Pixie Ninja – Ultrasound

[Apollon Records, 2017]

Εισαγωγή: Παναγιώτης Σταθόπουλος
Μετάφραση: Β. Χριστοδούλου, Δ. Καλτσάς

24 / 12 / 2017

Από τις πρώτες ακροάσεις του πλήρους διάρκειας ντεμπούτου των Pixie Ninja, αντιλαμβάνεσαι πως δεν πρόκειται για ένα ακόμη καλλιτεχνικό όραμα που επιβεβαιώνει απλώς τις επαρκώς χωνεμένες αναφορές και επιρροές των εμπνευστών του. Αντιθέτως, το μουσικό σχήμα από την κωμόπολη Rognan της Νορβηγίας, μοιάζει να έχει κατασταλάξει σε μια τεχνοτροπία που αναπλάθει απολαυστικά τα ηχητικά ερεθίσματα των μελών του, καταλήγοντας σε ιδιαιτέρως αποτελεσματικό σύνολο συνθέσεων.


 

Συναρπαστική δυστοπία ήχων

Στο Ultrasound, οι Pixie Ninja συγκεντρώνουν και εν τέλει απλώνουν με συναρπαστικό τρόπο και μέσα από αληθινά σύγχρονη κι όχι αναχρονιστική οδό, μια σειρά από ιδέες. Ιδέες, που όλες μαζί συναρμολογούν ένα δυστοπικό, σχεδόν σκιαχτικό σάουντρακ, που δεν απαντάται σε κάποια ηχητική πλαισίωση μιας λ.χ. ταινίας τρόμου, μα καταφθάνει ούτως ώστε να σταθεί ως μουσική υπόκρουση των όσων διαδραματίζονται στην πραγματικότητά μας, στις ζωές μας. Για να φέρουν σε πέρας το εν λόγω «δυσοίωνό» τους εγχείρημα, με σαφή προοδευτική ροκ (με την ευρεία έννοια) λογική, οι Pixie Ninja επιστρατεύουν κιθάρες, μπάσο, ποικίλα keyboards, mellotron, όργανο, ηλεκτρονικά overdubs, τύμπανα, μεταλλόφωνο, φλάουτο, κ.α..

Είναι τέτοιος ο υφολογικός πλούτος του παρθενικού τους δίσκου, που γοητεύεσαι άμεσα και έντονα ακόμη και κατά την επίγευσή του. Αφήνεσαι έτσι στην αισθαντική electronica του εναρκτήριου Auditory Hallucinations, που ξεκινάει με εντυπωμένες ’70s μνήμες και μια ηλεκτρονική άποψη ambient κοπής όπως καθορίστηκε από τα πρώτα δύο LP του Jean Michelle Jarre, τις synth περιπέτειες του Vangelis, την γερμανική kosmische musik, για να συνεχίσει κλείνοντας με μια πιο ρυθμική και αιχμηρή μελωδικότητα, επίσης ονειρική, που θα μπορούσε να βρεθεί στις κορωνίδες των Boards Of Canada. Είναι κι οι krautrock καταβολές τους που μπλέκονται εντυπωσιακά με κάτι από RIO και Zeuhl πτυχές, όπως στο Elusive Wind Wave με την παρουσία κι ενός απόκοσμου φλάουτου, που συγκινούν ξανά και ξανά.

Το progressive rock -με το krautrock να αποτελεί μέρος του γενικότερου πλαισίου του- από τα ’60s μέχρι και σήμερα αποτελεί τον τόπο συνάντησης των όσων έχουν κατά νου οι PN. Πάνω στην ελευθεριότητα και τις προεκτάσεις του δομείται το πλάνο του γκρουπ. Κυρίως από θέμα αισθητικής και φαντασίας κι όχι τόσο με αυστηρά μουσικολογικά κριτήρια. Το αφουγκράζεσαι στην κορυφαία στιγμή του Ultrasound, το φουτουριστικά ανατριχιαστικό Polysomnographic, όπου στο κάδρο συνυπάρχουν οι Goblin με τους Future Sound Of London. Είναι δίπλα σου, κατά την ακρόαση της αβυσσαλέας κυκλικότητας του Personal Improvement Cult, το οποίο τους αναπαριστά να ξεμακραίνουν αρχικά από το γκριζωπό αστικό τοπίο των μεγαλουπόλεων και κινούνται με κιθάρα και πλήκτρα προς μια σκανδιναβική “βόλτα” στη φύση, για να μεταφερθoύν σε μια σκοτεινή industrial δίνη a’ la Heldon. Αν έλειπε, δε, και το ιντερλούδιο Une Promenade, που διακόπει τη ροή του άλμπουμ, θα μιλούσαμε για αψεγάδιαστο έπος…

Η βασική τριάδα των Jostein Haugen (κιθάρα/μπάσο/πλήκτρα), Marius Leirånes (κιθάρα / μπάσο / πλήκτρα / μεταλλόφωνο) και Johan Hals Jørgensen (όργανο), με την συμπόρευση των Mattias Olsson (τύμπανα, πλήκτρα, παραγωγή) και Ketil Vestrum Einarsen (φλάουτο), δημιούργησαν ένα υπέροχα σκοτεινό ηχητικό έργο που αξίζει να μνημονεύουμε όχι μόνο με αφορμή τα σημαντικότερα του 2017, αλλά κι ολόκληρης της τρέχουσας δεκαετίας.

8.5 / 10

Παναγιώτης Σταθόπουλος

 

2η γνώμη

 

Το 2017 έχει βρει την Apollon Records να εκδίδει μια σειρά από πολύ καλούς δίσκους, όλους από νορβηγικές μπάντες μεν, από διαφορετικά μουσικά περιβάλλοντα δε. Συγκεκριμένα μου κέντρισαν την προσοχή και μου άρεσαν οι Suburban Savages, οι Weserbergland και οι Arabs in Aspic και είμαι χαρούμενος που θα περιλάβω και τους Pixie Ninja σε αυτήν την υπό εξέλιξη λίστα. Το Ultrasound είναι από εκείνα τα άλμπουμ που γίνονται ελκυστικότερα με την κάθε ακρόαση. Αναμιγνύοντας προοδευτικό ροκ, kraut (από μία mid-70s Kraftwerk σκοπιά), κάποιες ροκιές και πλούσια ambient, σχεδόν συμφωνικά μέρη, οι Pixie Ninja καταφέρνουν να ισορροπήσουν τις ευαισθησίες τους και να τις μετσχηματίσουν σε μία ενδιαφέρουσα δουλειά. Είναι ευδιάκριτες οι ρετρό διαθέσεις αλλά συμπληρώνονται από ικανοποιητική συνθετική ικανότητα ενώ το τελικό ηχητικό αποτέλεσμα είναι φανταστικό. Το γεγονός ότι είναι ένα απολύτως ορχηστρικό άλμπουμ, δεν αποθαρρύνει καθόλου αλλά προσδίδει σημαντικά στην ατμόσφαιρα του δίσκου, μιας ατμόσφαιρας που θα μπορούσε να ανήκει σε κάποιο ακυκλοφόρητο soundtrack RPG βιντεοπαιχνιδιού των late 80s. Ακόμη κι έτσι, καταφέρνει να ακούγεται φρέσκο, ζωντανό και υποσχόμενο.

7.5 / 10

Βαγγέλης Χριστοδούλου

Κάντε το πρώτο σχόλιο

Υποβολή απάντησης