Motorpsycho – The Crucible

[Stickman Records, 2019]

Εισαγωγή: Δημήτρης Καλτσάς
18 / 03 / 2019

Η πορεία των Motorpsycho κατά τη δεκαετία που διανύουμε έχει ανεβάσει τις προσδοκίες των φίλων της μουσικής τους στο μέγιστο σημείο. Ειδικότερα, τα Heavy Metal Fruit, The Death Defying Unicorn, Still Life With Eggplant, Behind The Sun και το πρόσφατο διπλό The Tower δεν άφησαν καμία αμφιβολία για το καλλιτεχνικό και συνθετικό επίπεδο της μπάντας. Κι όμως, όσο δύσκολο κι αν φαντάζει θεωρητικά, ένα συγκρότημα με ντεμπούτο το 1991 αποτελεί ίσως ό,τι πιο ενδιαφέρον στον ήχο του 28 ολόκληρα χρόνια μετά. Είτε ως έκπληξη, είτε ως φυσικό επόμενο, το The Crucible αποτελεί μια εμφατική επιβεβαίωση του παραπάνω.


 

Ο καλύτερος δίσκος της χρονιάς (πάλι);

Ο σταδιακός και θαρραλέος εμπλουτισμός του ύφους των Νορβηγών με νέα ηχητικά στοιχεία, σε συνδυασμό με την κυκλοφορία μόνο εκπληκτικών άλμπουμ που ξεκίνησαν με το The Death Defying Unicorn του 2012, έφτασαν στην κορύφωσή τους με την κυκλοφορία του πιθανότατα καλύτερου  τους άλμπουμ, του The Tower (2017).

Οι Motorpsycho ξεκίνησαν σαν μία grunge / alternative / indie μπάντα που δε βάλτωσε ποτέ σε λιμνάζοντα νερά, τόλμησε να πειραματιστεί σε διάφορες εκφάνσεις του ευρύτερου σκληρού ήχου και 28 χρόνια μετά την κυκλοφορία της πρώτης τους δουλειάς φαντάζουν δυνατότεροι από ποτέ. Η δισκογραφική παραγωγικότητά τους, η υψηλή ποιότητα των κυκλοφοριών τους και η  ικανότητα να αποτυπώσουν την πολυπλοκότητα της μουσικής τους στο σανίδι, ήταν αυτά που τους έχουν τοποθετήσει αθόρυβα στις κορυφαίες μπάντες που υπάρχουν εκεί έξω. Έστω και κάπου στο μεταίχμιο, οριακά, πάνω από το underground.

Η σύνθεση παραμένει η ίδια για δεύτερο συνεχόμενο άλμπουμ. Η έλευση νέου drummer, Tomas Järmyr, φάνηκε να δίνει νέα πνοή στην μπάντα και μόνο χαρμόσυνη είδηση αποτελεί η διατήρηση της σύστασης του εν λόγω τρίο.

Το The Crucible αποτελείται από μόλις τρεις συνθέσεις συνολικής διάρκειας σχεδόν 41 λεπτών. Ένας κακοπροαίρετος δαίμονας μέσα μου κραύγασε ότι ίσως έχουμε να κάνουμε με περισσεύματα του The Tower (χωρίς αυτό να είναι αναγκαία κακό), ωστόσο η σκέψη διαλύθηκε με το άκουσμα του πρώτου riff του εναρκτήριου Psychotzar. Θυμίζει έντονα μία heavy εκδοχή του riff του Sabbath Bloody Sabbath, με το Black Sabbath στοιχείο να είναι διάχυτο στα 9 λεπτά που διαρκεί η σύνθεση. Στον ήχο των συνεχών solos της κιθάρας, στο βαρύ λασπωμένο μπάσο και ακόμα περισσότερο στο drumming. Τα φωνητικά στέκουν στο γνώριμο ύφος, εκφραστικά και προσαρμοσμένα στις εκάστοτε μουσικές κλίμακες.Μετά από ένα μικρό ατμοσφαιρικό πέρασμα με το μπάσο να πρωταγωνιστεί, έρχεται το τελευταίο ξέσπασμα να επιστεγάσει μία εκρηκτική  heavy rock σύνθεση.

Το διάρκειας 11 λεπτών Lux Aeterna (αιώνιο φως) παρουσιάζει μία εντυπωσιακή κλιμάκωση. Η ατμοσφαιρική εισαγωγή με την εμβόλιμη χρήση mellotron και σαξοφώνου / κλαρινέτου  δημιουργούν μία ψυχική ανάταση, με την ακολουθία ενός έντονου prog οργίου που θα φέρει στο μυαλό αντίστοιχες στιγμές από King Crimson / Robert Fripp. Στο τελευταίο μέρος επανέρχεται το αρχικό θέμα και έτσι κλείνει μία από τις πιο prog rock στιγμές της δισκογραφίας τους.

Τελευταία σύνθεση το διάρκειας 21 λεπτών The Crucible. Τα 70’s prog rock θέματα εναλλάσσονται με τις χαρακτηριστικές τους ψυχεδελικές west coast hippie στιγμές,ενώ οι βαριές κιθάρες συνδυάζονται άψογα με το άρτιο-απολαυστικό rhythm section.Και κάπου εκεί το mellotron, το πιάνο και η χρήση σαξοφώνου και κλαρινέτου, απογειώνουν τους heavy mid-tempo ρυθμούς.

Το The Crucible δίνει στον ακροατή αυτό που εν δυνάμει υπόσχεται με τον τίτλο του. Ένα χωνευτήρι (crucible) επιρροών, προσωπικής ταυτότητας και ταλέντου τριών κορυφαίων μουσικών, όπου κάθε νότα όχι μόνο έχει τοποθετηθεί σοφά μέσα σε αυτό, αλλά και στις σωστές αναλογίες. Ως εκ τούτου, το απαύγασμα του αποτελέσματος φέρει ολοκληρωτικά τη σφραγίδα των Motorpsycho, φέρει τη σφραγίδα του άφθαρτου και κλασικού.

Τι μπάντα θεέ μου!

9 / 10

Πέτρος Παπαδογιάννης

 

2η γνώμη

 

Με το The Crucible οι τεράστιοι αυτοί Νορβηγοί δείχνουν να συνεχίζουν αυτό που άρχισαν με το The Tower. Κρατώντας το ίδιο line-up (με τον Tomas Järmyr να συνεχίζει να εντυπωσιάζει στα τύμπανα), δεν απομακρύνονται ιδιαίτερα από το ύφος του προηγούμενου δίσκου τους και παράλληλα καταφέρνουν να τον προσεγγίσουν σε ποιότητα. Είναι πλέον σαφές ότι οι Motorpsycho αδυνατούν να κυκλοφορήσουν κάτι κατώτερο του πολύ καλού. Το κάθε από τα τρία κομμάτια του δίσκου έχει το δικό του χαρακτήρα. Στο Psychotzar γίνεται ηλίου φαεινότερη, για πολλοστή φορά, η άφταστη ικανότητά τους στο να γκρουβάρουν. Στο Lux Aeterna εμφανίζονται πιο prog από ποτέ, αναδεικνύοντας την έκδηλη αγάπη τους για τους King Crimson. Τέλος, στο ομώνυμο έπος που ρίχνει την αυλαία, καταφέρνουν να λάμψουν συνθετικά για είκοσι λεπτά, χωρίς δευτερόλεπτο να πάει «χαμένο». Αυτή ακριβώς είναι και η μεγάλη τους ικανότητα: η ακρίβεια στη σύνθεση, σε κάτι που ακούγεται και ρέει τόσο αβίαστα, κρατώντας το jamming χαρακτήρα που πάντα είχαν σαν μπάντα. Το The Crucible είναι το μικρό (και ένα τικ πιο progressive) αδερφάκι του The Tower και ένα ακόμα κόσμημα στη δισκογραφία τους, ενισχύοντας την άποψη του γράφοντος, πως  τo rock στις μέρες μας έχει ανάγκη τους Motorpsycho και όλα αυτά που πρεσβεύουν.

 

9 / 10

Κώστας Μπάρμπας

Κάντε το πρώτο σχόλιο

Υποβολή απάντησης