Out of prog 2017 #1

Αυτή είναι η νέα μας στήλη με τίτλο Out of prog και εδώ θα γράφουμε σύντομες παρουσιάσεις επίκαιρων κυκλοφοριών εκτός της prog σφαίρας, που μας έκαναν εντύπωση. Μουσικοί περιορισμοί φυσικά δεν υπάρχουν και η θεματολογία εξαρτάται μόνο από τους εκάστοτε συμμετέχοντες. Με τον τρόπο αυτό το ενδιαφέρον διατηρείται πάντα αμείωτο. Ξεκινάμε με 11 κυκλοφορίες του 2017 που ξεχωρίσαμε για εντελώς διαφορετικούς λόγους.

Μετάφραση: A. Μαντάς, Δ. Καλτσάς


Alfa Mist – Antiphon
[Pink Bird Recording Co.]

Με το project Antiphon, o Βρετανός μουσικός και παραγωγός Alfa Mist προσθέτει τη δική του “φωνή”, δηλαδή άποψη, σε αυτό το πρόσφατο φρεσκάρισμα της jazz μουσικής, που πραγματοποιείται από καλλιτέχνες όπως ο Kamasi Washington και οι Yussef Kamaal. Στο άλμπουμ συνδυάζεται το mellow jazzy hip-hop σχολής Nujabes με τον ελεύθερο bebop αυτοσχεδιασμό. Με την εναρκτήρια δεκάλεπτη σύνθεση Keep On αποκαλύπτεται ένα πλήρες καλλιτεχνικό σύμπαν αστικής μελαγχολίας, ζεστών μελωδιών και ήπιου πειραματισμού. Η απλή δομή του hip-hop βρίσκεται στο παρασκήνιο, ενώ πρώτο ρόλο έχουν το τεχνικό και ευφάνταστο παίξιμο των πνευστών, της κιθάρας, των πλήκτρων και των κρουστών. Φυσικά, κυρίαρχο είναι ένα κλίμα εσωστρέφειας, η οποία όμως δεν αποκλείει τις κλιμακώσεις, όπως στο κομμάτι Errors.

Κι αν ακόμα αναρωτιέστε για ποιο λόγο προτείνεται ένα jazzy downtempo άλμπουμ σε μία ιστοσελίδα αφιερωμένη στο progressive rock, δεν έχετε παρά να ακούσετε το απρόσμενο κλασικότροπο φινάλε του τραγουδιού Breathe, με τα υπέροχα φωνητικά της Kaya Thomas-Dyke.

Νίκος Φιλιππαίος

 

Dool – Here Now, There Then
[Prophecy Productions] 

Στα απόλυτα όρια του (occult) vintage rock, που πρωταγωνιστούν συγκροτήματα όπως οι Ghost, οι Blood Ceremony και οι The Devils Blood (RIP), εμφανίζεται μια νέα πρόταση από την Ολλανδία, που ονομάζεται Dool και επαναφέρει το δικό μου τουλάχιστον ενδιαφέρον στην φάση, που από καιρό έχει κουράσει κοινό και κριτικούς. Η μουσική τους είναι vintage heavy psychedelic rock με σκοτεινιά που θυμίζει Sisters of Mercy, διάσπαρτα σύντομα κλασικοχεβιταλάδικα θέματα και μια ανδρόγυνη φωνή (Ryanne van Dorst) εξαιρετικά στημένη στο background της πηχτής ατμόσφαιρας που χτίζουν τα όργανα. Άλλοτε κινηματογραφικοί (In Her Darkest Hour), άλλοτε gothic (Oweynagat), άλλοτε post-rock (The Alpha), το Here Now, There Then ομολογώ ότι διαθέτει πολλά διαφορετικά πρόσωπα, που με εξαιρετικό τρόπο αλληλοσυμπληρώνονται μεταξύ τους και απογειώνουν το συνολικό αποτέλεσμα.

Αλέξανδρος Τοπιντζής

 

Horisont – About Time
[Century Media]

Δεν είχα ιδέα για την ύπαρξη των Horisont μέχρι την κυκλοφορία του About Time και πραγματικά νιώθω πολύ τυχερός που βρέθηκαν στο δρόμο μου, διότι η πενταμελής μπάντα από τη Σουηδία παίζει ένα heavy rock βγαλμένο από τις καλύτερες στιγμές των 70s. Τα κομμάτια τους φέρνουν στο μυαλό Jethro Tull και Uriah Heep, ενώ όταν κινούνται προς το prog έχουν έντονες επιρροές από Rush και Yes. Όλα τα τραγούδια κινούνται στο ίδιο μοτίβο, είναι δηλαδή guitar riff driven, με τη φωνή να παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο και το rhythm section με τα πλήκτρα να έχουν συμπληρωματική δράση στο background. Έχοντας αυτό στο μυαλό και προσθέτοντας ότι η παραγωγή είναι καθαρή και δυνατή καταλήγουμε σε έναν δίσκο με ενιαίο χαρακτήρα. Τραγούδια όπως το ομώνυμο του δίσκου, το Point of Return, το The Hive και το Without Warning αποτελούν υπέροχα proto-metal κομμάτια, όμως η αποκορύφωση του δίσκου είναι το Electrical, ένα anthemικό τραγούδι, από αυτά που χτίζουν ολόκληρες καριέρες.

Γιάννης Βούλγαρης

 

 

John Frum – A Stirring in the Noos
[Relapse Records]

Μια νέα μπάντα ονόματι John Frum αποτελούμενη από ταλαντούχους μουσικούς πρώην μέλη των The Faceless, The Dillinger Escape Plan και άλλων μπαντών, ανέμειξαν το death metal με ψυχεδελικά και τεχνικά συστατικά παραδίδοντας ένα εμπνευσμένο αποτέλεσμα. Οι βρώμικες κιθάρες και τα growls συνδυάζονται με εξαιρετική τεχνική προκαλώντας τον ακροατή να βυθιστεί σε ένα κακό, βαρύ αλλά περιπετειώδες acid trip. Εξειδικευμένοι math ρυθμοί και doom στιγμές κολλάνε ιδανικά στα brutal κομμάτια και τα σκοτεινά ψυχεδελικά στοιχεία συμπληρώνουν την πολυπλοκότητα του άλμπουμ, αιχμαλωτίζοντας τις αισθήσεις του ακροατή σε ένα σκοτεινό μέρος. Ακόμη κι αν o δίσκος πάσχει από επαναληψιμότητα και στερείται πρωτοτυπίας, είναι αρκετά δημιουργικός προσφέροντας υψηλού επιπέδου τεχνική αφού αρπάζει τον ακροατή αμέσως από τα αυτιά με τα θυελλώδη mid-tempo riffs. Τα progressive στοιχεία είναι φανερά αλλά δεν θεωρώ ότι είναι ένα άλμπουμ που θα αγαπηθεί από τον progressive metal οπαδό διότι εδώ κυριαρχεί το death metal. Συμπερασματικά, πρόκειται για μια προσεγμένη κυκλοφορία με πολύ καλή παραγωγή σε μια χρονιά γεμάτη με εξαιρετικές κυκλοφορίες στο death metal.

Ντίνα Δέδε

 

Pallbearer – Heartless
[Profound Lore Records / Nuclear Blast]

To Heartless είναι ο τρίτος δίσκος των Pallbearer, που αυτή τη φορά κινήθηκαν σε πιο proggy μονοπάτια, αλλά χωρίς να αποχωρίζονται τις doom ρίζες τους, δημιουργώντας έναν ήχο ατμοσφαιρικό και στοιχειωμένο, θέτει το κοινό στο επόμενο επίπεδο ψυχικής ανάτασης. Τα φωνητικά του Brett Campbell μπορεί αν ήταν το αδύνατο σημείο στις προηγούμενες δουλειές τους, αλλά εδώ ακούγεται ώριμος και πολύ συναισθηματικός. Μερικά από τα κομμάτια αξίζουν ιδιαίτερης αναφοράς, όπως το I Saw the End με τους υπέροχους στίχους, τα σπουδαία riffs και τα απογειωτικά leads συνοδευόμενα με την απίστευτη φωνητική ερμηνεία από τον Brent ή επίσης το εκλεπτυσμένο και αριστοκρατικό Lie to Survival. Το 12λεπτο epic Dancing In Madness είναι το πιο proggy κομμάτι εδώ με πολλές αλλαγές ύφους και το εγκάρδιο A Plea for Understanding είναι απλά πανέμορφο. Από την αρχή μέχρι το τέλος το Heartless είναι μία δυναμική, συναισθηματική και επική μουσική εμπειρία και πιθανότατα το πιο όμορφα φτιαγμένο doom metal που έχω ακούσει εδώ και χρόνια. Μην το χάσετε αν είστε οπαδοί του metal ήχου.      

Goran Petrić

 

Samsara Blues Experiment – One with the Universe
[Electric Magic Records]

Στο φετινό τους album οι Samsara Blues Experiment έχουν γίνει τρίο και συνεχίζουν να μας χαρίζουν μεγάλης διάρκειας συγκινήσεις. Η μη ύπαρξη δεύτερης κιθάρας έχει αφήσει μεγαλύτερο πεδίο δράσης στην εναπομείνασα, με αποτέλεσμα μια  πιο ερωτική υφή στον ήχο και πιο έντονο όσο ποτέ το blues ψυχεδελικό στοιχείο. Αυτό όμως που μας δίνει νέα χρώματα στο ηχητικό τοπίο είναι η εισαγωγή των πλήκτρων. Εδώ βλέπουμε το σημαντικότερο όνομα του σύγχρονου σκληρού ψυχεδελικού ήχου με έδρα το Βερολίνο να δένει με πιο γλυκό ήχο τα τραγούδια, ενώνοντας με τρόπο μαγικό τον  σκληρό ήχο με τα ψυχεδελικά περάσματα από τα πλήκτρα. Το One with the Universe αποτελείται από πέντε πανέμορφα τραγούδια από τα οποία ξεχωρίζει το δεκαπεντάλεπτο ομώνυμο και μπαίνει με άνεση ως υποψήφιο για τραγούδι της χρονιάς. Οι Samsara Blues Experiment με αυτή την κυκλοφορία μας χαρίζουν άλλο ένα αριστούργημα που τόσο έχει ανάγκη η σύγχρονη heavy psych σκηνή.

Κώστας Ρόκας

 

 

Siena Root – A Dream of Lasting Peace
[MIG]

Πέμπτη κυκλοφορία για μία εκ των αδυναμιών των ακόλουθων της  revival vintage rock σκηνής. Οι διαφορές σε σχέση με τους προηγούμενους δίσκους τους έγκειται τόσο στη σύνθεση της μπάντας (σύνηθες φαινόμενο για τους Σουηδούς) όσο και στην κατεύθυνση καθαυτή, η οποία πλέον έχει  στραφεί σε πιο συμβατικές british hard rock φόρμες  παρακάμπτοντας τον heavy riff χαρακτήρα τους. Η απουσία του κιθαρίστα KG Westman έχει σαφέστατα παίξει καταλυτικό ρόλο σε αυτή την classic hard rock στροφή ενθυμίζοντας άμεσα τις λαμπρές MK II και MK III στιγμές των Deep Purple, δηλαδή το hammond hard rock της Ian Gillan φάσης αλλά και τα bluesy αναφιλητά της Coverdale / Hughes περιόδου. Αξιοσημείωτη επίσης και η αντικατάσταση του τραγουδιστή Jonas Ahlen με τον φέρελπι Samuel Björö. Ο δίσκος περιέχει πολύ καλές αλλά και μέτριες στιγμές και οπωσδήποτε δεν μπορεί να αναμετρηθεί με κορυφές τύπου Different Realities και A New Day Dawning. Έστω και με βάση αυτά τα μειονεκτήματα, πρόκειται περί μίας αξιόλογης hard rock δουλειάς, με ενίοτε southern, jam και blues πινελιές.

Θωμάς Σαρακίντσης

 

 

Otis Taylor – Fantasizing About Being Black
[in-akustik]

Η ετερόκλητη αφροαμερικάνικη εμπειρία στο πέρασμα των αιώνων, από το αμπάρι ενός δουλεμπορικού που σαλπάρει από τις ακτές της Δυτικής Αφρικής για το Μεσαίο Πέρασμα, ως την εξαντλητική εργασία σε κάποια βαμβακοφυτεία του Νότου ή τις φυλετικές προκαταλήψεις και τον ρατσισμό που αναβιώνει ακόμα και στις μέρες μας αποτυπωμένη μουσικά με τα όργανα με τα οποία εξέφραζαν οι σκλάβοι στις αμερικάνικες φυτείες την αγωνία και τον πόνο τους, την χαρά και την μοναξιά τους, δηλαδή το μπάντζο και το βιολί, από την ερωτοτροπία των οποίων γεννήθηκε η αμερικάνικη μουσική.

Μιναμαλιστικό, σχεδόν μυσταγωγικό με επαναλαμβανόμενα μουσικά και στιχουργικά μοτίβα, με την υπνωτική χροιά του Otis Taylor που την ακολουθεί η αύρα ενός βασανισμένου παρελθόντος την οποία διατυπώνουν οι φράσεις του Ron Miles στο κόρνο, το Fantasizing About Being Black μπορεί να είναι ένα δίσκος για τις ρίζες των Αφροαμερικανών, αλλά ταυτόχρονα είναι ανανεωτικός και φρέσκος, ένας blues δίσκος πραγματικά όμορφος μέσα στην έντονη συναισθηματικότητά του. Η ιστορία των Αφροαμερικανών είναι η ιστορία της Αμερικής. Και ο δίσκος λειτουργεί σαν μουσική υπενθύμιση αυτής της αλήθειας.

Δημήτρης Αναστασιάδης

 

 

The Heliocentrics – A World of Masks
[Soundway]

Το A World Of Masks στέκει ως ένα από τα καλύτερα δείγματα συγχώνευσης ήχων και μουσικών ειδών για τη φετινή χρονιά. Η μίξη της jazz με την ψυχεδέλεια που επιχειρούν εδώ οι Λονδρέζοι βγαίνει με ένα αβίαστο τρόπο, ενώ δεν διστάζουν να μπουν σε πιο funk μονοπάτια, αλλά και να επιχειρήσουν krautrock πειραματισμούς. Το πιο σημαντικό είναι ότι η προαναφερθείσα συγχώνευση έχει περάσει και στον τρόπο που τζαμάρουν και μέσω του οποίου δημιουργούν τα κομμάτια, βοηθώντας στη ομογενοποίηση του τελικού μείγματος. Η φωνή της Barbora Patkova ακροβατεί υπέροχα πάνω στα ηχοτοπία, ταξιδεύοντάς μας στα late 60s / early 70s (θυμίζει αρκετά τη σπουδαία Julie Driscoll). Το πρώτο μισό του δίσκου αγγίζει την τελειότητα με κομμάτια όπως το Made Of The Sun, το ομώνυμο και το Capital οf Alone. Στο δεύτερο μισό κάποια instrumental κομμάτια -αν και πολύ ενδιαφέροντα- μοιάζουν κάπως ημιτελή. Το μόνο σίγουρο είναι ότι αυτό το απολαυστικό πακέτο ήχων έχει τη δυνατότητα να μας συντροφεύσει στα ζεστά βράδια του καλοκαιριού που απέμειναν.

Κώστας Μπάρμπας

 

The Moonbeats – The Moonbeats
[Beluga Music]

Το ντεμπούτο των Σουηδών προστίθεται στη λαμπρή λίστα πρωτοεμφανιζόμενων συγκροτημάτων των τελευταίων ετών, κυρίως από την Σκανδιναβία, τα οποία αποτελούν και τις πιο ευχάριστες εκπλήξεις. Εδώ έχουμε να κάνουμε με ατόφιο 60s γκαραζοψυχεδελικό rock, βασισμένο κυρίως σε groovy φράσεις με έντονα ρυθμικό χαρακτήρα που καταλήγουν σε εξαιρετικά hits (How Was I To Know / Life Is All Too Strange) ή σε πιο ανεπτυγμένα κομμάτια (To Live Please Me). Το λυρικό και το ρομαντικό pop στοιχείο των 60s είναι παρόντα (I Don’t Like It / Belle Starrs Last Dance), όπως και το ακουστικό, trippy κοινοβιακό (Flight Of The Seagulls) αλλά και το αργό, ατμοσφαιρικό, bluesy (The End). Και όλα αυτά σε 33 λεπτά, με ροή που ξεσηκώνει από το εναρκτήριο riff του Overture και επιβάλλει αλλεπάλληλες επαναλήψεις μετά το σβήσιμο του The End. Το ντεμπούτο των The Moonbeats δεν είναι απλά ένα από τα καλύτερα albums του 2017, αλλά και ένα από τα κορυφαία δείγματα ψυχεδελικής rock της τελευταίας δεκαετίας τουλάχιστον.

Δημήτρης Καλτσάς

 

 

Thundercat – Drunk
[Brainfeeder]

O πολυτάλαντος και πολυάσχολος μπασίστας / τραγουδιστής / παραγωγός Stephen ”Thundercat” Burner στην τρίτη προσωπική του δουλειά μας παρουσιάζει για ακόμα μια φορά ένα ποικιλόμορφο και γεμάτο εκπλήξεις αποτέλεσμα. Με την πετυχημένη πλέον συνταγή, όπου η jazz fusion συναντά την R&B το hip-hop, την μοντέρνα soul, την ηλεκτρονική και pop μουσική, το Drunk με περισσότερη ωριμότητα και ομοιογένεια αυτή την φορά φαντάζει ως φυσική εξέλιξη των προηγούμενων πονημάτων του. Φυσικά δεν λείπουν οι φιλικές συμμετοχές από αξιόλογους καλλιτέχνες που κι ο ίδιος έχει τιμήσει όπως (ο συνήθης ύποπτος) Kamasi Washington, o Kendrick Lamar και ο Pharrell Williams. Στην παραγωγή έχουμε και  πάλι  τον Flying Lotus που στήνει υποδειγματικά το υλικό μέσα από μια ευφάνταστη διαδοχή και ροή ιδεών. Συνθέσεις που ξεχωρίζουν Bus Ιn the streets, Friend zone και Show you the Way με special guest στα φωνητικά τους Kenny Loggins και Michael McDonald, τα οποία κυκλοφορούν και ως singles. Πρόκειται για μια αξιόλογη δουλειά που χρήζει προσεκτικών ακροάσεων.

Γιάννης Ζαβραδινός

 

By using the ProgRocks.gr website you agree to our use of cookies. ☒Accept