John Petrucci – Terminal Velocity

[Sound Mind Music, 2020]

Εισαγωγή: Δημήτρης Καλτσάς

Η ανακοίνωση της κυκλοφορίας του Terminal Velocity, 15 ολόκληρα χρόνια μετά το Suspended Animation, το πρώτο solo album του σπουδαίου κιθαρίστα, κέντρισε το ενδιαφέρον σύσσωμης της prog κοινότητας διεθνώς, κυρίως λόγω της συμμετοχής του Mike Portnoy, ο οποίος συνεργάζεται με τον παλιό του φίλο μετά από μία δεκαετία.

Τα σενάρια και οι φήμες περί πιθανής επιστροφής του Portnoy στους Dream Τheater ήταν μεν λογικά μέχρι ενός σημείου, αλλά αποπροσανατόλισαν το κοινό από το περιεχόμενο του Terminal Velocity, ενώ πρόκειται για έναν δίσκο που ο Petrucci είχε πραγματικά ανάγκη να κυκλοφορήσει και οι ιδέες του το αποδεικνύουν, όπως και η δουλειά του Portnoy στα ντραμς και του Dave LaRue στο μπάσο.


 

Περισσότερο από ένα πολύ καλό κιθαριστικό album

Ο κιθαρίστας των Dream Theater, John Petrucci, μόλις κυκλοφόρησε το Terminal Velocity, το πρώτο σόλο άλμπουμ του μετά από 15 χρόνια. Η προτεραιότητα του Petrucci ήταν πάντα το συγκρότημά του – αυτό είναι ξεκάθαρο – αλλά το 2005 εξέπληξε τους θαυμαστές του με το εξαιρετικό σόλο ντεμπούτο του Suspended Animation, που ήταν από πολλές απόψεις πολύ διαφορετικό από ό,τι έκανε με τους Theater και όπου μπορούσε να εκφράσει τις ιδέες του και τα συναισθήματά του χωρίς καμία πίεση. Πολλά πράγματα έχουν αλλάξει από τότε, αλλά εξακολουθεί να είναι ένας από τους καλύτερους κιθαρίστες της γενιάς του, με πολύ προσωπικό και ιδιαίτερο στυλ, όπου η τεχνική και η ταχύτητα συνδυάζονται με πάθος και οι υπέροχες μελωδίες είναι το σήμα κατατεθέν του. Αυτό το νέο άλμπουμ είναι το τέλειο παράδειγμα αυτού.

Υπάρχει μεγάλη ποικιλία σε αυτό το άλμπουμ. Υπάρχουν μερικά τραγούδια που μοιάζουν πολύ με το στυλ των Dream Theater, ειδικά λόγω των riffs. Υπάρχουν πολλά μέρη όπου η μελωδία της κιθάρας φαίνεται να μας αφηγείται μια ιστορία και μερικά τραγούδια έχουν έντονα νοσταλγικά στοιχεία από τα 80s και τις αρχές της δεκαετίας του ’90. Για παράδειγμα το Way Things Fall θα μπορούσε να είχε τοποθετηθεί σε κάθε άλμπουμ των Rush εκείνης της εποχής. Το Out of the Blue θα ήταν ιδανικό να ξεκινήσει ένα encore σε μια συναυλία με τη συμμετοχή του κοινού μετά την παράνοια της πανδημίας. Είναι μια αργή και υπέροχη blues σύνθεση, όχι τυπική του υλικού του John και επομένως είναι εξαιρετικά ελκυστική. Είναι σαφές ότι αυτό το άλμπουμ αναμενόταν ανυπόμονα και λόγω της συμμετοχής του Mike Portnoy. Τα ντραμς γράφτηκαν εξολοκλήρου από τον John, αλλά ο Portnoy έχει προφανώς κάνει ό,τι ήθελε, αφήνοντας τελικά ένα λαμπρό αποτέλεσμα. Είναι ωραίο να ακούς αυτούς τους μουσικούς να συνεργάζονται ξανά, έχουν ακόμα μια φανταστική χημεία. Ο John Petrucci έχει συχνά κατηγορηθεί ότι είναι τεχνικά υπέροχος αλλά δεν έχει ψυχή στη μουσική του, αλλά τα τραγούδια στο Terminal Velocity έχουν πραγματικά ένα βαθύ συναίσθημα και μια εσωτερική ομορφιά που μαγεύει την ψυχή. Η παραγωγή είναι επίσης πεντακάθαρη και ο Andy Sneap έκανε μια καταπληκτική δουλειά με το mixing και το mastering. Το μόνο μικρό μείον στο άλμπουμ είναι η απουσία πλήκτρων, ειδικά επειδή οι «μονομαχίες» Petrucci / Rudess και οι αρμονίες τους ήταν από τα στοιχεία που μου αρέσουν περισσότερο στα τελευταία άλμπουμ των Dream Theater.

Συνολικά, ένιωσα ότι αυτός ο δίσκος είναι απίστευτα ευχάριστος, καθώς κάθε τραγούδι είναι μια εξαιρετική επίδειξη κιθαριστικής δεξιοτεχνίας χωρίς να γίνεται πουθενά βαρετό. Αυτό που μου αρέσει περισσότερο είναι ότι κάθε φορά που το ακούω ανακαλύπτω νέα στοιχεία και έχω την ίδια ικανοποίηση που είχα την πρώτη φορά. Αν έπρεπε να επιλέξω το αγαπημένο μου τραγούδι, θα ήταν μάλλον το Gemini, λόγω του πολύ προοδευτικού περιεχομένου του, με πολλές παραλλαγές και μισό λεπτό από flamenco metal που το κάνει ακόμα απολαυστικότερο.

Στο Terminal Velocity μπορείτε να απολαύσετε ένα φανταστικό κιθαριστικό άλμπουμ, ένα άλμπουμ που διατηρεί υψηλό επίπεδο σε όλη του τη διάρκεια και ίσως το πιο σημαντικό είναι ότι αυτό το άλμπουμ έχει πολλή θετικότητα και λάμπει σαν φάρος, ειδικά σε αυτές τις σκοτεινές και ταραγμένες ημερες που ζούμε, όταν αυτό που χρειαζόμαστε είναι κάτι ισχυρό, παρηγορητικό και θεραπευτικό.

8.5 / 10

Goran Petrić

 

2η γνώμη

 

Όταν πληροφορήθηκα για την επικείμενη κυκλοφορία ενός νέου solo album από τον John Petrucci δεν διατηρούσα ιδιαίτερες προσδοκίες, ειδικά με το μάλλον χαμηλό επίπεδο των τελευταίων Dream Theater κυκλοφοριών.

Με εξέπληξε ευχάριστα η επαφή μου με το υλικό του δίσκου. Παρότι μπορεί κανείς να διακρίνει τεχνικά σημεία με σκοπό την επίδειξη, το μεγαλύτερο μέρος του δίσκου είναι αρκετά μελωδικό και προσανατολισμενο στη σύνθεση, αν υπολογίσει κάνεις ότι μιλάμε για κιθαριστικο άλμπουμ.

Εκτός από τους προφανείς Dream Theater και Liquid Tension Experiment παραλληλισμούς, το υλικό μου θύμισε και τις πρώτες προσωπικές δουλειές του Kiko Loureiro ενώ οι Govan / Johnston επιρροές στο Out Of the Blue ήταν παραπάνω από καλοδεχούμενες. Παρόλο που δεν μιλάμε για έναν δίσκο που θα αλλάξει το τοπίο στον κόσμο της κιθάρας και δεν έχει τα τεράστια κομμάτια που θα εκπλήξουν, πρόκειται για ένα εμπνευσμένο άλμπουμ με φρέσκο υλικό.

8 / 10

Τάσος Ποιμενίδης