Arnaud Bukwald – La Marmite Cosmique Six

[Self-released, 2020]

Εισαγωγή: Κώστας Μπάρμπας

Ο Arnaud Bukwald αποτελεί μία από αυτές τις περιπτώσεις μουσικών που λειτουργούν απομονωμένοι στον καλλιτεχνικό τους μικρόκοσμο και δημιουργούν χωρίς συνοδοιπόρους, ενώ είναι και οπαδοί του είδους με το οποίο ασχολούνται. Ο ίδιος αποκαλεί τον εαυτό του underground τροβαδούρο από τη Γαλλία, όπως επίσης και τραγουδιστή, συνθέτη ενορχηστρωτή, πολυοργανίστα και αστροναύτη. Εκτός της ιδιότητας του αστροναύτη, τις υπόλοιπες τις εξασκεί στη μέχρι τώρα δισκογραφία του η οποία άρχισε το 2011 με το Bizarremporium και συνεχίστηκε το 2013 με το Mysterious Vampire. Παράλληλα έχει κυκλοφορήσει και ηχογραφήσεις διασκευών στους Pink Floyd αλλά και στον Gil Scott-Heron. Από εκεί και πέρα έχει ασχολήθηκε με μια σειρά δίσκων με γενικό τα τίτλο La Marmite Cosmique. Φέτος κυκλοφορεί το έκτο μέρος της σειράς.


 

Μία χαμαιλεόντια prog σουίτα

Στην έκτη προσθήκη της σειράς La Marmite Cosmique που κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο και που κοσμεί μια πολυποίκιλη δισκογραφία, ο Arnaud Bukwald με την μετριοπαθή ιδιοφυΐα του καταφέρνει να συνδυάσει ιδιώματα και διαθέσεις με λεπτές στρώσεις ποίησης και ρομαντισμού. Οι δύο ενότητες λειτουργούν σαν δύο πόλοι που απλώνουν μουσικές αποχρώσεις υπενθυμίζοντας την πολυεπίπεδη εξέλιξη του progressive rock από τη γέννησή του μέχρι σήμερα. Δεν απουσιάζουν βέβαια και τα ψυχεδελικά περάσματα ως αυτοσχεδιαστική δίοδος όταν τα θέματα εξαντλούνται και με αυτόν τον έξυπνο και ταξιδιάρικο τρόπο σηματοδοτείται η ολοκλήρωση τους.

Tο Conte Lunaires ανοίγει μέσα σε μια zeuhl ατμόσφαιρα με τις χαρακτηριστικές φωνητικές επικλήσεις συνοδευόμενες από πνευστά δίνοντας μια συμφωνική διάσταση. Η συνέχεια είναι πιο jazz, προσκείμενη περισσότερο στη σκηνή του Canterbury. Οι αναφορές στους Soft Machine δίνουν τη σκυτάλη σε πιο μελωδικά περάσματα με φλάουτο για να καταλήξει σε κάτι που διαφαίνεται ως καρδιά της σύνθεσης. Ποίηση, ρομαντισμός σε μια πανέμορφη folk στιγμή με τα γυναικεία φωνητικά να παραπέμπουν στους Renaissance εποχής Ashes Are Burning και Turn of the Cards. O κύκλος σιγά σιγά κλείνει με τα προαναφερόμενα χαρακτηριστικά στοιχεία να εναλλάσσονται με ονειρικά μονοπάτια και τα σαξόφωνα να παίζουν πρωταγωνιστικό ρόλο σε θέματα μέσα απο jazz αποχρώσεις χωρίς αυτοσχεδιαστικές εξάρσεις. Ο επίλογος επισφραγίζεται με το όργανο να πλαισιώνει με πομπώδη στόμφο τη lead κιθάρα.

Το Dynamogeny ξεκινάει ως μπαλάντα θυμίζοντας Pink Floyd στον λυρισμό με τα πλήκτρα à la Βardens να παρεμβάλουν μέχρι να μπει ένα υπέροχα εφιαλτικό σημείο και να διακοπεί με διασκεδαστικό τρόπο. Ακολουθεί ένα παρατεταμένο solo στο synthesizer προσδίδοντας την ψυχεδελική βάση της μουσικής του Bukwald ως κοινή συνισταμένη σε όλο το μήκος της δισκογραφίας του. Εξωτικά υπνωτιστικό με ένα επαναλαμβανόμενο ρυθμό, αφήνεται στην ελευθερία του δημιουργού μέχρι να σβήσει. Ηχητικά άρτια και εξαιρετική δουλειά με μεστή απόδοση και αμοντάριστη αγάπη για την μουσική.

Είναι πραγματικά αξιοθαύμαστο το γεγονός το ότι ένας καλλιτέχνης εμπνεύστηκε και επιμελήθηκε τη συρραφή των ιδεών με τρόπο ιδιαίτερο και προσωπικό. Δεν πρόκειται για μια τυπική one-man band περίπτωση. Υπάρχει όραμα, βάθος, δοτικότητα και παραγωγική τρέλα που ενσαρκώνεται με υποδειγματική σοβαρότητα. Η πολυσχιδής προσωπικότητα του Bukwald αντικατοπτρίζεται σε απόλυτο βαθμό στο παρόν εγχείρημα και δίνει κίνητρα για πιο ενδελεχή έρευνα στις παρελθούσες κυκλοφορίες και εμπνέει την αναμονή για αυτές που έπονται. Η φιλοδοξία και η συνέπειά του μας δίνει το δικαίωμα να ελπίζουμε πως η συνέχεια θα είναι ακόμα πιο πληθωρική και ομοιογενής, αντάξια του ταλέντου του. Το La Marmite Cosmique έρχεται να κοσμήσει μίια ούτως ή άλλως ενδιαφέρουσα δισκογραφική χρονιά

7.5 / 10

Γιάννης Ζαβραδινός

 

2η γνώμη

 

Το έκτο μέρος του La Marmite Cosmique του Arnaud Bukwald προέρχεται από τα βάθη του underground του progressive rock και απευθύνεται κυρίως σε όσους σκάβουν βαθιά στο είδος. Είναι ξεκάθαρο πως ο Bukwald λατρεύει τα 70s και δίνει στους ακροατές του δύο κομμάτια με παντρεμένες μέσα τους πολλές επιρροές εκείνης της εποχής. Ως Γάλλος έχει μέσα του το avant-garde και πρωτίστως την εκδοχή που έδωσαν οι Magma στον κόσμο. Αυτό δεν τον αποτρέπει από το να δίνει μια έντονη συμφωνικότητα στις συνθέσεις, ενώ παράλληλα χρησιμοποιεί τους απόηχους του ήχου του Canterbury, όπως έκαναν και πολλές κεντροευρωπαίοι μουσικοί παλαιότερα. Από τις δυο συνθέσεις ξεχωρίζει με ευκολία το εναρκτήριο Contes Lunaires που αποτελεί και το βασικό λόγο να ασχοληθεί κάποιος με τον δίσκο. Το Dynamogeny που ακολουθεί αρχίζει ωραία και Floyd-ικά, αλλά στη συνέχει μπλέκει πολύ με τον πειραματισμό τον οποίο επιχειρεί. Ο Bukwald αποδεικνύεται καλός παίχτης όλων των οργάνων που χρησιμοποιεί, αλλά όπως και να το κάνουμε η έλλειψη άλλων μουσικών εκτός της γυναικείας φωνής είναι εμφανής. Το τελικό αποτέλεσμα πάντως τον δικαιώνει ως ανεξάρτητο καλλιτέχνη και μας κάνει να περιμένουμε μια πιθανή έβδομη συνέχεια της σειράς

7.5 / 10

Κώστας Μπάρμπας