Ciccada @ ΙΛΙΟΝ Plus, 10-04-2022

από τον Τάσο Ποιμενίδη

Στον πάντα ζεστό και φιλόξενο χώρο του ΙΛΙΟΝ Plus την Κυριακή που μας πέρασε ήρθε το πλήρωμα του χρόνου ώστε οι Ciccada να μας παρουσιάσουν ζωντανά τον πρόσφατο δίσκο τους Harvest που μας είχε καταπλήξει όλους στο Progrocks.gr και – καθόλου τυχαία – βρέθηκε στο vo.3 των επιλογών μας για τα καλύτερα albums του 2021.

Από όταν πάτησαν το πόδι τους επί σκηνής και για την επόμενη μια ώρα περίπου γίναμε μάρτυρες ενός μοναδικού για τα ελληνικά δεδομένα show. Όχι πως στην χώρα μας λείπουν οι καλοί μουσικοί του επιπέδου των Ciccada, κάθε άλλο. Ελάχιστοι όμως έχουν το όραμα να υπηρετήσουν το progressive rock και ειδικά με τον καθαρά βρετανικό 70s τρόπο και έντονο το folk στοιχείο όπως οι Ciccada.

To Harvest επί σκηνής αποδόθηκε εκπληκτικά. Οι φωνές της Ευαγγελίας Κοζώνη και της Δήμητρας Σπέλλα παντρεύτηκαν μαγικά, εναλλάσσονταν σε πρώτες και δεύτερης, με την πρώτη να συνεισφέρει και με ακορντεόν και μεταλλόφωνο σε σημεία, με τη δεύτερη να αποδίδει τα ακουστικά μέρη της κιθάρας. Άγγελος Μαλισόβας και Γιάννης Ηλιάκης εξαιρετικά δεμένοι σε μπάσο και τύμπανα αντίστοιχα, αποτέλεσαν ένα εξαιρετικό ρυθμικό δίδυμο που προσαρμόζεται σε κάθε απαίτηση των συνθέσεων. Το σαξόφωνο της Μαριέττας Τσακμακλή είναι από τα σημαντικότερα συστατικά της μουσικής των Ciccada, ενώ μείναμε εντυπωσιασμένοι όταν συνδυαζόταν πότε με το σαξόφωνο, άλλοτε με το φλάουτο και συνήθως με τους διάφορους ήχους στα πλήκτρα της ηγετικής μορφής του Νικόλα Νικολόπουλου που αποτελεί από μόνος του σχεδόν μια ορχήστρα. Οι κιθάρες του Γιώργου Μούχου, βουτηγμένες στη σχολή Latimer και Fripp, πότε ήταν το κύριο lead όργανο και πότε ήταν αυτές που στήριζαν τα υπόλοιπα όργανα να αναδειχθούν.

Ο ισορροπημένος ήχος ανέδειξε τις συνθέσεις και με μόνο παράπονο προσωπικά ότι ήταν κάπως χαμηλά τα τύμπανα στην αρχή της συναυλίας, κάτι που ευτυχώς αποκαταστάθηκε στη συνέχεια. Δεν είναι υπερβολή να πει κανείς ότι το υλικό του Harvest και ο τρόπος που αποδίδεται επί σκηνής είναι σχεδόν ένα χωροχρονικό παράθυρο για να κοιτάξει κανείς την βρετανική progressive rock σκηνή της δεκαετίας του ‘70. Folk και συμφωνικά μέρη, όργανα να συνδυάζονται ανελλιπώς, ψήγματα jazz-rock… η μουσική του Harvest είναι φτιαγμένη για να ταξιδεύει τον ακροατή και με εμένα προσωπικά το πέτυχε σε αυτή τη συναυλία. Αγαπημένες στιγμές σίγουρα τα No Man’s Land και Who’s to Decide, χωρίς κάποια στιγμή να υστερήσει σε ενδιαφέρον.

Κατά τη διάρκεια και μετά την ολοκλήρωση της συναυλίας ήταν έντονη η εντύπωση πως μετά από αρκετά χρόνια αλλαγών στη σύνθεση του σχήματος, οι Ciccada έχουν πια βρει το ιδανικό line-up που είναι εξίσου εκπληκτικό στο studio και ζωντανά.

Είναι πραγματικά εντυπωσιακό να βλέπεις εφτά ανθρώπους τόσο δεμένους επί σκηνής να συνεννοούνται άψογα, σχεδόν με κλειστά μάτια σε υλικό τόσο απαιτητικό σε θέματα, εναλλαγές, ενορχηστρώσεις και δυναμικές. Εξίσου όμορφο είναι να βλέπεις πόσο το απολάμβαναν και η όμορφη αλληλεπίδραση και επικοινωνία με το κοινό έκανε αυτούς και εμάς μια οντότητα, ακριβώς αυτό το συστατικό που έχει ένα πετυχημένο καλλιτεχνικό show.

Οι Ciccada δεν είναι πια απλά μία πολύ καλή μπάντα που αγαπά τον progressive ήχο των ‘70s, αλλά ένα εντυπωσιακά δεμένο σχήμα με άποψη για τον προοδευτικό ήχο, με συνθέσεις, δίσκους και απόδοση επιπέδου που ξεπερνά κατά πολύ τα στενά γεωγραφικά σύνορα μιας χώρας.

Τους εύχομαι από καρδιάς να μείνουν ενωμένοι για πολλά χρόνια με αυτή τη σύνθεση και με το ίδιο καλλιτεχνικό όραμα. Είναι μια μπάντα κόσμημα για την ελληνική σκηνή και σημαντικότατη οντότητα για το underground progressive rock παγκοσμίως.

 

Φωτογραφίες: Γιώργος Κυριακίδης