Derek Sherinian – The Phoenix

[InsideΟut, 2020]

Εισαγωγή: Δημήτρης Καλτσάς

Η προσωπική καριέρα του Derek Sherinian έχει – λογικά μέχρι ενός βαθμού – επισκιαστεί από τη συμμετοχή του σπουδαίου καλλιτέχνη στους Dream Theater και supergroups όπως οι Black Country Communion, Jughead, Planet X και Platypus. Πρόκειται εξάλλου για έναν από τους πιο περιζήτητους κημπορντίστες στον progressive metal και ευρύτερο hard rock / metal χώρο (π.χ. Whitesnake, Alice Cooper, Black Label Society, Yngwie Malmsteen, Billy Idol, John Sykes) , έχοντας συμμετάσχει σε πάνω από 200 (!) δίσκους.

Η solo δισκογραφία του Sherinian χαρακτηρίζεται από μία εντυπωσιακή ισορροπία μεταξύ των επτά δίσκων του μέχρι σήμερα, από τα οποία με δυσκολία ξεχωρίζω το ντεμπούτο του, Planet X (1999) και το πιο πρόσφατο, Oceana (2011). Η φετινή κυκλοφορία του The Phoenix με τους all star συμμετέχοντες (π.χ. Simon Phillips, Billy Sheehan, Ron “Bumblefoot” Thal, Steve Vai, Joe Bonamassa, Kiko Loureiro) είναι μία εξαίρεση στη ρήση «ό,τι λάμπει δεν είναι χρυσός».


 

Ανόθευτη μουσικότητα

Ο δίσκος ξεκινάει με τον ιδανικότερο τρόπο με το αστροφυσικό ομώνυμο τραγούδι, στο οποίο ο Sherinian χρωματίζει την ατμόσφαιρα με Van Halen στοιχεία και επιδίδεται σε οργιαστικές ανταλλαγές φράσεων με τον Billy Sheehan και τον Zakk Wylde, που θα μπορούσαν εύκολα να είναι το ηχητικό αντίστοιχο της έκρηξης ενός σουπερνόβα.

Το Empyrean Sky συνεχίζει σε παρόμοιο μοτίβο, στην αρχή έρχεται η γιγαντιαία μορφή του Rick Wakeman στο μυαλό, στη συνέχεια όμως το κομμάτι μεταλλάσσεται σε κάτι διαφορετικό, με jazz / fusion στοιχεία, με τον Simon Philips αλάνθαστο οδηγό και με τον πιο όμορφο και  groovy αυτοσχεδιασμό σε hammond που θα ακούσει κανείς φέτος.               

Το Clouds of Ganymede μεταφέρει τον ακροατή στον γιγαντιαίο δορυφόρο του Δία, σε μια συνεργασία με τον Steve Vai η οποία είναι και μια από τις πιο καλές στιγμές ενός εξαιρετικού δίσκου. Εδώ η ταχύτητα πέφτει λίγο, ο Sherinian όπου χρειάζεται υποχωρεί στις σκιές για να αστράψει το ανεξάντλητο ταλέντο του Steve Vai, ενός από τους σπουδαιότερους μουσικούς στον πλανήτη αυτή τη στιγμή, ο οποίος κάνει dripping στον μουσικό καμβά προσθέτοντας αιθέρια ηχοχρώματα. Ο Sherinian θα ακολουθήσει με ένα παρόμοιας σύλληψης solo, περίτρανη απόδειξη της προσαρμοστικότητάς του. Στο Dragonfly το καράβι του Sherinian αφήνεται να παρασυρθεί σε αχαρτογράφητα νερά, το οποίο έχει ως αποτέλεσμα μια εξαιρετική σύνθεση, με ένα πανέμορφο jazzy θέμα στο ακουστικό πιάνο και με τους Ernest Tibbs και Simon Phillips να προσθέτουν στο groove από το παρασκήνιο.                                                                                                                

Στο Temple of Helios με τον Bumblefoot και τον Jimmy Johnson σε κιθάρα και μπάσο αντίστοιχα, λάμπει ο Simon Phillips, με μια ασύλληπτη ευελιξία, όπου την μια στιγμή σιγοντάρει σε Toto ύφος, την άλλη αυτοσχεδιάζει με Jazz επίγευση και την αμέσως επόμενη οδηγεί το progressive rock άρμα.                                                                               

Στο Them Changes, διασκευή και φόρος τιμής στον υποτιμημένο ήρωα Buddy Miles, ο Sherinian συνεργάζεται για άλλη μια φορά με τον Joe Bonamassa. Η εκτέλεση είναι άρτια και funky, ο Bonamassa είναι φοβερός (έχει και έναν αυτοσχεδιασμό με wah-wah pedal από το υπερπέραν), αλλά θα μπορούσε να βρίσκεται σε δίσκο των Black Country Communion και δεν ταιριάζει με το κλίμα του άλμπουμ.                      

Ο δίσκος κλείνει με το υπέροχο Octupus Pedigree, στο οποίο αναδεικνύεται το ταλέντο του Ron Thal και το Pesadelo, στο οποίο ο Kiko Loureiro περνά από flamenco ερωτοτροπίες σε αμείλικτους heavy αυτοσχεδιασμούς, το ιδανικότερο κλείσιμο για τον δίσκο.

Όποιος επενδύσει στο The Phoenix θα ανακαλύψει έναν άρτιο δίσκο, που θέλει κάποιες ακροάσεις παραπάνω για να ανταμοίψει πλουσιοπάροχα και θα βρει στιγμές που καμπυλώνουν τον χωροχρόνο. Επίσης, θα ανακαλύψει ότι ο δίσκος δεν είναι απλά μια από τις καλύτερες φετινές κυκλοφορίες, είναι και ένας από τους καλύτερους φετινούς κιθαριστικούς δίσκους, στον οποίο «αναπνέει» το ταλέντο του εκάστοτε κιθαρίστα (και μουσικού γενικότερα) ξεχωριστά.                                                       

Αν θα μπορούσα να βρω κάτι που υστερεί στο γενικό σύνολο, αυτό είναι ένα μειονέκτημα και μια αμφιβολία. Το μειονέκτημα είναι (όπως και σε άλλες δουλειές του Derek) η συνοχή. Ο δίσκος ακούγεται σαν ένα ωραίο best of, σαν ένα ανθολόγιο εξαιρετικών τραγουδιών που του λείπει η ομογενοποιητική πνοή, αυτό που θα το μετουσιώσει σε μια μουσική ολότητα. Η αμφιβολία ίσως είναι προσωπική, αλλά ακούγοντας τον δίσκο αναρωτιόμουν αν θα μπορέσει να τον ακούσει, αν θα μπορέσει να αφεθεί στα ηχοχρώματά του κάποιος που δεν σχετίζεται με τους μουσικούς που συμμετέχουν (και την ιστορικότητα τους) σε αυτόν. Όπως και να έχει, όποιος αποζητά σε μια δύσκολη για ποικίλους λόγους χρονιά λίγη ανόθευτη – χωρίς κανένα φρένο – μουσικότητα, αυτός είναι ο δίσκος που θα την βρει.

8.5 / 10

Δημήτρης Αναστασιάδης

 

2η γνώμη

 

Είναι άλλο πράγμα το supergroup και άλλο πράγμα η συμμετοχή super μουσικών σε έναν προσωπικό δίσκο. Το πρώτο συνήθως έχει αμφίβολα αποτελέσματα, το δεύτερο έχει να κάνει καθαρά με την έμπνευση του βασικού συνθέτη. Και στο The Phoenix ο Sherinian οργιάζει. Οι συνθέσεις κινούνται μεταξύ prog rock/metal και fusion, με έντονο το στοιχείο του groove και αυτό κατά την άποψή μου είναι που κάνει τον δίσκο ευχάριστο και για κάποιον που δεν είναι fan του ιδιώματος. Συν το ότι η παραγωγή είναι πεντακάθαρη και όχι πολύ θορυβώδης, ώστε να μην χάνεται μουσική πληροφορία. Επίσης, αυτό που ανέκαθεν μου άρεσε στον Sherinian σε σχέση με τους περισσότερους κημπορντίστες είναι ότι οι συνθέσεις του δεν αφορούν αποκλειστικά το μουσικό του όργανο, αλλά μπορούν να σταθούν ακόμα και χωρίς πλήκτρα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το Clouds of Ganymede, που θυμίζει κομμάτι βγαλμένο από guitar hero δίσκο των 80s, αλλά με progressive διάθεση ή η διασκευή στο Them Changes που θα μπορούσε να είναι σε δίσκο του Bonamassa. Γενικότερα ο δίσκος είναι γεμάτος με πολύ ωραίες συνθέσεις (προσωπικά ξεχώρισα το πομπώδες Temple of Helios, το σκοτεινό και βαρύ Octopus Pedigree και το πολυσχιδές Pesadelo) που εύκολα γίνονται καταπληκτικά τραγούδια αν προσθέσεις φωνητικά και αυτό είναι στα συν του δίσκου, διότι ο Sherinian δεν κυκλοφόρησε κάτι απλώς για να ξεδώσει, αλλά για να καταθέσει την μουσική του πρόταση στο σύγχρονο prog.

8.5 / 10

Γιάννης Βούλγαρης