Out of prog 2017 #2

Το δεύτερο μέρος του Out of prog για κυκλοφορίες του 2017 είναι πολύ πιο επικεντρωμένο από το πρώτο μας άρθρο (κλικ). Εδώ μπορείτε να διαβάσετε για psychedelic / acid rock, art-pop, drone, heavy rock, chamber και arabic jazz, modern classical, doom metal, afrobeat και drone μουσική από οκτώ διαφορετικά albums, όλα πολύ ιδιαίτερα για το είδος τους.

Μετάφραση: Αλέξανδρος Μαντάς


Tigran Hamasyan – An Ancient Observer
[Nonesuch Records Inc.]

Δύο χρόνια μετά το εξαιρετικό Mockroot (οι κριτικές μας εδώ), ο Αρμένιος βιρτουόζος πιανίστας μας παρουσιάζει ένα έργο με κοινή αφετηρία, αναλαμβάνοντας για ακόμα μια φορά τον ρόλο του παρατηρητή της μουσικής παράδοσης της πατρίδας του, αλλά και της ευρύτερης περιοχής. Οι τεχνικές ακροβασίες και η πλούσια ενορχήστρωση του Mockroot μένουν στην άκρη εδώ, αφού το An Ancient Observer βασίζεται ξεκάθαρα στο πιάνο του Hamasyan. Όντας χαρακτηριστικό παράδειγμα μουσικού που έχει «καταπιεί τον μετρονόμο», καταφέρνει να υποστηρίξει σχεδόν μόνος του το ρυθμικό κομμάτι. Αυτό όμως που τον κάνει πραγματικά σπουδαίο, είναι ο τρόπος που έχει να περνάει μέσα στο ακριβές και μαθηματικό του παίξιμο, μελωδίες που μοιάζουν βγαλμένες από τα βάθη της ιστορίας, ικανές να συγκινήσουν κάθε ακροατή. Όταν ο δυτικός πολιτισμός στέκεται με δέος μπροστά στην ιστορική μνήμη και τη μουσική παράδοση, τότε έργα σαν το An Ancient Observer είναι δυνατά.

Κώστας Μπάρμπας

 

Demon Head – Thunder on the Fields
[The Sign Records] 

Συνήθως η αύξηση της συχνότητας απεικόνισης αμνοεριφίων σε δίσκους είναι αντιστρόφως ανάλογη του συνόλου της ποιότητας του υλικού που περιλαμβάνεται σε αυτά. Ευτυχώς οι Δανοί Demon Head, παρότι έχουν δύο στα δύο (όσον αφορά τα τραγιά που κοσμούν τα εξώφυλλα των δίσκων), διαθέτουν και το αντίστοιχο πλήθος αξιόλογων κυκλοφοριών στην μικρή δισκογραφία τους. Το φετινό Thunder on The Fields με αρκετά καλύτερη παραγωγή από το προπέρσινο Ride the Wilderness και κυρίως με συνθέσεις που διαθέτουν και πάλι τα βασικά στοιχεία που μας έκαναν να αγαπήσουμε τους παλιούς καλούς Witchcraft (μέχρι και το Alchemist), είναι φυσικό να προκαλέσει το ενδιαφέρον. Σφιχτό heavy rock, στο πολυφορεμένο vintage / occult πλαίσιο των τελευταίων ετών, που στην μεγάλη πλειοψηφία των συνθέσεων καταφέρνει να περάσει άμεσα το μήνυμα, χωρίς πολλά μπιχλιμπίδια. Αν πρέπει να επιλέξουμε κορυφές, τα Gallows Omen, Hic Svnt Dracones και η ομώνυμη σύνθεση περιλαμβάνουν τα trademark riffs του δίσκου, ενώ η σύνθεση που κλείνει το album, ονόματι Untune the Sky, πιθανότατα να είναι ότι πιο ολοκληρωμένο και περίτεχνο έχουν γράψει μέχρι σήμερα.

Αλέξανδρος Τοπιντζής

 

Here Lies Man – Here Lies Man
[RidingEasy]

Το ομώνυμο ντεμπούτο των Here Lies Man, ένα πρότζεκτ του Marcos Garcia, είναι μια heavy ψυχεδελική afrobeat και fuzzy εξερεύνηση που τιμά 70s μπάντες όπως οι Fela Kuti, Black Sabbath και Pink Floyd. Υπάρχει κάτι συναρπαστικό εδώ, το funk και ψυχεδελικό μείγμα υποθέτω, που ακούγεται τόσο ανοζωογονητικό, γκρουβάτο και ευχάριστο από τους λάτρεις του καλοκαιριού έως και πιο απαιτητικούς ακροατές. Τα φωνητικά που εμφανίζονται σποραδικά ως μικρές παραμορφωμένες επαναλαμβανόμενες φράσεις από τον Garcia, προσφέρουν αιθέριους ψυχεδελικούς τόνους, αλλά θα μπορούσαν να είναι καλύτερα. Η αλήθεια είναι ότι το εξώφυλλο με ενέτεινε να πατήσω το play. Είναι μία εξαιρετική φωτογραφία του Edward Echwalu και όπως δήλωσε και η μπάντα, «η εικόνα ήταν τόσο εντυπωσιακή και απόκοσμη που σαν εξώφυλλο άλμπουμ σε αναγκάζει να αναρωτιέσαι πως πρέπει να ακούγεται η μουσική…». Συγκροτήματα όπως οι Funkadelic ανέμειξαν funk afrobeat ρυθμούς με το rock στα 70s, πρόσφατα οι Goat το κατάφεραν αυτό και τώρα οι Here Lies Man. Απολαμβάνω ένα άλμπουμ που κυλάει εύκολα, ακόμη κι αν έχει επαναλαμβανόμενες στιγμές, ανάλογα φυσικά το στυλ, αλλά εδώ μπορώ να εγγυηθώ ρετρό, groove, ζωτικούς, χορευτικούς ρυθμούς και ένα πρωτότυπο στυλ.

Ντίνα Δέδε

 

 

Arduini/Balich – Dawn of Ages
[Cruz del Sur]

H περίπτωση των Arduini και Balich ξεχωρίζει για την ποιότητα του τελικού αποτελέσματός της και τη δυσανάλογη δημοσιότητα που περιβάλλει το εγχείρημά τους. Ο πρώτος ιδρυτικό μέλος των Fates Warning και ο δεύτερος τραγουδιστής στους σπουδαίους Argus αποφασίζουν να ενώσουν τις καλλιτεχνικές τους δυνάμεις στο φιλόδοξο Dawn of Ages. Φιλόδοξη προσπάθεια, αν αναλογιστούμε τη διάρκεια των κομματιών που εμπεριέχονται στο δίσκο, με την πλειοψηφία τους να προσεγγίζει τα 10 λεπτά και να τα υπερβαίνει. Ενδεχομένως εξεζητημένη η επιλογή τους αυτή που ευτυχώς όμως δεν επισκιάζει το μέγεθος της επιτυχίας των συνθέσεών τους. Το παραδοσιακό doom (με τις αναμενόμενες αναφορές στους Sabbath μέχρι τους Solitude Aeturnus) με το οποίο καταπιάνονται βασίζεται στην απαστράπτουσα κιθαριστική δουλειά του Arduini με τα επικά του riff, τις προοδευτικές του ανησυχίες και την ορμητική φωνή του Balich που δίνει την ταιριαστή επική διάσταση στο δίσκο.

Θα μπορούσε να είναι ο δίσκος της χρονιάς στο χώρο του παραδοσιακού metal και μπορεί να αποδειχθεί μια κλασική κυκλοφορία στη πάροδο του χρόνου και της αμετάκλητης κρίσης του.

Χρήστος Μήνος

 

Yazz Ahmed – La Saboteuse
[Naim Jazz]

Τα τελευταία χρόνια έχει παρατηρηθεί μια ενδιαφέρουσα δραστηριότητα στην Βρετανική jazz σκηνή, που κοιτάει με σιγουριά το μέλλον πατώντας πάντα στις γερές βάσεις του παρελθόντος. Συναντάμε λοιπόν την όλο και μεγαλύτερη σύμπραξη αφενός της jazz φόρμας, με την ηλεκτρονική ατμόσφαιρα και αφετέρου την πολιτισμική παρακαταθήκη που κουβαλάει κάθε καλλιτέχνης. Κάπου εκεί βρίσκουμε την τρομπετίστρια Yazz Ahmed, μισή Βρετανή και μισή από το Μπαχρέιν, που επιχειρεί το πάντρεμα των δύο αυτών κόσμων, μουσικά. Οι μέχρι τώρα συνεργασίες της (Radiohead, These New Puritans, τους οποίους διασκευάζει κιόλας), παρόλο που δεν έχουν να κάνουν με τη jazz, καταδεικνύουν την ευρύτητα που οφείλει κάθε καλλιτέχνης να παρουσιάσει, με σκοπό να ανακαλύψει τον εσωτερικό του κόσμο και να τον αφήσει ν’αναπνεύσει δίπλα στις επιρροές του.

Τις smooth αναζητήσεις του βιμπράφωνου συμπληρώνει το ατμοσφαιρικό αλλά καθοριστικό Ανατολίτικο στοιχείο στην τρομπέτα της Ahmed, το κλαρινέτο του Hutchings και το απαραίτητο πολύχρωμο παίξιμο της Sherriff στα πλήκτρα, με ένα ανεπανάληπτο και εθιστικό ηλεκτρονικό φινίρισμα που πλαισιώνει ευχάριστα το σύνολο.

Γιώργος Ζούκας

 

Man Forever – Play What They Want
[Thrill Jockey]

Η συνθετική φαντασία του ντράμερ John Colpitts, ο οποίος εκφράζεται καλλιτεχνικά ως Man Forever, κλιμακώνεται συναρπαστικά από κομμάτι σε κομμάτι στο νέο του δημιούργημα, διατηρώντας μια ατμοσφαιρικότητα που διαπερνά ψυχή και νου. Εκμεταλλευόμενοι μια ευάερη ηχητική ποικιλομορφία, που παρέχει χώρο για να αναπνεύσουν ιδιοσυγκρασίες από διαφορετικές προσωπικότητες και κατ’ επέκταση αλλιώτικα μεταξύ τους μουσικά ρεύματα, ο Man Forever, οι συμπορευόμενοί του και οι καλεσμένοι του (Yo La Tengo και Laurie Anderson) στο Play What They Want απλώνουν μια αισθαντικότητα στρόγγυλη, μεστωμένη, χειροπιαστή, μα συγχρόνως κι απόκοσμη. Πρόκειται για ένα οργασμό ήχων και εικόνων, καθοδηγούμενο από τα κρουστά και επαυξανόμενο από πλήκτρα, κιθάρες, έγχορδα, πνευστά και φωνητικά, που από τη μία έχει στραμμένες τις κεραίες του σε κάτι πέρα και έξω από τα όρια του κόσμου μας, και από την άλλη καταφθάνει αστικότερο κι από το τσιμεντοποιημένο τοπίο των σύγχρονων μεγαλουπόλεων. Ο λόγος για μια spiritual jazz άποψη που εξερευνά τα μέσα και τα έξω μας, με τρόπο μειλίχιο και την ίδια στιγμή εκκωφαντικό.

Παναγιώτης Σταθόπουλος

 

Träd Gräs Och Stenar – Tack för Kaffet
[Subliminal Sounds]

Κι όμως ναι, πρόκειται για τη φυσική συνέχεια των Pärson Sound, των International Harvester και των Harvester, τους πρωτοπόρους της DIY φιλοσοφίας που ιδρύθηκαν το 1969. Το Tack för Kaffet (So Long) αποτελεί φόρο τιμής στη μνήμη των εκλιπόντων ιδρυτικών μελών Torbjörn Abelli και Thomas Mera Gartz που συμμετείχαν σε αυτές τις ηχογραφήσεις μαζί με τον παλιόφιλο και συνοδοιπόρο τους, Jakob Sjöholm, καθώς και τα νέα μέλη της μπάντας. Όντως, το album φαντάζει ως αλλαγή φρουράς με τη σύμπραξη του Sigge Krantz και του εκπληκτικού Reine Fiske ο οποίος κάνει (για άλλη μία φορά) τη διαφορά. Τα 71 λεπτά μουσικής του δίσκου ηχογραφήθηκαν ζωντανά και ο αυτοσχεδιαστικός χαρακτήρας της μπάντας αναδεικνύεται άψογα αποκλείοντας οποιαδήποτε υποψία παρελθοντολαγνείας, ίσως παραδόξως. Το Tack för Kaffet είναι όντως μυστηριωδώς επίκαιρο και καταφέρνει να μας ταξιδεύει υπνωτιστικά ή να μας απογειώνει με τις όξινες εκρήξεις του, υπενθυμίζοντάς μας πόσο αποκαλυπτική μουσική είναι το ψυχεδελικό rock στην καθαρτική ωμότητά του. Είτε πρόκειται για αποχαιρετισμό (Farväl), είτε για νέα αφετηρία, ο δίσκος αυτός αποτελεί μια σύγχρονη επιτομή του ανόθευτου από επιτήδευση πειραματισμού, ένα προϊόν αλάνθαστης συνταγής με συστατικά που γίνονται κατανοητά μόνο σε όσους αφεθούν χωρίς αντιστάσεις.

Δημήτρης Καλτσάς

 

King Gizzard and the Lizard Wizard – Sketches of Brunswick East
[Flightless]

Οι Αυστραλιανοί psych / pop / garage / acid rockers αποτελούν μαζί ίσως με τον Ty Segall την παραγωγικότερη μπάντα των καιρών μας, οι οποίοι εντός μίας πενταετίας έχουν καταφέρει ένα αξιοθαύμαστο επίτευγμα δημιουργίας ενός σημαντικού αριθμού δίσκων. Αυτό είναι το τρίτο τους έργο εντός του τρέχοντος έτους και μάλιστα σε διάστημα περίπου έξι μηνών (μέχρι το πέρας του ’17 θα κυκλοφορήσουν ακόμα δύο δίσκους!). Ο θίασος από την Αυστραλία φτάνει αισίως στο ενδέκατο studio δίσκο του, ένα album εντελώς διαφορετικό υφολογικά και ηχητικά από τα δύο προηγηθέντα. Ο τίτλος του αφορμάται από το Sketches Of Spain του μεγάλου jazz μουσουργού Miles Davis, ενώ το τελικό αποτέλεσμα πιστώνεται όχι μόνο στους KGATLW αλλά και στους πολύ καλούς τους φίλους alt / psych / soft rockers Mild High Club του Alexander Brettin (τσεκάρετε οπωσδήποτε το Skiptracing!). Η μεταξύ τους συνεργασία έφερε στην επιφάνεια ένα εξαίρετο δημιούργημα άρτια αποσδοσμένης ψυχεδέλειας και ισόποσων jazz ρυθμών και μελωδιών. Ευσύνοπτες αλλά παράλληλα έρρυθμες και χυμώδεις συνθέσεις παρεμβάλλονται από θαυμαστά ορχηστρικά ιντερλούδια. Οι King Gizzard αρίστευσαν προσφέροντάς μας ένα από τα καλύτερα albums της χρονιάς!

Θωμάς Σαρακίντσης

 

 

Κάντε το πρώτο σχόλιο

Υποβολή απάντησης