2 Comments

  1. Θεωρείς πως στο Social Grace αποτυπωνεται το κεντρικο στιγμα των 90s; Ειδικα στο I Remember, με τα παροιμιωδη “we had the right to be sad all the time” και “are we all the same?”, προβαλλεται η πεμπτουσια μιας δεκαετιας που σαν αλλος Ιανος αμφιταλαντεύονταν μεταξύ προόδου και επανάληψης; Αν τα πράγματα ήταν όντως έτσι, ποια θεωρείς πως ήταν η δύναμη που κυριάρχησε τελικά μέσα στις δεκαετίες που ακολούθησαν; Η αποτυχία του υπαρκτού νεοφιλελευθερισμού που ακολούθησε την αποτυχία του υπαρκτού σοσιαλισμού λες τελικά να μας βγάλει από τα κατεστημένα δίπολα και να οδηγήσει την ανθρωπότητα στην αναζήτηση πραγματικά καινοφανών πολιτικο-πολιτισμικών υποδειγμάτων; Βλέπεις κάποιους καλλιτέχνες του σήμερα να ψελλίζουν κάτι σαν απάντηση;

  2. Καλησπέρα πολλά ερωτήματα μαζεμένα και δεν νομίζω να είμαι σε θέση να τα απαντήσω με τη προσήκουσα σαφήνεια στο μικρό χώρο των σχολίων,σε μερικά δεν έχω καν απάντηση.Η άτυπη μάχη στο χώρο του προοδευτικού μέταλ διεξήχθη ανάμεσα στην πρόοδο και στο μιμητισμό,στα θαρραλέα βήματα προς στα εμπρός και στην ευκολία του πιθηκισμού.Σήμερα οι μέτριοι είναι λιγοστοί αλλά δεν βλέπω και πρωτοπόρους και αυτό σημαίνει τέλμα.Ως προς το πολιτικό σκέλος δεν ξέρω αν απεβίωσε ο νεοφιλελευθερισμός και αν αυτο που βιώνουμε σήμερα δεν είναι μεταμφιέσεις του ίδιου συστήματος το οποίο προάγεται ως τη μοναδική πολιτική λύση παγκοσμίως.H ιστορία θα αποφανθεί…Οι καλλιτέχνες του σήμερα προτιμούν να ιδιωτεύουν στις υπαρξιακές τους αναζητήσεις τους παρά να καταπιάνονται με τα καθολικά προβλήματα της ανθρωπότητας…Περίεργες εποχές…

Leave a Reply