Cosmic Ground – ΙΙΙ

[Studio Fleisch, 2016]

cosmic-ground-iii

Εισαγωγή: Πάρης Γραβουνιώτης
Μετάφραση: Αλέξανδρος Μαντάς

27 / 12 / 2016

Οι Cosmic Ground ουσιαστικά αποτελούν το προσωπικό σχήμα-project του Dirk Jan Müller, πληκτρά και ηγέτη των Γερμανών space / kraut / prog rockers Electric Orange. Το πρώτο ομώνυμο album τους κυκλοφόρησε το 2014 (οι κριτικές μας εδώ) και κατάφερε να ενθουσιάσει τους ανυποψίαστους fans του progressive electronic με τον ζεστό, αναλογικό του ήχο που χρωστάει τα πάντα στην Βερολινέζικη Σχολή και τα έργα των σπουδαίων Tangerine Dream, Klaus Schulze, Cluster και Manuel Gottsching (Ash Ra Tempel, Ashra). Μόλις ένα χρόνο αργότερα βγήκε και ο δεύτερος δίσκος τους με τον λιτό και σαφή τίτλο 2. Στα σκοτεινά και υπνωτικά ηχοτοπία που χαρακτήριζαν το πρώτο τους album προστέθηκαν μερικοί motorik ρυθμοί που έφερναν στο νου τους πρώιμους Kraftwerk, σε έναν δίσκο πολύ δυνατό που όμως δεν έφτασε τα επίπεδα έμπνευσης (και έκπληξης) του προκατόχου του. Φέτος λοιπόν και χωρίς την παραμικρή χρονοτριβή, κυκλοφορεί το τρίτο κατά σειρά album των Cosmic Ground και μαζί με το Open Worlds των Zanov αποτελούν τους δύο άξιους φετινούς εκπροσώπους της Kosmische Musik.


 

Η γοητεία του να μην μπορείς να ξεφύγεις από τις επιρροές σου

Τι μπορεί να ζητήσει ένας φίλος της πρώιμης ηλεκτρονικής μουσικής, όπως την συναντήσαμε στις αρχές των 70s όταν και ξεπήδησε μέσα από το δημιουργικό καζάνι του krautrock; Τα επιμέρους στοιχεία αν τα αναλύσουμε θα δούμε ότι δεν είναι ιδιαιτέρως περίπλοκα. Ωστόσο εδώ έγκειται και η δυσκολία, μιας και μέσω κονσόλων και πλήκτρων πρέπει να επιτευχθεί ένα διαστημικό όσο και εγκεφαλικό ταξίδι που θα περιπλανήσει τον ακροατή σε μέρη που ο ίδιος δεν είχε φανταστεί. Ο Dirk Jan Müller αυτό το μουσικό όραμα είχε οδηγό όταν ξεκίνησε τους Cosmic Ground, και αν κρίνουμε από την σύντομη μέχρι τώρα πορεία τους θα έλεγε κανείς ότι τα έχει πάει περίφημα.

 Σκοτεινές ατμόσφαιρες και επαναλαμβανόμενα μοτίβα υπνωτίζουν τον ακροατή φέρνοντας στο νου τον Klaus Schulze της περιόδου Moondance – Mirage αλλά και τους Tangerine Dream της περιόδου Phaedra – Stratosfear. Το εναρκτήριο Ground Control είναι ίσως το πιο αντιπροσωπευτικό και τυπικό -με την καλή έννοια- κομμάτι του δίσκου. Όμως κατά την ταπεινή μου γνώμη το απόκοσμο κλίμα των Crumbling Darkness και Monochrome Ritual κλέβει την παράσταση. Εδώ φαίνεται καθαρά και η επιρροή του πειραματισμού του θρυλικού Zeit των TD, όπως και η απόπειρα να αναπαράγει τους ήχους που έχουμε ακούσει εσχάτως από τα ηλεκτρομαγνητικά κύματα των πλανητών του ηλιακού μας συστήματος. Το Keep Us In Space που συμπληρώνει το καρέ των συνθέσεων είναι ελαφρώς πιο πιστό στην περίφημη Σκηνή του Βερολίνου με το ατμοσφαιρικό υπόβαθρο και την κυρίαρχη επαναλαμβανόμενη μελωδία. Γενικότερα όλος ο δίσκος τιμάει και με το παραπάνω την σημαντικότατη κληρονομιά των προαναφερθέντων θρύλων, όμως εδώ ταυτόχρονα έγκειται και το μεγαλύτερο μειονέκτημά του.

Η σκιά των σπουδαίων Edgar Froese και Klaus Schulze πέφτει βαριά πάνω στο τρίτο δημιούργημα των Γερμανών, και δεν το βοηθάει στο να ακουστεί εντελώς αυθεντικό, μιας και η πλειονότητα των στιγμών φαίνονται να είναι δανεισμένες. Εδώ να επισημανθεί πως και η απουσία του στοιχείου της έκπληξης, εφάμιλλης με του ντεμπούτου, παίζει τον ρόλο της. Επίσης οι διάρκειες των συνθέσεων είναι υπερβολικά μεγάλες, και η απουσία αλλαγών συναισθημάτων και διαθέσεων μέσα στα ίδια τα κομμάτια δεν δικαιολογεί τα 72 λεπτά που διαρκεί ο δίσκος. Παρόλα όμως τα αρνητικά, το III στέκεται σε ένα πολύ αξιοπρεπές επίπεδο, σε ένα ιδίωμα που έχει φθίνει με το πέρασμα του χρόνου. Ας ελπίσουμε το επόμενο δημιούργημά τους να έχει αυτό το κάτι παραπάνω που ο Dirk Jan Müller έχει αποδείξει ότι μπορεί να το δώσει.

7.5 / 10

Πάρης Γραβουνιώτης

 

2η γνώμη 

 

Υπάρχει κάτι αληθινά θελκτικό στο τρίτο κατά σειρά άλμπουμ του Dirk Jan Müller, δηλαδή του ανθρώπου που βρίσκεται πίσω από τα keyboards των εκλεκτικών krautάδων Electric Orange, o οποίος υπογράφει καλλιτεχνικώς ως Cosmic Ground. Είναι αυτή η αύρα ονειροπόλησης των αναλογικών synthesizers και των sequencers που πρωτοστάτησαν πίσω στα ’70s στην αρχιτεκτονική της σπουδαίας ηλεκτρονικής μουσικής εξ Γερμανίας, ή ορθότερα της Berlin School Electronica. Μια πηχτή ψυχεδέλεια σκοτεινών αποχρώσεων και κλειστοφοβικών προεκτάσεων βρίσκεται στο επίκεντρο σε αυτά τα 70 λεπτά που διαρκεί το εν λόγω LP, μια διαγαλαξιακής οπτικής ατμόσφαιρα που εντείνεται εκστατικά καθόλη τη διάρκεια του δίσκου. Παρόλα αυτά, εντοπίζεται και μια ατολμία στον τρόπο χειρισμού των εκφραστικών μέσων του Cosmic Ground, ο οποίος σε ορισμένες περιπτώσεις δείχνει να εμμένει στην ασφάλεια των έως τώρα πεπραγμένων του και να μην προωθεί την τεχνοτροπία του σε άλλες κατευθύνσεις. Συνεπώς, έχουμε να κάνουμε με ένα αρκούντως απολαυστικό LP, που εντούτοις υπολείπεται στην προξένηση παράπλευρων συγκινήσεων…

7 / 10

Παναγιώτης Σταθόπουλος

Κάντε το πρώτο σχόλιο

Υποβολή απάντησης