αντιφάσεις της ανθρώπινης ιδιοσυγκρασίας.


 

Σταθερή ανάπτυξη με λαμπρό μέλλον

Όταν ο αρχισυντάκτης μας, μου έστειλε τον δίσκο για κριτική, είχα ξεχάσει την ύπαρξη του ελληνικού γκρουπ, και νόμιζα πως το black metal group από το Μεξικό κυκλοφόρησε καινούριο δίσκο (όλοι έχουμε ένα περίεργο παρελθόν). Ευτυχώς, αφού ακολούθησα το link, κατάλαβα πως μιλάμε για την φέρελπιν ελληνική μπάντα με τον πολύ ατμοσφαιρικό και μελωδικό progressive metal ήχο της.

Ο δίσκος ξεκινάει με το ενδιαφέρον The Zone το οποίο δείχνει τα πιο άμεσα στοιχεία της μπάντας. Κοφτά riffs, και εναλλαγές μεταξύ γρήγορου και μελωδικού ήχου με τα πανέμορφα φωνητικά της Αννας Αναπλιώτη να οδηγούν και στις δύο εκφάνσεις του ήχου.

Καθώς τα κομμάτια του δίσκου περνάνε, ένα πράγμα είναι ξεκάθαρο. Οι Lacrimae δίνουν μεγάλη έμφαση στην καθίδρυση της ατμόσφαιρας των κομματιών και εν συνεχεία συνδυάζουν την ατμόσφαιρα με τα πιο τεχνικά και heavy riff. Το Confession είναι ένα τρανό παράδειγμα αυτού, με τα φωνητικά να κάνουν την εμφάνιση τους στο δεύτερο μισό του κομματιού με το rhythm section να δημιουργεί μια όμορφη μελαγχολία μαζί με τα φωνητικά.

Αν και τα περισσότερα κομμάτια είναι χτισμένα πάνω σε αυτό το μοτίβο της ατμόσφαιρας, μελαγχολίας και υψηλής ενέργειας, υπάρχει αρκετή συνθετική ποικιλία. Το Hidden East Shore είναι ένα instrumental κομμάτι που εκπέμπει ανατολίτικη ενέργεια. Αλλά ταυτόχρονα εκπέμπει και την όρεξη που έχει η μπάντα να εξερευνήσει και να πειραματιστεί με διαφορετικά στοιχεία στον ήχο της, πέρα από την πεπατημένη.

Οι μουσικοί είναι προφανώς περίτεχνοι και δεν χάνουν ευκαιρία να το δείξουν στα κομμάτια. Ευτυχώς όμως αυτό δεν έρχεται σε σύγκρουση με τις συνθέσεις και τα σόλο έρχονται στις κατάλληλες στιγμές.

Εξαιρετικό παράδειγμα του παραπάνω είναι το The Architect, το οποίο είναι ένα πολύ κλασσικό progressive metal κομμάτι στα χνάρια των Haken και των Dream Theater.  Το κομμάτι περιέχει ένα εξαιρετικό σόλο κιθάρας που σε αφήνει να θέλεις παραπάνω (όπως θα έπρεπε) και συνδυάζεται με στιβαρό rhythm section και αιθέρια φωνητικά.

Άξιο αναφοράς είναι πως οι μπάντες που έρχονται στο μυαλό ακούγοντας το Contradiction που ίσως επηρέασαν τους μουσικούς. Οι μπάντες που έρχονται στο μυαλό είναι πιο “νέες” από την progressive metal και rock σκηνή όπως οι Haken, οι Leprous αλλά ακόμα και οι δικοί μας Mother of Millions και Universe 217. Μιλώντας για τους Leprous ο τσελίστας Raphael Weinroth συμμετέχει στο εξαιρετικό κλείσιμο του δίσκου Ulysses.

Οι Lacrimae δείχνουν σημάδια ωρίμανσης και περιέργειας και δεν φοβούνται να δοκιμάσουν πράγματα. Το Contradiction είναι εξαιρετική εισαγωγή και ένα από τα καλά ντεμπούτα που θα μπορούσε να έχει μια μπάντα. Ας ελπίσουμε, με το μέλλον να είναι λίγο πιο ανοιχτό, η μπάντα να μπορέσει να κάνει live, να ζυμώσει την μουσική της και στο μέλλον να κυκλοφορήσει ακόμα πιο σφιχτό υλικό. Κάτι που θα τους βοηθήσει να ξεχωρίσουν και να δυναμώσουν την ελληνική σκηνή.

8 / 10

Λευτέρης Σταθάρας

 

2η γνώμη

 

Η πρώτη ολοκληρωμένη τους δουλειά βρίσκει του Έλληνες prog metallers περισσότερο εστιασμένους σε σχέση με το EP του 2017, με τις επιλογές σε επίπεδο συνεργατών σε μίξη, παραγωγή και των guest μουσικών να φανερώνουν τη σοβαρότητα προσέγγισης του γκρουπ.

Οι Lacrimae από τη μία έχουν το alternative στοιχείο που προέρχεται από τους Tool, αν και  περισσότερο αυτό πηγάζει από τις prog metal μπάντες που έχουν επηρεαστεί από Tool όπως οι Soen, Pain Of Salvation μεταξύ άλλων αλλά και επιρροές από την ελληνική prog σκηνή όπως οι Need. Συναντάμε επίσης πληθώρα djent αναφορών.

Σε ένα είδος όπου παρατηρείται σχετικά μεγάλη προσφορά κυκλοφοριών, η διαφοροποίηση και το επίπεδο συνθέσεων παίζει καίριο ρόλο στο τελικό αποτέλεσμα. Από τη μία τα φωνητικά της Άννας Αναπλιώτη έχουν μία έντονη θεατρικότητα, δύναμη, πάθος και εύρος, αλλά σε σημεία μου φαίνεται ότι το ογκώδες του ήχου των Lacrimae αλλά και η μίξη του άλμπουμ την τοποθετούν στην ίδια ένταση με τα υπόλοιπα όργανα. Αυτό ως παρατήρηση και μόνο και όχι ως απαραίτητα κάτι κακό. Το επίπεδο των συνθέσεων φτάνει σε εξαιρετικά επίπεδα σε συνθέσεις όπως το πρώτο single Trail of Cleanse, το σπαραχτικό Place Called Human Nature και στο πιασάρικο The Architect.

Οι μουσικοί είναι εξαιρετικοί και χωρίς να υπάρχει κάποια κακή σύνθεση φαίνεται ότι υπάρχει ένα ταβάνι στο επίπεδο των συνθέσεών τους. Το Contradiction αποτελεί μία πολλή καλή προσπάθεια, αλλά θα πρέπει στο επόμενο βήμα τους να τολμήσουν ακόμα περισσότερο και να εμπλουτίσουν τον ήχο τους με άλλα στοιχεία ή απλά να τελειοποιήσουν τις συνθέσεις τους, ώστε να αλλάξουν επίπεδο.

7 / 10

Πέτρος Παπαδογιάννης