Need – Norchestrion: A Song for the End

[Self-released, 2020]

Εισαγωγή: Λευτέρης Σταθάρας

Ενώ το 2020 μας αποχαιρετούσε, οι Need με τις κυκλοφορίες των singles από το επερχόμενο album τους δημιουργούσαν άλλον έναν λόγο για να θέλουμε το 2021 να έρθει λίγο πιο γρήγορα. Έχοντας δημιουργήσει προσδοκίες, περιμένουμε το Norchestrion: A Song for the End που θα κλείσει την τριλογία που ξεκίνησε με το ORVAM: A Song for Home (2014). Το Hegaiamas: A Song for Freedom (2017) μεγάλωσε την βάση των fans τους αφού και οι ίδιοι δούλεψαν αρκετά κάνοντας περιοδείες σε Ελλάδα και εξωτερικό. Ήρθε η ώρα να δούμε εάν το No Norchestrion: A Song for the End θα τους φέρει σε μεγαλύτερα και ακόμα καλύτερα μονοπάτια.


 

Συνταγή που κερδίζει…

Το Norchestrion κλείνει την τριλογία των “A song for…” άλμπουμ που οι Need ξεκίνησαν το 2014 με το ORVAM: A Song for Home. Αρχιτεκτονικά, το Norchestrion: A Song for the End δεν προσφέρει πολλές εκπλήξεις για όσους είναι γνώριμοι με τις δύο προηγούμενες κυκλοφορίες της μπάντας. Παρόλα αυτά, υπάρχει μια εμφανής βελτίωση στις συνθέσεις, μια εξέλιξη στις ικανότητες και μια πιο ώριμη προσέγγιση ως προς τις επιρροές.

Αμέσως, το εναρκτήριο Avia μας συστήνει στον δίσκο με το πολύ μελωδικό του ρεφραίν, και τον Jon V να θυμίζει αρκετά τον Ray Alder, όχι στο χρώμα της φωνής, αλλά κυρίως στο συναισθηματικό βάθος της ερμηνείας του. Το Beckethead που ακολουθεί δίνει έμφαση σε αυτή την συναισθηματική σύνδεση μουσικής και στίχων. Κάτι ακόμη που πρέπει να αναφερθεί εδώ είναι τα εξαιρετικά σόλο του Ravaya. Όχι μόνο συγκριτικά με τα προηγούμενα άλμπουμ αλλά και με την σόλο του δουλειά. Ίσως η καλύτερη του δουλειά να βρίσκεται σε αυτό τον δίσκο.

Στα Nemmortal και Bloodlux, οι Need εμφανίζουν την πιο heavy πλευρά τους με τον Στέλιο Πασχαλίδη και τον Βίκτωρα Κουλουμπή να μας δίνουν το groove. Οι αλλαγές ρυθμών, οι δυναμικές αλλά και οι μελωδίες της κιθάρας και των φωνητικών κάνουν τα κομμάτια «εύπεπτα» και περιέχουν όλα τα στοιχεία που ψάχνει ένας φαν του progressive metal. Η απόδοση του Jon V είναι για μια ακόμη φορά εξαιρετική εδώ. Είναι πολύ ενδιαφέρον να βλέπει κανείς πώς τα μέλη της μπάντας σπρώχνουν τα δικά τους όρια για να καταφέρουν να αποδώσουν αυτό που θέλουν να δημιουργήσουν. 

Το V.a.d.i.s. είναι σαν μια πράξη ενός θεατρικού έργου. Λειτουργεί και σαν διάλειμμα μιας και χωρίζει τον δίσκο στη μέση, αλλά ταυτόχρονα προσφέρει και μια ματιά στις φιλοσοφικές ανησυχίες της μπάντας. Ίσως, το αποτέλεσμα να είναι λίγο cheesy, αλλά εξυπηρετεί τον σκοπό του δίνοντας κατεύθυνση ως προς τη θεματική του δίσκου με έναν μοναδικό τρόπο.

Το Norchestrion είναι ένα πυκνό κομμάτι, γεμάτο ιδέες που κυλούν χωρίς κόπο. Οι Need δείχνουν μεγάλη μαεστρία σύνθεσης εδώ. Το Norchestrion θα μπορούσε να είναι το μεγάλο epic κομμάτι του δίσκου, αλλά οι Need εξελίσσουν τις ιδέες τους σε πολύ συγκεκριμένο χρόνο με αποτέλεσμα ένα εξαιρετικό κομμάτι. Το «επικό» κομμάτι έρχεται αργότερα στον δίσκο με το Ananke, αλλά πριν από αυτό έχουμε τον εθιστικό Circadian το οποίο πιθανότατα θα είναι εξαιρετικό στα live της μπάντας. 

Το Ananke είναι το Dream Theater-meets-Pain of Salvation κομμάτι του δίσκου που παίρνει κάποιο χρόνο για να πάρει μπρος. Είναι το κομμάτι του δίσκου στο οποίο η μπάντα δίνει χώρο και χρόνο για να εξελίξει ιδέες και μοτίβα. Το καλό με ένα τέτοιο κομμάτι είναι πως αν μερικές ιδέες δεν είναι τόσο καλές, πολύ σύντομα θα δώσουν την θέση τους στις επόμενες. Αυτό το κομμάτι ίσως δεν είναι όσο καλό όσο τα δύο προηγούμενα epics, αλλά δεν παύει να είναι ένα κομμάτι που θα μπορέσει να εμπνεύσει νέους φίλους του prog metal.

Ο δίσκος κλείνει με το διαφορετικό Kinwind, ένα κομμάτι με ελληνικούς στίχους με τη φωνή του Ακύλλα Καραζήση με θέμα τις ημέρες που έρχονται… Δεν είμαι σίγουρος πώς ένα διεθνές κοινό θα υποδεχθεί ένα τέτοιο κλείσιμο, αλλά προσδίδει αυτή την τελευταία βαθιά αναπνοή που χρειάζεται μετά από την ακρόαση ενός τέτοιου δίσκου. Το Norchestrion: A Song for the End μπορεί να έχει κομμάτια που θα μπορούν να είναι singles, όμως πρόκειται για έναν δίσκο που ακούγεται καλύτερα από την αρχή μέχρι το τέλος του. 

Σε μια εποχή όπου τα μεγαθήρια και οι ήρωες του παρελθόντος μας κυκλοφόρησαν εξαιρετικά άλμπουμ, είναι πολύ σημαντικό να μιλήσουμε για το μέλλον του progressive metal ήχου. Γιατί οι Psychotic Waltz και οι Fates Warning δεν θα υπάρχουν για πάντα και ίσως κυριότερα, δεν γίνεται να περιμένουμε να δώσουν νέα πνοή στον ήχο (που ξεπέρασε τα 40 χρόνια). Μπάντες σαν τους  Need, Leprous και Mother of Millions θα πρέπει να δημιουργούν την ίδια αίσθηση αναμονής όπως οι παλιοί μας ήρωες.

9 / 10

Λευτέρης Σταθάρας

 

2η γνώμη

 

To Norchestrion: a song for the end είναι νομίζω ο πιο πειραματικός δίσκος των Need, χωρίς αυτό να σημαίνει την απώλεια του metal χαρακτήρα τους (εδώ ακούμε μέχρι και death metal φωνητικά). Το πιάνο κάνει εμφατική είσοδο και πρωταγωνιστεί πολλές φορές δίπλα σε αυτή τη μηχανή riff που ακούει στο όνομα Ravaya. Όλη η μπάντα καθοδηγείται από δημιουργικό οίστρο και έχει επίσης την ευτυχία στο μικρόφωνο της να βρίσκεται ο Γιάννης Βογιατζής (Jon V), ο οποίος ντύνει με τα κατάλληλα χρώματα τις διαθέσεις του δίσκου. Αν και δεν νομίζω κανένα κομμάτι να μειονεκτεί σε ποιότητα σε σχέση με τα άλλα, αυτό που θα ξεχώριζα λίγο παραπάνω από τα υπόλοιπα είναι το πιο μεγάλο σε έκταση κομμάτι, το Ananke. Eδώ οι επιρροές της μπάντας, προερχόμενες από τα χρυσού χρόνια του προοδευτικού metal και οι σύγχρονες αναφορές σε μπάντες όπως οι Haken υποτάσσονται στην προσωπικότητα των Need, οι οποίοι στήνουν μια μουσική πανδαισία. To Νorchestion παρά τη διάρκεια του, η οποία υπερβαίνει την μία ώρα, σε καμιά στιγμή δεν κουράζει και κατέχει το μυστικό να ανανεώνει το ενδιαφέρον του ακροατή από κομμάτι σε κομμάτι.

Εν κατακλείδι, οι Need αποδεικνύουν ξανά πως συνιστούν μια μπάντα γεμάτη ταλέντα που η συνύπαρξή τους παράγει άλλον ένα τρομερό δίσκο. Εν αναμονή πλέον να γίνουμε πάλι μάρτυρες των τρομερών τους live, αυτή τη φορά για το νέο τους δίσκο, όταν φυσικά καταφέρουμε να ξεπεράσουμε το σκόπελο της πανδημίας.

8.5 / 10

Χρήστος Μήνος