Dychromia – The Dangers of Curiosity

[Self-released, 2022]

Εισαγωγή: Μελέτης Δουλγκέρογλου

Οι Dychromia είναι πολύ πιθανώς άγνωστοι στους περισσότερους από εσάς και μάλλον δικαιολογημένα καθότι φέτος κυκλοφορούν το ντεμπούτο τους μέσω του Bandcamp. To τρίο από τη Μινεάπολη, πρώην μέλη των Conundrum, απαρτίζεται από τους Wyatt Andrist στα φωνητικά/κιθάρες, τον Nick Krier στα πλήκτρα και το μπάσο και τον Nate Martin στις κιθάρες και κρουστά οι οποίοι ειδικεύονται, όπως φαίνεται, στο progressive death metal. Ο εν λόγω δίσκος υπήρξε στα σπάργανα από το 2019, το πώς εξελίχθηκε και τι μας περιμένει, διαβάστε το παρακάτω.


 

Μία σύντομη μα φρενήρης εμπειρία

Πάντοτε αντιμετωπίζω με ενθουσιασμό τα ντεμπούτα, ιδιαίτερα όταν προσφέρουν μουσική με άποψη και χαρακτήρα όσο αυτό είναι δυνατό με τα στεγανά της προοδευτικής μεταλλικής μουσικής. Οι Dychromia με το ελληνικό όνομα όντως ζωγραφίζουν με πολλά και όχι μόνο δύο χρώματα το μουσικό καμβά τους. Είναι αντιληπτό πως τζαμάρουν Meshuggah, Gojira, The Dillinger Escape Plan και Between the Buried and Me, όπως κάθε ακραία προοδευτική μπάντα που σέβεται τον εαυτό της, αλλά δεν τους ακολουθούν τυφλά κι αμετάκλητα. Το τεχνικό επίπεδο είναι αρτιότατο και οι πολυρρυθμίες ζωηρά ταλανίζονται μεταξύ κρουστών και εγχόρδων. Δεδομένου πως το ίδιο πρόσωπο συνθέτει και τα δύο (Nate), η συνέργεια τους είναι αγαστή.

Σημαντικό στοιχείο στη μουσική των Dychromia διαδραματίζουν τα πλήκτρα, σε μεγαλύτερο βαθμό ίσως από συγκροτήματα του είδους και προσθέτουν ενδιαφέρουσες στρώσεις περιεχομένου τονίζοντας το προοδευτικό στοιχείο όπως μπορεί να παρατηρήσει κανείς από το εναρκτήριο ορχηστρικό Table of Contents. Δεδομένου πως είμαστε στο 2022, η παραγωγή προσδίδει τον απαραίτητο όγκο και επιτρέπει στα όργανα να αναπνεύσουν παρότι ίσως σε κάποια σημεία να υπάρχει λίγο μεγαλύτερη συμπίεση από όσο θα έπρεπε. Σε γενικές γραμμές όμως πρόκειται για ένα γυαλισμένο δυναμικό αποτέλεσμα. Όσο αντίστοιχα δυναμικά κι ασταμάτητα είναι τα riffs, άλλο τόσο μη δυναμικά είναι τα φωνητικά. Τεχνικά δεν είναι ιδιαίτερα απρόσεκτα όμως πρόκεινται για πολύ τυπικά ακραία φωνητικά τα οποία ευτυχώς δεν αφαιρούν από το αποτέλεσμα αλλά δεν απογειώνουν το δίσκο ο συνθετικά έχει μεγάλη ελευθερία.

Αν και πρόκειται για EP, πολλές καλές ιδέες θα μπορούσαν να μετουσιωθούν σε κάτι ακόμα πιο εκρηκτικό. Επί παραδείγματι, το Window of the Space Below μολονότι διαρκεί λίγο λιγότερο από έξι λεπτά, εύκολα θα μπορούσε να διαρκέσει 1-2 λεπτά ακόμα. Βέβαια, «περί ορέξεως…» θα μου πείτε και αρκετοί ακροατές δεν αρέσκονται σε μεγάλες συνθέσεις, αλλά το προοδευτικό δεν πρέπει να χαλιναγωγείται και ειδικά όταν ετούτο το μουσικό άτι χλιμιντρίζει και καλπάζει. Όλα αυτά είναι φανερά στον επίλογο The Value που επεκτείνεται ως τα 12 λεπτά και ναι, είναι ογκωδέστατο, έχει το groove που χρειάζεται και τα Spastik Ink τερτίπια του.

Με τι θέματα όμως καταπιάνονται οι  Dychromia στη μισή ώρα που μας προσφέρουν; Αναφέρονται σε διλήμματα, στο εσώτερο χάος και την αναζήτηση μέσα από τις αμαρτίες, αλλά και τις εξερευνήσεις του νου. Ακόμα και το μεγαλύτερο σε διάρκεια The Value είναι στο ίδιο μοτίβο και μας εξιστορεί το μεταβατικό ταξίδι ενός αστροναύτη καθώς διασχίζει το αχανές σύμπαν και συνειδητοποιεί την ασημαντότητα.

Συνδυάζοντας την άποψη με το μουσικό περιεχόμενο, πείθει η πρώτη προσπάθεια των Dychromia; Ξεκάθαρα ναι, αποτελεί ένα δείγμα για το πόσο σημαντικό είναι το Bandcamp για τους νέους καλλιτέχνες και πως υπάρχει φρέσκια και καλή νέα μουσική. Αν άρουν τους χρονικούς περιορισμούς στο ταλέντο τους και βελτιωθούν στα φωνητικά, πιθανώς να μιλάμε για ένα πολλά υποσχόμενο μέλλον.

8 / 10

Μελέτης Δουλγκέρογλου

 

2η γνώμη

 

Οι Dychromia αποτελούν μια ακόμη μπάντα σε αυτή τη σκηνή μοντέρνου/τεχνικού death metal με πολλές επιρροές από τον prog και djent χώρο. Στον πεπειραμένο ακροατή θα θυμίσουν κατά τόπους ανάλογες προσπάθειες των Beyond Creation, των Between The Buried and Me ή των Black Crown Initiate. Τι να περιμένει κανείς λοιπόν εδώ; Έντονες αλλαγές ρυθμών, πολλά τεχνικά σημεία, εναλλαγές που πότε θα παραπέμπουν στο πιο κλασικό ας πούμε tech death και πότε στην πιο prog πλευρά τους. Η συνολική δουλειά φαντάζει σαν μιας μπάντας που έχει χρόνια στον χώρο, τόσο από την πλευρά της παραγωγής όσο και από την τεχνική πρόοδο και την τόλμη που έχουν στο συνθετικό κομμάτι. Η αλήθεια είναι πως σαν ακροατής θα ήθελα κάτι πιο compact και να δω κάποια κατεύθυνση, γιατί στα δικά μου αυτιά ίσως η μπάντα προσπαθεί σε λίγο χρόνο να κάνει πολλά πράγματα ταυτόχρονα, χάνοντας λίγο το όραμα ενώ θεωρώ πως σε αυτή την κυκλοφορία τους έλειψε ένα πολύ μεγάλο τραγούδι. Δεν μπορώ όμως να μην αναγνωρίσω πως πρόκειται για μια ποιοτική δουλειά και για μια μπάντα που αυτομάτως με αυτήν μπαίνει στα ραντάρ μας για τον χώρο του ευρύτερου extreme prog.

7.5 / 10

Τάσος Ποιμενίδης