Συνέντευξη: Luca Zabbini (Barock Project)

Παρά τη γενική άνθιση του progressive rock και σχεδόν όλων των παρακλαδιών του, οι εξαιρετικές κυκλοφορίες από το παραδοσιακό συμφωνικό prog και το neo-prog έχουν λιγοστέψει αρκετά τα τελευταία χρόνια, παρά τον μεγάλο αριθμό κυκλοφοριών. Το φετινό Detachment των Ιταλών Barock Project είναι παραπάνω από μία εξαίρεση στον παραπάνω κανόνα (οι κριτικές μας εδώ), διεκδικώντας μία θέση στα κορυφαία prog albums του 2017. Αυτή ήταν και η ιδανική αφορμή να μάθουμε περισσότερες λεπτομέρειες από τον κύριο υπεύθυνο, τον ηγέτη της μπάντας, Luca Zabbini.

Ερωτήσεις: Δημήτρης Καλτσάς, Λίλα Γκατζιούρα
Μετάφραση: Αλέξανδρος Μαντάς


Γεια σου Luca! Συγχαρητήρια για το Detachment, πραγματικά ξεχωρίζει μέσα σε όλες τις φετινές symphonic prog κυκλοφορίες. Αν και έχει μόλις κυκλοφορήσει, θα μπορούσες να μας πεις ποιο είναι το αγαπημένο σου album των Barock Project μέχρι στιγμής και για ποιο λόγο;

Δύσκολο να απαντήσω, είναι σαν να με ρωτάς ποιο προτιμάω από τα παιδιά μου.

Αυτό που μπορώ να σου πω, είναι πως συνδέω κάθε album με μια συγκεκριμένη περίοδο της ζωής μου. Ίσως αυτό που με αγγίζει περισσότερο είναι το τρίτο μας, το Coffee In Neukolln και αυτό γιατί θυμάμαι πως οι πρώτες ιδέες μου ήρθαν όταν ήμασταν στο Βερολίνο και εντός της μπάντας υπήρχε πολύ ήρεμο κλίμα και συνεργαζόμασταν καταπληκτικά, κάτι πολύ σημαντικό για εμένα. Είχα επίσης μεγάλο δημιουργικό οίστρο.

Έχουν ήδη περάσει δέκα χρόνια από όταν κυκλοφόρησε το Misteriose Voci και ο ήχος σας έχει ωριμάσει και εξελιχθεί εντυπωσιακά από τότε. Ποιες είναι οι κύριες διαφορές ανάμεσα στο παρόν και στις πρώιμες σας μέρες;

Ήμασταν πολύ νέοι και ο ενθουσιασμός περίσσευε τότε. Αυτός ο δίσκος είναι ίσως εκείνος που έχω λιγότερο σε εκτίμηση, δεν έχει συνοχή και προσωπικά δεν μου κάθονται καλά οι στίχοι στη μητρική μας γλώσσα. Επιπλέον η μίξη δεν μου ακούγεται καλή. Σε συνθετικό επίπεδο, μόνο τα Premonitions και Un altro mondo διασώζονται. Εκείνο τον καιρό συνέθετα μόνο ορχηστρική μουσική και δεν είχα σκοπό να τραγουδήσω. Για αυτό το λόγο προσπαθούσα να γράψω τραγούδια που στη θέση της φωνητικής μελωδίας να υπάρχει ένα δυνατό θέμα που να του προσδίδει μια ταυτότητα και ταυτόχρονα να μην τραβάει για μεγάλο χρονικό διάστημα. Ήταν μία πρώτη προσπάθεια να δημιουργήσουμε “pop-prog” αλλά δεν είμαι ευχαριστημένος με το αποτέλεσμα. Σήμερα έχω καλύτερη επίγνωση του τι θέλω να κάνω και όταν συνθέτω ένα τραγούδι κοιτάω το μέλλον και όχι το παρελθόν, όπως έκανα στον πρώτο μας δίσκο.

Προέρχεστε από μια χώρα με τεράστια παράδοση στο progressive rock από τις αρχές της δεκαετίας του ’70. Τι απήχηση έχουν οι Barock Project σήμερα στην Ιταλία;

Αν λάβουμε υπόψιν πως το progressive rock είναι κάτι το εξειδικευμένο και δεν έχει πλέον τόση πέραση, παρόλα αυτά έχουμε τους οπαδούς μας. Δυστυχώς ωστόσο, όπως συμβαίνει σε κάθε πιεσμένο περιβάλλον, υπάρχει πολύς ανταγωνισμός και δεν μπορώ να πως πως μου αρέσει. Προτιμώ καταστάσεις όπου ανταλλάσσουμε την ενέργειά μας και στηρίζει ο ένας τον άλλο. Για να είμαι ειλικρινής αυτό το έχω παρατηρήσει μόνο εκτός συνόρων.

Αν και η μουσική σας κινείται ανάμεσα στο symphonic prog και το neo-prog, οι ομοιότητες είναι ελάχιστες σε σχέση με τους RPI. Συμφωνείς με αυτή την άποψη; Αν ναι, ήταν προσχεδιασμένο ή απλώς προέκυψε;

Όταν ήμασταν έφηβοι ήμασταν πορωμένοι με τους P.F.M. και New Trolls που χάραξαν το δρόμο. Είναι απολύτως φυσικό να εντοπίσει κανείς κάποιες από αυτές τις επιρροές στη μουσική μας.

Ποια είναι τα σχέδια και όνειρα που έχετε για τη συνέχεια; Αισθάνεστε την ανάγκη να κινηθείτε προς μια νέα κατεύθυνση – σε μουσικό επίπεδο – ή να συνεχίσετε στο ίδιο στυλ;

Η επιθυμία μου είναι να μην επαναλαμβάνω τον εαυτό μου. Όταν κυκλοφορώ νέο δίσκο, είναι πάντα διαφορετικός από τον προηγούμενο, όπως συνέβη για παράδειγμα με τον τελευταίο. Αν έπρεπε να κάνω τα ίδια και τα ίδια, θα άλλαζα επάγγελμα. Πρέπει να εκπλήξω τον εαυτό μου πρώτα, πριν εκπλήξω τους άλλους. Το να επαναπροσδιορίζομαι είναι αυτό που με εξιτάρει περισσότερο. Συνεπώς, το μόνο σίγουρο είναι πως η μελλοντική μας κατεύθυνση θα είναι διαφορετική από τη σημερινή.

Νομίζω πως το Coffee In Neukölln ήταν ένα τεράστιο βήμα προς τα εμπρός για τη μπάντα και το Skyline ήταν μια πραγματική επιτυχία σε διεθνές επίπεδο. Μπορείς να φανταστείς το Detachment να μνημονεύεται ως ένα prog αριστούργημα στο μέλλον;

Συμφωνώ μαζί σου. Το Coffee… πιστεύω πως ήταν εκείνο που ανέβασε για εμάς τον πήχη και δείξαμε μέσω αυτού στον κόσμο τι μπορούμε να κάνουμε σε μουσικό επίπεδο. Με το Skyline ανοίξαμε το δρόμο να εισχωρήσει στη μουσική μας η ατμόσφαιρα και η αφήγηση, ωστόσο είναι το Detachment με το οποίο αισθάνομαι απόλυτα ικανοποιημένος με το τελικό αποτέλεσμα μια και κατάφερα επιτέλους να εντάξω στο ίδιο album όλα εκείνα που χαρακτηρίζουν περισσότερο αυτή τη μπάντα, δηλαδή από τεχνικά μέχρι συμφωνικά-μπαρόκ τραγούδια, από μπαλάντες μέχρι ροκ, έχοντας όμως πάντα στο μυαλό το πιο σημαντικό: την μελωδία. Νομίζω πως όλα αυτά είναι τραγούδια στα οποία ο καθένας μπορεί να σφυρίξει συνοδευτικά.

Αποφάσισες να αναλάβεις τα φωνητικά μέρη μετά την αποχώρηση του Luca Pancaldi πέρα του να παίζεις τόσα πολλά όργανα, να επιμελείσαι την παραγωγή, τη μίξη και το mastering. Πόσο δύσκολο είναι να είσαι και ο frontman; Πως τα φέρνεις βόλτα στις συναυλίες;

Είναι πάρα πολύ δύσκολο. Έχω παραφορτωθεί με πολλές ευθύνες. Κάποτε όταν παίζαμε ζωντανά είχα να ασχοληθώ «μόνο» με τέσσερα keyboards, να αλλάζω τους ήχους τη σωστή στιγμή, να τραγουδήσω σε μερικά ρεφραίν και αυτό ήταν όλο. Τώρα έχω τα keyboards, την ακουστική κιθάρα να τραγουδήσω σε ρεφραίν αλλά να κάνω και lead φωνητικά! Ειλικρινά, ποτέ δεν ήθελα στη ζωή μου να είμαι ο ηγέτης σε μια μπάντα, προτιμώ να είμαι στη γωνιά μου πίσω από τα keyboards μου και ο ηγετικός μου ρόλος να περιορίζεται εκεί. Τώρα όμως τα πράγματα έχουν αλλάξει και αισθάνομαι κάπως άβολα να εκτελώ και χρέη lead τραγουδιστή. Αλλά κάποιος πρέπει να το κάνει, έτσι δεν είναι;

Ποια είναι η διαδικασία με την οποία συνθέτεις νέα τραγούδια; Από πού προέρχεται κυρίως η έμπνευσή σου;

Εξαρτάται σε τι φάση είμαι. Αν είναι μια ταραγμένη περίοδος μπορώ να γράφω αβέρτα, αλλά μπορεί και να στερέψω τελείως. Συνήθως ένα ταξιδάκι μου φτάνει, μια μέρα να μείνω μόνος μου να σκεφτώ κάτι καλό ώστε να το γράψω. Κάποτε έγραφα με τη σέσουλα, ήμουν νεότερος και δεν είχα πολλές απαιτήσεις από εμένα. Παραδόξως, αντίθετα από ό,τι νομίζουν πολλοί, ακούω τα πάντα εκτός από prog. Πραγματικά γουστάρω να ακούω τόσα είδη, ακόμα και αγγλικές indie rock μπάντες όπως οι The Kooks ή οι Travis. Όσον αφορά mainstream κυκλοφορίες, ακούω εδώ και χρόνια το πρώτο των Coldplay εκτός από τα τελευταία τους τα οποία δεν εκτιμώ ιδιαίτερα. Μπορώ να ακούσω τα Brandenburg Concertos του Bach στο αυτοκίνητο ή κάποιους Ιταλούς συνθέτες που πραγματικά εκτιμώ. Μερικές φορές νομίζω με βοηθάει να «αδειάζω» το μυαλό μου ακούγοντας αρχαία μουσική, όπως Guillame De Machaut ή Leonin. Οπότε αυτό που μπορώ να σου πω είναι πως η έμπνευση εξαρτάται από τη στιγμή, τη συγκυρία και το μέρος.

Δεδομένου ότι είστε όλοι μικροί σε ηλικία, θα ήθελες να μας πεις πώς ήρθατε επαφή με το progressive rock των seventies;

Όπως και πολλοί που ανήκουν στη γενιά μας, είναι κάτι που συμβαίνει όταν έχεις γονείς που ακούνε στο σπίτι δίσκους από αυτά τα συγκροτήματα.

Ποιες είναι οι κύριες επιρροές σου και ποιες οι αγαπημένες σου μπάντες και album;

Αυτός που ήταν η αιτία να γίνω αυτός που είμαι ήταν ο Keith Emerson. Οι ELP είναι οι απόλυτοι ήρωές μου από όταν ήμουν παιδί. Μετά άκουσα σχεδόν τα πάντα από Earth Wind & Fire μέχρι Elton John, κάνοντας ένα πέρασμα από τους Beatles, τους Police και τους Jethro Tull. Όσο αφορά τους αγαπημένους μου δίσκους είναι το Brain Salad Surgery των ELP, to Synchronicity των Police, το Abbey Road των Beatles, το Aqualung των Jethro Tull και το A Rush Of Blood To The Head των Coldplay. Τώρα που το σκέφτομαι, το παράξενο με το Detachment είναι πως πιστεύω ότι οι ακροατές μπορούν να δουν ξεκάθαρα την από κοινού επίδραση που είχαν αυτοί οι δίσκοι πάνω του.

Υπάρχει κανένας άλλος με τον οποίο θα ήθελες να συνεργαστείς όπως έκανες με τον Pete Jones?

Θα ήθελα πραγματικά με τον David Longdon των Big Big Train, μου αρέσει πολύ ως τραγουδιστής. Θα μου άρεσε επίσης να συνεργαστώ με τον Steven Wilson και τον Ian Anderson.

Έχει βρεθεί ποτέ κανείς σας στην Ελλάδα; Είστε ενήμεροι για την ελληνική prog σκηνή και αν ναι, τι άποψη έχεις για αυτή;

Μπορώ να πω για εμένα μόνο. Δυστυχώς δεν έχω έρθει ποτέ στην Ελλάδα, σε αντίθεση με πολλούς φίλους μου. Ξέρω πως είναι ένα θαυμάσιο μέρος και θα ήθελα μια μέρα να έχω την ευκαιρία να το επισκεφτώ. Με κάθε ειλικρίνεια, δεν γνωρίζω τίποτα απολύτως για την ελληνική prog σκηνή.

Τα μελλοντικά σου σχέδια; Τι θα ήθελες να πετύχεις με τους Barock Project στο εγγύς και απώτερο μέλλον;

Και εγώ αναρωτιέμαι τώρα τελευταία. Υπάρχουν projects που τρέχουν, συναυλίες στο εξωτερικό και ήδη δουλεύουμε πάνω σε ένα live DVD.

Σε ευχαριστούμε πολύ για το χρόνο σου Luca. Ευχόμαστε ότι καλύτερο για εσένα και τους Barock Project και ελπίζουμε να σας δούμε ζωντανά στην Ελλάδα κάποια στιγμή σύντομα! Οι τελευταίες λέξεις σου ανήκουν.

Ευχαριστούμε όλους εσάς στο Progrocks.gr και όλους τους ακροατές της καλής μουσικής από την υπέροχη πατρίδα σας!

Κάντε το πρώτο σχόλιο

Υποβολή απάντησης