Asia Minor – Points of Libration

[AMS Records, 2020]

Εισαγωγή: Πάρης Γραβουνιώτης

Μία από τις μπάντες του underground prog rock χώρου που έδρασαν στα δύσκολα για το είδος late 70s – early 80s και έχουν αποκτήσει ένα πολύ δυνατό status (κυρίως μετέπειτα λόγω των φοβερών επανεκδόσεων της Musea) είναι αναμφίβολα οι Τούρκοι – αλλά εγκαθιδρυμένοι στο Παρίσι – Asia Minor. Το εξαιρετικό τους ντεμπούτο (Crossing the Line -1979) έκανε αίσθηση με το μελωδικότατο αλλά και μελαγχολικό τους ήχο που έφερνε απευθείας στο νου τους Camel. Διανθίζοντάς τον με περισσότερα ανατολίτικα στοιχεία που υπήρχαν ήδη στο ντεμπούτο τους αλλά και με ακόμα πιο εντυπωσιακά αποτελέσματα στον συνθετικό τομέα, ο δεύτερος δίσκος τους (Between Flesh And Divine – 1980) είναι ένα στολίδι και ένα από τους κορυφαίους progressive rock δίσκους των 80s. Μετά από τη διάλυσή τους και 40 ολόκληρα χρόνια αργότερα, σίγουρα τη φετινή δισκογραφική τους επιστροφή δεν την περίμενε σχεδόν κανείς.


 

Μία απροσδόκητη επιστροφή, μη αντάξια των προσδοκιών

Ένα από τα πιο απροσδόκητα και συνάμα ευχάριστα φετινά νέα ήταν η είδηση της τρίτης studio κυκλοφορίας των Asia Minor μετά το μακρινό 1980. Σίγουρα ούτε ο πιο αισιόδοξος prog fan δεν θα περίμενε να πλησιάζει το μεγαλείο του Between Flesh and Divine, όχι μόνο λόγω της αδιαμφισβήτητης ποιότητάς του, αλλά και επειδή κανένα μέλος τους δεν συμμετείχε έκτοτε σε κάποια άλλη δουλειά ώστε να έχουμε κάποιο πιο πρόσφατο δείγμα. Στο line up, τα ηνία της μπάντας συνεχίζουν να τα κρατούν οι Setrak Bakirel (φωνητικά, κιθάρες) και Eril Tekeli (κιθάρες, φλάουτο) χωρίς όμως να έχουν πλέον στο πλευρό τους τον συνοδοιπόρο τους και drummer στα δύο πρώτα albums Lionel Beltrami. Το σχήμα συμπληρώνουν οι Evelyne Kandel στο μπάσο, Micha Rousseau στα πλήκτρα και Julien Tekeyan στα drums.

Αποτελούμενο από οκτώ συνθέσεις, το Points of Libration αν το άκουγε κανείς χωρίς να γνωρίζει το έτος κυκλοφορίας του θα μπορούσε κάλλιστα να πιστέψει ότι βγήκε το 1982. Η παραγωγή ηχεί εντελώς 80ς με ό,τι θετικό αλλά κυρίως αρνητικό συνεπάγεται, όντας αρκετά άδεια και μην μπορώντας να αναδείξει τις ιδέες των Asia Minor. Οι επιρροές τους παραμένουν σχεδόν οι ίδιες, με τους Camel να τους καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό και δευτερευόντως οι Genesis αλλά και τα σχήματα του γαλλικού symphonic prog όπως οι Ange και οι Pulsar. Το εναρκτήριο Deadline of A Lifetime έχει έναν αέρα από τους δύο προηγούμενους δίσκους θυμίζοντας μέχρι και Eloy της Planets / Metromania περιόδου τους. Δυστυχώς τα φωνητικά που εδώ είναι αισθητά περισσότερα σε σχέση με το παρελθόν τους, δεν βοηθούν καθόλου όπως και η πολύ κακή προφορά της αγγλικής που σε σημεία γίνεται εντελώς άβολη. Η συνέχεια με τα πιο μικρά σε διάρκεια In The Mist και Crossing In Between επενδύει στην πιο ακουστική τους πλευρά με το φλάουτο και την κιθάρα να υφαίνουν πολύ όμορφες μελωδίες.

Στα Oriental Game και The Twister θα περίμενε κανείς να ξεδιπλωθεί το ταλέντο τους και ο ακροατής να ακούσει στις δύο αυτές μακροσκελείς συνθέσεις πληθώρα μελωδιών και ένα πιο περίπλοκο και περιπετειώδες πρόσωπο. Ωστόσο, πλην ελάχιστων στιγμών δεν καταφέρνουν να ξεπεράσουν τη μετριότητα μην καταφέρνοντας να δικαιολογήσουν και τη μεγάλη τους διάρκεια. Από την άλλη, το Melancholia’s Kingdom είναι ίσως η κορυφαία στιγμή του δίσκου, με τη γλυκιά του μελαγχολία να θυμίζει λίγο το την ονειρώδη ατμόσφαιρα του Lost In A Dream Yell. Το Radyo Hatirasi που ρίχνει και την αυλαία, είναι τραγουδισμένο στα τούρκικα και δυστυχώς είναι το μόνο κομμάτι που συνδυάζει το ανατολίτικο στοιχείο της ιδιαίτερης πατρίδας τους με το progressive rock.

Εν κατακλείδι, έχουμε να κάνουμε με μία μάλλον μέτρια προσπάθεια που θα μπορούσε να είναι πολύ καλύτερη μόνο και μόνο από την παραγωγή και τα φωνητικά όπως αναφέραμε και παραπάνω. Συνθετικά νομίζω ότι δεν κατάφεραν να ξεπεράσουν αυτήν την τεράστια απουσία τεσσάρων δεκαετιών από τα μουσικά δρώμενα, ενώ θα μπορούσαν να ενσωματώσουν και αρκετά πιο σύγχρονα στοιχεία δείχνοντας ότι μάλλον απέχουν από την prog επικαιρότητα και ως ακροατές. Το γεγονός της επιστροφής τους σίγουρα είναι ένα χαρμόσυνο νέο, και με μία ακόμη πιο δυνατή κυκλοφορία θα δώσουν ένα επιπλέον νόημα σε αυτήν.

5.5 / 10

Πάρης Γραβουνιώτης

 

2η γνώμη

 

Μια επιστροφή ύστερα από ένα «μικρό» διάλειμμα τεσσάρων δεκαετιών, μια προσέγγιση στο εξαιρετικό δεύτερο άλμπουμ και μια νέα προσπάθεια να ενταχθούν στο νέο πλαίσιο ανάπτυξης του προοδευτικού χώρου. Οι Asia Minor, επανασυστήνονται λοιπόν πατώντας στα γερά Camel, Pink Floyd θεμέλια, αλλά και σε πρώιμες folk επιρροές King Crimson και επιδιώκουν τη σύνδεση με το Between flesh and Divine (1980).

Τα στοιχεία είναι εκεί, δηλαδή μελωδίες που συμβαδίζουν με το Moonmadness, ανατολίτικες κλίμακες παραδοσιακής τουρκικής μουσικής, ενορχηστρώσεις που αναπτύσσουν και συνδυάζουν το πολύπλοκο με το ατμοσφαιρικό, και το folk με το νοσταλγικό. Και αν κάποιες εκ των συνθέσεων θα μπορούσαν να έχουν θέση και στις προηγούμενες δύο δισκογραφικές δουλειές των Asia Minor, η νοσταλγική διάθεση και η δημιουργική ποιότητα και προθέσεις που χαρακτηρίζουν την προσπάθεια, δεν είναι αρκούν για να προσδώσουν στο άλμπουμ τη δυναμική εκείνη που θα μπορούσε να το κάνει να ξεχωρίσει από το απλά «αναμενόμενο». Η «επίπεδη» παραγωγή από την άλλη, δε βοηθάει και τις συνθέσεις να ξεφύγουν από τη χωρίς φαντασία διεκπεραίωση.

6.5 / 10

Πάνος Παπάζογλου