Ήταν οι Beatles progressive;

Από τον Νικήτα Κίσσονα
Μετάφραση: Αλέξανδρος Μαντάς

Το παρόν κείμενο αφορά στους The Beatles (χωρίς το The από εδώ και πέρα!) ως αφιέρωμα στα 50 χρόνια από το Φεβρουάριο του 1964, τότε που με την εμφάνιση τους στο “The Ed Sullivan Show” ξεκίνησαν ανεπίσημα την Beatlemania.

 

Το κυρίως θέμα είναι περισσότερο τα σημεία στα οποία καινοτόμησαν μέσα στη σχετικά σύντομη πορεία τους, παρά μία ακόμα βιογραφία τους. Για πολύ κόσμο οι Beatles είναι ακόμα συνδεδεμένοι μόνο με το “She loves you yeah, yeah, yeah”, οπότε κάθε ισχυρισμός πως είναι το σπουδαιότερο συγκρότημα όλων των εποχών, αντιμετωπίζεται με μια σχετική χλεύη. Beatles_She_Loves_YouΗ αλήθεια βέβαια είναι πως οι Beatles ήταν κάτι πολύ περισσότερο και παραπάνω από το εν λόγω τραγούδι. Αλήθεια είναι όμως επίσης πως, αν δεν υπήρχε αυτό το τραγούδι, το πιο πιθανό είναι να μην υπήρχε και η συνέχεια. Αυτό, γιατί αν οι Beatles θεωρούνται η κορυφή είναι λόγω της εξελικτικής τους πορείας και όχι λόγω του κεραυνού εν αιθρία που προκαλέσανε. Ασφαλώς αναφέρομαι μόνο στο καλλιτεχνικό επίπεδο και όχι στο εμπορικό, μιας και για το τελευταίο τα νούμερα αρκούν για να βάλουν τα πράγματα στη θέση τους. Βέβαια, μια τέτοια ανάλυση θα μας οδηγήσει στο άβολο ερώτημα, τί είναι προοδευτικό: το να προτείνεις κάτι καινοτόμο και να μείνεις πιστός σε αυτό σε όλη σου την πορεία (άρα χάνοντας την προοδευτικότητα στο δρόμο) ή να ξεκινήσεις από κάπου και κάθε σου βήμα να είναι πιο μπροστά από το προηγούμενο (και ας μη φτάσεις στα επίπεδα καινοτομίας του πρώτου δίσκου του προηγούμενου παραδείγματος); Ήδη νιώθω άβολα οπότε αφήνω το ερώτημα να πλανάται.

Μιλώντας για αλήθειες όμως, πρέπει να σταθούμε σε δύο σημεία. Το πρώτο αναφέρθηκε προηγουμένως και σχετίζεται με το κατά πόσο οι Beatles θα έφταναν σε αυτά τα επίπεδα καινοτομίας αν δεν είχαν περάσει πρώτα από την εμπορική καταξίωση του χαριτωμένου τραγουδιού της πρώτης παραγράφου, που τους πρόσφερε την άνεση να πειραματιστούν. Κανείς δεν μπορεί να ξέρει φυσικά, αλλά η στασιμότητα της προσωπικής καριέρας όλων των μελών του συγκροτήματος μετά τη διάλυσή του μάλλον δίνει ένα στοιχείο για τη δύναμη που είχαν ως ομάδα και όχι ως ξεχωριστές μονάδες. Money cover #1Το δεύτερο ερώτημα αφορά στο κατά πόσο θα υπήρχε η έμπνευση για το “In The Court Of The Crimson King” των King Crimson (1969), για παράδειγμα, αν πρώτα δεν είχαν υπάρξει οι Beatles. Κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει ούτε αυτή την απάντηση, αλλά αν λάβουμε υπ’όψιν τις δηλώσεις σχεδόν όλων των καλλιτεχνών του progressive rock για τον αντίκτυπο που είχε η μουσική των Beatles (αναφέρομαι φυσικά στην περίοδο 1966-67) στη δικιά τους μουσική σίγουρα θα βρούμε μια αντιστοιχία μεταξύ των δύο ερωτημάτων. Για την ιστορία, πρέπει να αναφέρουμε πως ο Frank Zappa είχε δηλώσει πως γενικά δεν του άρεσαν οι Beatles παρά μόνο 3 τραγούδια τους. Ας μην ξεχνάμε την ευθεία αναφορά στο “Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band” με το album “We are only in It for the money”. Βέβαια, ο Ζappa ήταν σύγχρονος των Beatles. Αλλά ο αμερικάνικος πειραματισμός πιστεύω πως αξίζει ένα ιδιαίτερο αφιέρωμα που θα προσφέρει πολλές εκπλήξεις σε όσους πιστεύουν πως η προοδευτικότητα στο rock ήταν μια καθαρά αγγλική υπόθεση.

Είναι επίσης πολύ σημαντικό να συνειδητοποιήσουμε σε ποια εποχή αναφερόμαστε. Το ραδιόφωνο κυριαρχούσε, η τηλεόραση είχε αρχίσει να παίρνει τα πάνω της, οι εφημερίδες είχαν στήλες για την τέχνη και τη μουσική (όλων των ειδών), η τεχνολογία ήταν σε άνθιση, οι τέχνες περνούσαν μια εποχή αυτοαμφισβήτησης και ακραίου πειραματισμού και τα μεταξύ τους όρια είχαν αρχίσει να γίνονται θολά. Κοινωνικά δε θα μπορούσε να είναι διαφορετικά, οπότε ο κόσμος ζητούσε αλλαγή.

Μετά από 2 παγκόσμιους πολέμους, οικονομικές πτωχεύσεις και μια κοινωνική αφύπνιση που ζητούσε μια συλλογική ταυτότητα μέσα σε ένα καθεστώς πνευματικής καταπίεσης και υπόδειξης, ο κόσμος ζητούσε να ταυτιστεί με κάτι ή κάποιον που μοιράζεται τις ανησυχίες του. Δεν είναι τυχαίο πως στη δεκαετία του ‘60 αναδείχθηκαν σπουδαίοι ηγέτες, κυρίως στην Αμερική. Τα μουσικά στρατόπεδα ήταν ξεκάθαρα εκείνη την εποχή, αλλά ζητούσαν να αναμειχθεί το ένα στο άλλο. Ήταν μοιραίο λοιπόν, η δεκαετία του ’60 να χαρακτηριστεί από το αμάλγαμα των διαφορετικών ειδών μουσικής (παραδοσιακής, jazz, blues, πειραματικής, κλασσικής, R&B κτλ) με μια καλλιτεχνική ανάγκη κοινωνικής ευαισθησίας και μια λαϊκή απαίτηση εύρεσης ειδώλων.

Οι Beatles πάλεψαν 2 χρόνια στο Αμβούργο με απανωτές πολύωρες συναυλίες καλύπτοντας σχεδόν όλο το φάσμα της pop μουσικής της εποχής μέχρι που έγιναν όνομα και επέστρεψαν στο Liverpool, όπου με την είσοδο του Ringo Starr σχημάτισαν το σταθερό σχήμα που όλοι μάθανε. Πριν τον Ringo Starr όμως στο σχήμα μπήκε και το λεγόμενο «πέμπτο μέλος», o George Martin ως παραγωγός τους, η σημαντικότητα του οποίου τον καθιστά ισότιμο μέλος. Οι ιδέες του, η καθοδήγησή του και η όρεξη για πειραματισμό πολλές φορές ξεπερνούσαν και τη βασική τετράδα. Ξεκίνησαν με διασκευές αμερικάνικων rhythm & blues μιας και μέχρι τότε η Αμερική με το ραδιόφωνο της και την billboard στήλη της έδινε το στίγμα της δημοφιλούς μουσικής.

To 1964 ήταν η χρονιά που αυτό άλλαξε. Ονομάστηκε «η βρετανική εισβολή» και ο λόγος ήταν ένας: η εμφάνιση των Beatles στο πιο δημοφιλές show της αμερικάνικης τηλεόρασης. Πλέον τα ηνία της μουσικής τα αναλάμβανε η Αγγλία. Τότε άρχισαν οι παγκόσμιες περιοδείες και οι συναυλίες στους μεγαλύτερους χώρους και στάδια, οι ταινίες και οι τηλεοπτικές εμφανίσεις μέχρι να πάρουν την απόφαση, το 1966, πως δε θα ξανακάνουν συναυλία και πως θα επικεντρωθούν μόνο στη δουλειά εντός του studio. Ακολούθησαν δίσκοι ορόσημα, ο καθένας για τον δικό του λόγο, με πρώτο και καταλυτικό τον “Revolver” την ίδια χρονιά. Το 1967 κυκλοφόρησε το “Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band” και επισφράγησε την επιρροή του στην πορεία της rock μουσικής. Επήλθαν άλλοι 5 δίσκοι, οι 2 εκ των οποίων κυκλοφόρησαν ως soundtracks. Οι Beatles διαλύθηκαν το 1970, δέκα χρόνια μετά την δημιουργία τους και έχοντας επί επτά χρόνια δισκογραφήσει 12 (κατά κόρον) δίσκους. Η εμπορική επιτυχία τους μπορεί να αποτυπωθεί σε ένα νούμερο: ένας σχετικά πρόσφατος υπολογισμός έδειξε πως έχουν πωληθεί πάνω από 1 δισεκατομμύριο δίσκοι των Beatles. Η παρακάτω λίστα λοιπόν, προσπαθεί να αιτιολογήσει κυρίως την καλλιτεχνική επιτυχία τους, καθώς και να προσφέρει κάποιες βασικές στιγμές της καριέρας τους.

 

1.  Τον Απρίλιο του 1964, σε μία μέρα, κατάφεραν να έχουν: τις 5 πρώτες θέσεις στο Billboard singles chart, τις πρώτες 2 θέσεις στα album charts καθώς και πρωτιές σε άλλες λίστες ανά χώρα. Έχουν επίσης το ρεκόρ με τα περισσότερα no1 albums. 

2.   Μέχρι σήμερα υπολογίζεται πως έχουν πωλήσει πάνω από 1 δισεκατομμύριο δίσκους.

3.   Ήταν το πρώτο συγκρότημα που ίδρυσε τη δικιά του δισκογραφική εταιρία, την Apple, το 1968, εμπνέοντας την ιδέα του ανεξάρτητου καλλιτέχνη, ελεύθερου από τα δεσμά των αρπακτικών δισκογραφικών εταιριών. 

4.  Έσπασαν το φράγμα του ραδιοφωνικού χρόνου στα singles (2-4 λεπτά) με το “Hey Jude” (πάνω από 7 λεπτά), το όποιο δεν κυκλοφόρησε ποτέ σε original studio album και ήταν το πρώτο single της εταιρίας τους, Apple.

5.    Ήταν το πρώτο “boys band”!

6.    Κατάφεραν σε 7 χρόνια να βγάλουν 23 δίσκους (12 ουσιαστικά, οι υπόλοιποι είναι συλλογές κατά βάση).

7.   Το 1966, στο απόγειο της καριέρας τους σταματάνε τις συναυλίες και επικεντρώνονται στις ηχογραφήσεις, κάτι που όμοιο του δεν είχε ξανασυμβεί. Οι λόγοι ήταν κυρίως η κούραση των διεθνών περιοδειών, η τεχνική αδυναμία κάλυψης της έντασης των ουρλιαχτών του κοινού με αποτέλεσμα να μην μπορούν να ακούν ούτε τον εαυτό τους πάνω στην σκηνή, η επιθετικότητα εναντίον τους όταν αρνήθηκαν την προεδρική πρόσκληση για πρωινό στις Φιλιππίνες και οι αντιδράσεις που προκάλεσαν οι δηλώσεις του John Lennon που συνέκρινε την δημοφιλία του Χριστού με την δικιά τους. Η τελευταία δημόσια εμφάνιση τους είναι το 1969 στην ταράτσα της Apple studios, μια μικρή συναυλία που αποφασίστηκε να γίνει χωρίς προειδοποίηση, κάτι που προκάλεσε μια προφανή αμηχανία σε όσους περνούσαν από την περιοχή τυχαία. Πρέπει επίσης να πούμε πως αυτές οι εμφανίσεις τα τελευταία χρόνια ήταν μισάωρες!

8.   Ήταν το συγκρότημα που καθιέρωσε την τύπωση των στίχων μέσα στους δίσκους.

Beatles-Revolver9.   Τα εξώφυλλα των LPs τους προκάλεσαν τους επερχόμενους καλλιτέχνες να λάβουν την καλλιτεχνική επιμέλεια του δίσκου εξίσου σοβαρά με τη μουσική. Παραδείγματα είναι το εξώφυλλο του “Revolver”, “Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band”, “Abbey Road” και φυσικά του ομώνυμου δίσκου τους (ανεπίσημα “The White Album”) το οποίο κυκλοφόρησε ολόλευκο, χωρίς τίποτα απολύτως γραμμένο πάνω του παρά μόνο το “The Beatles” και αυτό μόνο ανάγλυφο.

10.   Είχαν τον κύριο λόγο πάνω στους δίσκους τους κάτι που αφύπνησε τη μουσική σκηνή να πάρει τον λόγο από τις εταιρίες.

11.  Με το “Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band” κατήργησαν την «υποχρεωτική» κυκλοφορία single πριν την κυκλοφορία ενός album. Μέχρι τότε, το μεγαλύτερο μέρος του περιεχομένου ενός album είχε ήδη κυκλοφορήσει ως singles. Με την κυκλοφορία του εν λόγω δίσκου ο κόσμος ακούσε τα τραγούδια που περιέχονταν σε αυτόν μόνο όταν κυκλοφόρησε το ίδιο το άλμπουμ, το 1967.

12.   Με τον ίδιο δίσκο πρότειναν και έκαναν δημοφιλή τα concept albums, δηλαδή τα albums με θεματικό περιεχόμενο.

13.   Με τραγούδια όπως το “Being For The Benefit Of Mr. Kite” και “Lucy In The Sky With Diamonds” άνοιξαν τον δρόμο προς τη δημοτικότητα της ψυχεδελικής μουσικής. 

14.   Με το “Abbey Road” (1969) έκαναν δημοφιλή τις ροκ σουίτες, δηλαδή την ένωση ανεξάρτητων κομματιών σε έναν δίσκο με ελάχιστες ή καθόλου κοινές αναφορές. Η δεύτερη πλευρά του “Abbey Road” είναι μια τέτοια σουίτα με ελάχιστες κοινές αναφορές.

15.    Στα 7 δημιουργικά τους χρόνια δεν υπήρξε η παραμικρή αλλαγή προσώπων μεταξύ των 5 τους. Η μόνη μοιραία αλλαγή ήταν ο ξαφνικός θάνατος του Brian Epstein, manager των Beatles, το 1967 γεγονός που συντέλεσε στην αποσύνθεση του σχήματος.

16.   Σε κάθε δίσκο τραγουδούσαν όλοι και συνήθως απέδιδαν τη σύνθεση του κομματιού σε αυτόν που το τραγουδούσε. Παράδειγμα ήταν η συνήθειά τους να «δίνουν» ένα τραγούδι στον Ringo Starr σε κάθε δίσκο.

17.    Ήταν το συγκρότημα που κατάφερε να πλουτίσει μέσω της δισκογραφίας και όχι μέσω συναυλιών ανοίγοντας τον δρόμο και σε άλλους μουσικούς.

18.   Επέβαλε τη βρετανική σκηνή στα charts, κάτι που γέννησε το δίπολο Αμερική-Αγγλία που καλά βαστάει μέχρι σήμερα.

19.   Επινόησαν τα video clips. Μέχρι τότε, τραγούδια εμφανιζόντουσαν μέσα σε ταινίες, τηλεοπτικές εκπομπές ή σε ταινιάκια με live εμφανίσεις. Με τους Beatles έχουμε ένα concept ταινιάκι που καλύπτει ένα τραγούδι, δηλαδή ένα video clip όπως αυτό για το “Strawbery Fields Forever”.

20.   Το 1965 εγκαινίασαν τις συναυλίες σε στάδια με τη (sold out σε ώρες) συναυλία τους στο New York’s Shea Stadium.

21.   Ήταν οι πρώτοι που έκαναν ταυτόχρονη παγκόσμια τηλεοπτική εμφάνιση δορυφορικά για την εκπομπή “Our World”, όπου έπαιξαν ζωντανά το “All you need is love” για πρώτη φορά, το 1967.

22.   Έβαλαν την κλασική ορχήστρα μέσα στην pop-rock μουσική. Η κλασική ορχήστρα χρησιμοποιούνταν στην pop μουσική για πολλά χρόνια, αλλά δεν είχε ενεργό χαρακτήρα όπως είχε στα κομμάτια “A Day In A Life”, “Strawberry Fields Forever” και “Yesterday”. Φυσικά αυτή η συνεισφορά ήταν αποκλειστική ευθύνη του George Martin, ο οποίος ουσιαστικά δίδαξε τους υπόλοιπους τέσσερις τι εστί κλασική μουσική και ορχήστρα ικανοποιώντας έτσι και το δικό του απωθημένο ως συνθέτης ορχηστρικής μουσικής. Ο ίδιος έκανε όλες τις ενορχηστρώσεις και σε αυτόν οφείλονται οι περισσότερες καινοτομίες σε τεχνικό επίπεδο ηχογράφησης. Με ασφάλεια μπορούμε να πούμε πως χωρίς τον George Martin οι Beatles δεν θα είχαν εξελιχθεί μουσικά τόσο γρήγορα.

23.   To 1965 o George Harrison εισήγαγε το σιτάρ στην pop-rock μουσική με το τραγούδι “Norwegian Wood (This Bird Has Flown)” το οποίο μιμήθηκε αμέσως από όλα σχεδόν τα σχήματα της εποχής εγκαινιάζοντας κατά ένα τρόπο τη δημοφιλία της ethnic μουσικής.

24.    Χρησιμοποίησαν το studio σαν όργανο. Περνούσανε μέρες μέσα στο studio πειραματιζόμενοι με οτιδήποτε. Ως εκ τούτου, το αποτέλεσμα προκαλούσε θαυμασμό και απορία, ενώ οι ζωντανές εκτελέσεις των κομματιών με το ίδιο αποτέλεσμα, έγιναν ακατόρθωτες. Ήταν άλλος ένας συντελεστής στην απόφαση να αποσυρθούν από τις συναυλίες.

25.    Ενθάρρυναν την εναλλακτική φόρμα στα τραγούδια με παραδείγματα όπως το  “Love You To”, “Strawberry Fields Forever” και “A Day In A Life”.

26.    Σε τεχνολογικό επίπεδο, οι Beatles πάντα ηχογραφούσαν με τα πιο σύγχρονα συστήματα. Εκτός από τους δύο τελευταίους δίσκους που κυκλοφόρησαν μόνο σε stereo, όλοι οι προηγούμενοι βγήκαν τόσο σε mono έκδοση όσο και σε stereo. Το 1964 άρχισαν να χρησιμοποιούν τετρακάναλη κονσόλα ηχογράφησης, κάτι που άνοιξε νέους ορίζοντες ηχοληπτικά, μιας και πλέον μπορούσαν να ηχογραφούν πολλά στρώματα οργάνων το ένα πάνω στο άλλο και έπαψε να απαιτείται το live παίξιμο από όλους σε μια ηχογράφηση, ενώ από το 1968 η κονσόλα έγινε οκτακάναλη.

27.   Τα παρακάτω effects δεν ήταν άγνωστα εκείνη την εποχή αλλά μέσα από τους Beatles μιμήθηκαν σε σημείο που πλέον δε θεωρούνται κάτι ιδιαίτερο. Εκείνη την εποχή όμως, στην pop-rock μουσική ήταν κάτι που κατάφεραν να θεμελιώσουν.

– Κιθαριστικά feedbacks: μπορούμε να ακούσουμε αυτό το effect που προκαλείται όταν π.χ. πλησιάσουμε μια ηλεκτρική κιθάρα σε έναν ενισχυτή ή στο ηχείο ενός ακουστικού οργάνου στα πρώτα δευτερόλεπτα των “I Feel Fine”, “It’s All Too Much”

– Artificial Double Tracking (ADT): είναι μια τεχνική που επινοήθηκε για το δίσκο “Revolver” και έκτοτε χρησιμοποιείται σχεδόν παντού. Ουσιαστικά ηχογραφήθηκε μια φωνή και μετά ξαναηχογραφήθηκε ακριβώς το ίδιο από πάνω. Αργότερα το ίδιο δοκιμάστηκε και με οποιοδήποτε άλλο όργανο καθώς επίσης και η δυνατότητα διαφορετικής επεξεργασίας της δεύτερης φωνής ή οργάνου. Η φωνή του McCartney πχ στο “Yesterday”, στα σημεία με τα έγχορδα, ακούγεται «διπλή» [το συγκεκριμένο είναι από ατύχημα (!), αλλά αν ήταν εσκεμμένο θα ακουγόταν το ίδιο]. 

Eleanor_rigby_single_usa– Τα μικρόφωνα κοντά στα όργανα: Μέχρι τότε ήταν σύνηθες οι ηχογραφήσεις να γίνονται με μικρόφωνα σε κεντρικά σημεία για να λαμβάνουν σήμα από όλον τον χώρο. Αυτό άλλαξε με την τοποθέτηση μικροφώνων πάνω σε ακουστικά όργανα, όπως επίσης και στα drums. Η τραχύτητα στα έγχορδα στο “Eleanor Rigby” οφείλεται σε αυτό.

– Sampling: Στα τραγούδια “Back In The USSR”, “I Am The Walrus”, “Yellow Submarine” κ.α. οτιδήποτε μη μουσικό ακούγεται είναι sampler, το οποίο σημαίνει μια έτοιμη ηχογράφηση αυτοκινήτων, φωνών πλήθους, ραδιοφώνου, κόρνας, τσίρκου και πολλά άλλα που απλά τοποθετούνται πάνω στη μουσική δημιουργώντας αυτό το ιδιαίτερο, και εκείνα τα χρόνια μαγικό, effect.

– Musique Concrete: Αγαπημένη συνθετική τεχνική του Frank Zappa. Σε αυτή την περίπτωση, μουσικά αποσπάσματα προηχογραφούνταν και μετά σαν κουτάκια έμπαιναν το ένα δίπλα ή πάνω στο άλλο επεξεργάζοντας το κάθε κουτάκι εντελώς διαφορετικά. Το ένα π.χ. έμπαινε επιταχυμένο, το άλλο έμπαινε παραμορφωμένο, το άλλο αντίστροφα κτλ. Παραδείγματα χρήσης αντίστροφων παιξιμάτων είναι το κιθαριστικό solo στο “I Am Only Sleeping” και τα drums στα κουπλέ του “Strawberry Fields For Ever”.

– Άλλα σημεία άξια αναφοράς είναι η χρήση κομπρέσσορα στα drums, η απευθείας σύνδεση ηλεκτρικών οργάνων στην κονσόλα και η επαναδρομολόγηση τους σε όποιο ηχείο ή effect θέλανε, η χρήση του mellotron αλλά και του moog και πολλά πολλά άλλα. 

 

Οι Beatles ήταν αδιαμφισβήτητα ένα φαινόμενο. Ασφαλώς και κατακρίθηκαν για πολλές επιλογές τους, κυρίως όσον αφορά στην εμπορικότητα. Ασφαλώς και δεν καινοτόμησαν σε όλους τους τομείς. Μάλιστα σε πολλά ήρθαν δεύτεροι και πολύ πιθανόν με τον καιρό να αποκαλυφθεί πως ήρθαν και δέκατοι. Ασφαλώς και δεν είχαν τη μουσική παιδεία των πχ. Genesis και ασφαλώς δεν γράφανε «δύσκολη» μουσική. Παρ’ όλα αυτά, ήταν αυτοί που κάνανε δημοφιλείς όλους αυτούς τους τομείς. Είχαν τη δύναμη να δοκιμάσουν ό,τι περνούσε από το χέρι τους και το κάνανε. Ανοίξανε τον δρόμο σε τόσους άλλους πειραματισμούς που πλέον οτιδήποτε θα μπορούσε να γίνει pop.

Αν για κάποιους ο Robbert Fripp είναι η προσωποποίηση του progressive rock τότε ας λάβουμε σοβαρά υπόψη πως κατά δήλωσή του το “A Day In A Life” του άνοιξε νέους ορίζοντες. Είναι δύσκολο να ταυτιστούμε με μια άλλη εποχή και να δεχτούμε την ορμή της νέας πληροφορίας που δεχόταν ο μουσικός και μη κόσμος με κάθε κυκλοφορία των Beatles. Και αυτά μέσα σε 7 χρόνια ή για να είμαι πιο αυστηρός, μέσα σε 5 χρόνια. Επίσης, απενεχοποίησαν τα είδη μουσικής. Μπορούσες πλέον να συνδυάσεις κλασσική με τζαζ και ροκ με ινδική. Μας θυμίζει τίποτα αυτή η περιγραφή; Στην τελική, μπορεί οι Beatles να αμφισβητούνται για το κατά πόσο ήταν καινοτόμοι σε κάθε μία γραμμή της παραπάνω λίστας. Για πόσα όμως συγκροτήματα μπορούν να φτιαχτούν τέτοιες λίστες; Δεν χρειάζεται να μας αρέσει κάτι για να αντιληφθούμε την αξία του. Και που οφείλεται αυτή; Το παράδειγμα του εν λόγω συγκροτήματος μας δείχνει πως κρύβεται μόνο στον ανήσυχο πειραματισμό και τη διψασμένη έρευνα.

Κλείνοντας, άφησα κάποια από τα χαρακτηριστικότερα παραδείγματα πειραματισμού έξω από τη λίστα καθαρά για την προσπάθεια του ακόλουθου εντυπωσιασμού: όποιος δεν έχει ακούσει το “Helter Skelter” (εκ των άλλων, μια από τις εμπνεύσεις του κατά συρροή δολοφόνου Manson), το “Revolution 9” και το “Tomorrow Never Knows” ας τα ακούσει με κάθε θετική διάθεση και δεν πιστεύω να μην εκπλαγεί από τη χρονολογία κυκλοφορίας τους.

Κάνοντας ένα reprise (!), επαναφέρω την αρχική ερώτηση: «Τι είναι τελικά προοδευτικό;» Η ερώτηση μοιάζει λιγότερο δυσαπάντητη πλέον…

Υ.Γ.: Ένα από τα αγαπημένα μου trivia είναι το ακόλουθο: Ο δίσκος “Let It Be” κυκλοφόρησε ως ο τελευταίος τους λίγο καιρό μετά τη διάλυση τους. Παρ’ όλα αυτά είχε ηχογραφηθεί πριν από το  “Abbey Road”, αλλά έμεινε στο ράφι λόγω δυσαρέσκειας του σχήματος με το αποτέλεσμα. Οπότε ουσιαστικά το τελευταίο άλμπουμ που ηχογράφησαν οι Beatles είναι το “Abbey Road”(1969). O δίσκος τελειώνει με όλους να κάνουν από ένα solo, να τραγουδάνε “and in the end the love you take is equal to the love you make” και να ονομάζουν το τραγούδι αυτό “The End”! Αλλά φυσικά, άφησαν κάτι διαφορετικό για τα τελευταία δευτερόλεπτα….

Κάντε το πρώτο σχόλιο

Υποβολή απάντησης