Kostas Sampanis – Autumne

[Self-released, 2021]

Εισαγωγή: Δημήτρης Καλτσάς

Ο Κώστας Σαμπάνης είναι συνθέτης και κιθαρίστας από την Αθήνα. Απόφοιτος του τμήματος Μουσικών Σπουδών του Ε.Κ.Π.Α., με παράλληλες σπουδές ηλεκτρικής κιθάρας, κλασσικής αρμονίας, μοντέρνων θεωρητικών και jazz αρμονίας στο ωδείο Μουσικής Πράξης. Την αγάπη του για τον progressive ήχο την αντιλήφθηκε από μικρή ηλικία. Επηρεάστηκε από πολλά συγκροτήματα και καλλιτέχνες, με βασικότερα τους Opeth και Porcupine Tree που έπαιξαν το σημαντικότερο ρόλο, στην προσωπική του αισθητική και στον τρόπο που αντιλαμβάνεται τον ήχο.

Το Αutumne αποτελεί την πρώτη του δισκογραφική δουλειά και περιλαμβάνει 5 instrumental prog rock κομμάτια που ταξιδεύουν τον ακροατή μέσα από πολύ μελωδικά, γεμάτα συναισθηματισμό μονοπάτια, δημιουργώντας μια βαθιά νοσταλγία συγκεκριμένων χρόνων, τόπων και προσώπων. Οι συνθέσεις του Κώστα, μας μεταφέρουν νοητά στα μέρη που μεγάλωσε, στις πρώτες του εμπειρίες, στις πρώτες μουσικές που άκουσε ποτέ. Σε φιγούρες αγαπημένων του ανθρώπων, στην αγάπη και το σεβασμό του για τη φύση, εκεί όπου του γεννήθηκε και η επιθυμία να ασχοληθεί με τη μουσική.


 

Ένα διαμάντι «από το πουθενά»

Μπορεί να μεταστοιχειωθεί μια ανθρώπινη ζωή, με τις ατέρμονες συναισθηματικές της εναλλαγές, τις πολύπλοκες φάσεις της που αποκαλούμε συμβατικά γέννηση, ενηλικίωση, αποχωρισμό, θάνατο κλπ., τις ποικίλες αισθητικές αποχρώσεις της και τις άφθονες αλληλεπιδράσεις της με άλλα πρόσωπα και καταστάσεις σε ήχο και να συμπυκνωθεί σε 15 περίπου μουσικά λεπτά;

Ο Κώστας Σαμπάνης στο ντεμπούτο EP με τον ενδεικτικό τίτλο Autumne αποφαίνεται με στόμφο καταφατικά, ένα πραγματικό κατόρθωμα, καθώς εδώ έχουμε πέντε instrumental συνθέσεις γεμάτες λυρισμό, γεμάτες νοσταλγία και σε σημεία ζοφερά τρεκλίσματα, αλλά πάντοτε λυτρωτικές, πάντοτε ανθρώπινες. Η συνθετική δομή και ενδεχομένως και ο ήχος παραπέμπουν στους Porcupine Tree και στα προσωπικά πονήματα του Steven Wison (στο prime του), στους Opeth και στον Mikael Åkerfeldt, αλλά και σε άλλους γνωστούς μας μουσικούς που σεργιανίζουν στα λιγόστιγμα ηχοτοπία του EP, όπως είναι ο Joe Satriani και ο Nick Johnston, ίσως και ο Guthrie Govan μεταξύ άλλων. Η παραγωγή είναι πραγματικά αψεγάδιαστη και οι συνθέσεις είναι τόσο μεστές και δουλεμένες που προκαλεί εντύπωση το γεγονός ότι πρόκειται για ντεμπούτο. Και τι ντεμπούτο…

Το EP ανοίγει με τα μελαγχολικά ακουστικά αρπίσματα του Remembering You, σύνθεση που σε τραβάει στην εσωτερική δίνη των συναισθημάτων του, στο άλγος που φέρει η ενθύμηση, στις σκοτεινές αυλακιές της αλλά πάντοτε και με τα γλυκά, ευχάριστα τσακίσματά της. Ακούς σχεδόν το γλίστρημα των δαχτύλων στην ταστιέρα, που προσφέρει κάτι το ονειρικό στο άκουσμα. Κάθε κομμάτι και ο τίτλος του, έχουν οργανικό ρόλο θαρρώ, σαν ένα ηχητικό rite of passage με το οποίο συνδεόμαστε όλοι ως άνθρωποι.

Το Heartbeat Away συνεχίζει το ατμοσφαιρικό ταξίδι, στάζει λυρισμό σε κάθε γύρισμα, οι κιθαριστικές μελωδίες είναι πανέμορφες και στο υπόβαθρο δένει το σύνολο η διακριτική γοητεία του πιάνο του Στέλιου Φραγκούς, πριν καταλήξει η σύνθεση σε κορύφωση με ένα εξαίσιο solo του Σαμπάνη.

Στη συνέχεια, η αγαπημένη μου σύνθεση του EP, το Birth, αρχίζει ακουστικά πριν συνεχίσει το ίδιο γαλήνια με μια βασική κιθαριστική μελωδία την οποία αναδεικνύουν και υποστηρίζουν διακριτικά  το συμπαγές  rhythm section (Γιώργος Πουλιάσης στα drums και Ηλίας Καρκαβέλιας στο μπάσο) και το πιάνο του Φραγκούς. Εδώ υπάρχουν σημεία που λυγίζει το σύμπαν, όπως o ανείπωτος λυρικός κιθαριστικός αυτοσχεδιασμός στην κορύφωση του τραγουδιού, ο οποίος δένει μοναδικά με τα εξαιρετικά (progressive) ρυθμικά γυρίσματα που συμβαίνουν στο βάθος του μουσικού καμβά και καταλήγει σε οργιαστικές ταυτοφωνίες στην κιθάρα, δείχνοντας ένα στιγμιαία άγριο πρόσωπο που ταιριάζει υπέροχα με το γενικότερο ύφος, πριν κλείσει με μια και μόνο μελαγχολική συγχορδία στο πιάνο. Αν μπορούσαμε να περιγράψουμε μουσικά τον ερχομό μιας συνείδησης σε αυτόν τον μάταιο κόσμο, μια γέννηση δηλαδή κάπως έτσι θα το κάναμε.

Το μελιστάλακτο λυρικό όργιο συνεχίζει με το Until We Meet Again, κατά τη γνώμη μου το πιο progressive κομμάτι της κυκλοφορίας, έχει κάτι από την ατμοσφαιρικότητα των Opeth με αυτά τα απόκοσμα αρπίσματα, πριν όμως χωρίσει άτυπα σε δύο μουσικά μέρη το κομμάτι, ένα υπέροχο jazzy πιάνο intermission και η σύνθεση να πάρει άλλη στροφή, να φουσκώσει, να γίνει πιο heavy και να φτάσει σε μια αψεγάδιαστη κορύφωση. Το τέλος, ξεκάθαρο κλείσιμο ματιού στον Steven Wilson.

Για το τέλος; Σβήνουν τα φώτα, αποχωρεί η μπάντα και για ένα πανέμορφο λεπτό μας αποχαιρετά το πιάνο. Farewell. Ένα μικρό αριστούργημα ας μου επιτραπεί η έκφραση «από το πουθενά» που καταλύει τις συμβάσεις περί χρόνου σε μια μουσική κυκλοφορία. Εδώ λάμπει το άστρο του Κώστα Σαμπάνη, με απίστευτα προσεγμένες μελωδίες, τίποτα το περιττό και με εξαίσια καλαίσθητους αυτοσχεδιασμούς. Όποιος θέλει να δει πως γίνεται να αφηγηθεί κανείς μια ιστορία με άφθαστο λυρικό τρόπο μέσα σε ελάχιστα λεπτά και να ακούγεται ως μια ολοκληρωμένη μουσική πρόταση, ας ακούσει το  Autumne. Υπόσχομαι ότι θα τον ανταμείψει.

8.5 / 10

Δημήτρης Αναστασιάδης

 

2η γνώμη

 

Πέντε κομμάτια σε καθόλου τυχαία σειρά που συνθέτουν ένα άλμπουμ γεμάτο συναισθήματα και νοσταλγία από την πρώτη κιόλας νότα. Οι θύμησες ξεκινούν με ένα ακουστικό κομμάτι που θυμίζει έντονα το Dryad of the Woods των Pain of Salvation. Μια διάχυτη μελαγχολία που συνεχίζει και στο επόμενο κομμάτι. A Heartbeat Away, στο οποίο εμφανίζεται το πιάνο στο βάθος, το μπάσο και η ηλεκτρική κιθάρα στην πρώτη γραμμή με πεντακάθαρους ήχους, αρμονικές μελωδίες για να μας φτιάξουν λίγο τη διάθεση με το Birth που ακολουθεί και στο ελπιδοφόρο Until We Meet Again. Ένας δίσκος που θυμίζει έντονα τα τραγούδια των Porcupine Tree και του Steven Wilson στην πιο βαθιά συναισθηματική του φάση, όπως το Raven That Refused to Sing (and Other Stories), έχοντας ως έντονη επιρροή το στυλ του Mikael Åkerfeldt. Το ΕΡ αποτελεί ιδανική μουσική υπόκρουση για τις τυπικές «κινηματογραφικές» μέρες με καφέ και βροχή. Ή ίσως ακόμη και για τις μέρες της καραντίνας όταν μας πιάνει η μελαγχολία και αναπολούμε τις άσκοπες μετακινήσεις μας και τις βόλτες στην παραλία. Ο δίσκος κλείνει με ένα Farewell τόσο συγκινητικό όσο και το πρώτο κομμάτι. Ανυπομονώ να τον ξανακούσω και πιστεύω θα αρέσει και σε εσάς.

8 / 10

Ελένη Παναγιώτου