Guppy Fish – The Fall of Man

[Self-released, 2020]

Εισαγωγή: Δ. Αναστασιάδης & Δ. Καλτσάς
Μετάφραση: Λ. Σταθάρας & Δ. Καλτσάς

Το The Fall of Man είναι το ντεμπούτο των Αθηναίων prog rockers με το ιδιαίτερο όνομα Guppy Fish (“λεβιστής ο δικτυωτός” στα ελληνικά – τροπικό ψάρι με ζωηρά χρώματα). Βέβαια υπάρχουν σχεδόν μια δεκαετία, ενώ το 2014 είχαν κυκλοφορήσει και ένα EP με τίτλο Constant Motion of Vanity. Ακολούθησαν μερικές συναυλίες και κάποιες αλλαγές στη σύνθεσή τους. Με σταθερό το δίδυμο του Κώστα Κόκκαλου (κιθάρα) και Μάνου Τζανουδάκη (φωνητικά, πιάνο, πλήκτρα – ίσως κάποιοι τον θυμούνται από το ντεμπούτο των Lemonade Influence το 2014), οι Guppy Fish είναι και πάλι εδώ, ας ελπίσουμε για τα καλά αυτή τη φορά.

Μπορεί να έχουν περάσει έξι ολόκληρα χρόνια από τα πρώτα μουσικά δείγματα της μπάντας, ωστόσο τόσο το επίπεδο μίξης και mastering, όσο και η πυκνότητα των ιδεών στο The Fall of Man δείχνουν ότι οι Guppy Fish ετοίμαζαν προσεκτικά το επόμενο βήμα τους.


 

NOT easily played

Στο album υπάρχουν 9 πολύ όμορφες συνθέσεις, από στιβαρά, δυναμικά κομμάτια με heavy στοιχεία (όπως το ομώνυμο, το Easily Played, το υπέροχο I Don’t Like Your Face) ως heavy prog instrumental ιντερλούδια, όπως το Above the sky (part 1), αλλά και λυρικές συνθέσεις με σκοτεινή ατμόσφαιρα και χορωδιακά μέρη (όπως το πραγματικά υπέροχο Exposed, το καλύτερο τραγούδι του δίσκου κατά τη γνώμη μου, το Neverending Flow και τo Justify μεταξύ άλλων).

Στις πρώτες ακροάσεις ενδεχομένως κάποιος θα βρει τους Porcupine Tree γενικότερα και τις προσωπικές δουλειές του Steven Wilson ειδικότερα, ως την μεγάλη επιρροή του συγκροτήματος. Και εν μέρει αυτό είναι αλήθεια. Η ατμόσφαιρα, ο λυρισμός, τα φωνητικά και τα heavy ξεσπάσματα, η δομή των συνθέσων και η μουσική προσέγγιση θυμίζουν τα πονήματα του μουσικού από το Λονδίνο. Αλλά σε καμία περίπτωση οι Guppy Fish δεν μένουν σε αυτό. Ο εκπαιδευμένος ακροατής θα εντοπίσει ένα ετερόκλητο φάσμα επιρροών, από 70s prog rock  και ψυχεδελικά / trippy στοιχεία ως και alternative / grunge rock από τη δεκαετία του ‘90 σε κάποιες στροφές και σε attitude, άλλα όλα αυτά συνυφαίνονται στο να δημιουργήσουν την προσωπική μουσική γλώσσα της μπάντας και αυτό είναι ένα πραγματικό επίτευγμα, πόσω μάλλον όταν μιλάμε για ντεμπούτο.                                                                                      

Εντύπωση προκαλεί η ωριμότητα στη διαχείριση των συνθέσεων. Ποτέ κουραστικές, ποτέ επαναλαμβανόμενες, ποτέ περιττές επιδείξεις τεχνικού κάλλους, με σφριγηλό rhythm section (Ξενοφώντας Τσαντίλας στο μπάσο και Βαγγέλης Καρδαμίτσης στα drums) και κάποιους εξαίσιους κιθαριστικούς αυτοσχεδιασμούς (ο Κώστας Κόκκαλος δίνει μαθήματα ουσίας και μελωδικότητας). Αν κάποιος θέλει να μάθει πώς γίνεται να φέρεις μια μελωδική κορύφωση σε ένα κομμάτι με ένα κιθαριστικό solo, ας ακούσει το Easily Played. Έτσι γίνεται. Και αναφέροντας την λέξη κλιμάκωση, η ουσία του δίσκου βρίσκεται σε αυτήν. Πολλές συνθέσεις χτίζονται σταδιακά, παίρνουν τον χρόνο τους και οδηγούνται σε μια heavy κλιμάκωση ή μια λυρική κορύφωση, στοιχείο που προσδίδει αναμφισβήτητη ποιότητα στον album. Τα keyboards, για παράδειγμα στο Exposed, δίνουν μια ψυχεδελική πνοή στον δίσκο, ενώ το πιάνο στα Neverending Flow, Justify, Still Life και στο Above the sky (part 2) που κλείνει ιδανικά τον δίσκο (στα πλήκτρα και στα φωνητικά βρίσκεται ο Μάνος Τζανουδάκης) δημιουργούν σκοτεινά και αιθέρια ηχοτοπία, δίνοντας την ατμοσφαιρική επίγευση αλλά και την ποικιλία που χρειάζεται για να «δέσει» ο δίσκος.

Στα αρνητικά συγκαταλέγεται ίσως η ελληνική προφορά και αυτή μόνο σε κάποια σημεία, όπως στο Still Life και η επιμονή με τα «ατμοσφαιρικά» φωνητικά, που ρίχνουν μια μονοδιάστατη σκιά σε ένα κατά τα άλλα πολύπλευρο οικοδόμημα. Φυσικά, αυτό δεν σημαίνει ότι το ντεμπούτο των Guppy Fish δεν είναι διανθισμένο με εξαιρετικές φωνητικές μελωδίες και ειδικά στο Above the sky (part 2) που προαναφέρθηκε και στο  αριστουργηματικό I Don’t Like Your Face που κλείνει το μάτι σε ό,τι πραγματικά μεγάλο γεννήθηκε την δεκαετία 1985-1995, από τους Alice in Chains έως τους Janes Addiction πριν ολοκληρωθεί με εμφατικά progressive ύφος, είναι ο οδηγός κατα την άποψη μου για την προσέγγιση και την ποικιλομορφία στα φωνητικά τους στο μέλλον.

Εξαιρετικό ντεμπούτο από ένα συγκρότημα που σε χαλεπούς καιρούς συστήνεται με αυτοπεποίθηση και δεν έχει να ζηλέψει τίποτα και από κανέναν, πουθενά.

8 / 10

Δημήτρης Αναστασιάδης

 

2η γνώμη

 

Οι Guppy Fish εντυπωσίασαν το 2014 με το EP τους με prog rock και alternative metal ήχους, που τους τοποθέτησε στον χάρτη με τα ανερχόμενα συγκροτήματα στην ελληνική prog rock σκηνή. Έξι χρόνια αργότερα μας προσφέρουν το πρώτο τους album με τίτλο The Fall of Man και για άλλη μια φορά κινούνται στα γνώριμα dark prog rock κομμάτια με  έντονες επιρροές από Porcupine Tree και Riverside. Οι συνθέσεις και η καλλιτεχνική έκφραση δείχνουν την εξέλιξη της μπάντας. Εξαιρετικό παράδειγμα της εξέλιξης είναι τα ενδιαφέροντα θέματα και αλληλουχίες μεταξύ της κιθάρας και των πλήκτρων σε κομμάτια όπως τα The Fall of Man και Exposed. To rhythm section φέρει εις πέρας την αποστολή του ειδικά στα πιο βαριά Still Here και I Don’t Like Your Face. To Neverending Flow έχει πιο έντονη Spock’s Bear / Neal Morse αίσθηση με το πιάνο και το μπάσο στην εισαγωγή. To δυσοίωνο Justify αλλάζει την διάθεση για μία ακόμη φορά και εισάγει το πιο prog Above the Sky που ίσως είναι το πιο πλήρες κομμάτι του δίσκου με πιο psychedelic, Floydian feel. Ενώ η προοπτική και το ταλέντο που υπήρχε στο EP είναι και εδώ εμφανή, φαίνεται σαν να λείπει ένα στοιχείο που θα ανεβάσει τις συνθέσεις. Ο δίσκος είναι γεμάτος εξαιρετικές ιδέες, αλλά λείπει ένα συνδετικό στοιχείο που θα ανεβάσει έναν καλό δίσκο και θα τον κάνει σπουδαίο.

7.5 / 10

Λευτέρης Σταθάρας

Κάντε το πρώτο σχόλιο

Υποβολή απάντησης