Malady – Ainavihantaa

[Svart Records, 2021]

Εισαγωγή: Θωμάς Σαρακίντσης

Από τους Tasavallan Presidentti και τους Tabula Rasa μέχρι τους Sammal και τους Kairon;Irse το Φινλανδικό progressive rock προσέφερε και συνεχίζει να προσφέρει εξαιρετικούς δίσκους, με αποτέλεσμα να κατέχει εξέχουσα θέση στον χάρτη του progressive rock. Τα δύο πρώτα έργα των Φινλανδών Malady πιστοποιούσαν την αναμφισβήτητη ποιότητά τους. Επρόκειτο για δύο δίσκους που ξεχώριζαν για τις έμπλεες λυρισμού και υποδειγματικής δεινότητας συνθέσεις, οι οποίες τους καθιστούσαν άξιους συνεχιστές της progressive rock παράδοσης της χώρας τους. Τρία έτη μετά το Toinen Toista, και μέσω της περιώνυμης και πάλι Svart Records, το Ainavihantaa είναι γεγονός. Αναμέναμε διακαώς τη νέα τους δουλειά, μια και θεωρούμε τους Malady μία εξαίσια πρόταση για τους ολίγους αλλά ένθερμους ακροατές του παλιακού prog. Οπωσδήποτε δεν ανακαλύπτουν το τροχό, ούτε είναι αυτός ο στόχος τους άλλωστε, αλλά προσεγγίζουν το 70s prog στοχευμένα και με εμπνευσμένη ανασκοπική διάθεση, αποτυπώνοντας τη δική τους καλλιτεχνική ιδιοπροσωπία, κυρίως διά των στίχων, τους οποίους και αποδίδουν στη μητρική τους γλώσσα.


 

Νοσταλγικά και λυρικά ηχοτοπία εις τον κύβο

Τα θεμέλια του ηχητικού οικοδομήματος του σχήματος δομούνται επί δύο διαφορετικών σχολών: βρετανικό και φινλανδικό prog γεφυρώνουν το αισθητικό τους πρόσημο και συνοψίζουν την καλλιτεχνική ενδελέχεια των Φινλανδών. Από τη μία οι King Crimson και οι Camel και στον αντίποδα οι Wigwam και οι Tasavallan Presidentti συνοψίζουν την ουσία των Malady. Είναι όμως το Ainavihantaa η φυσική συνέχεια του Toinen Toista και κατ’ επέκταση του αριστουργηματικού ντεμπούτου ή πρόκειται για μία διαφορετική πρόταση; Καταρχάς, η απάντηση αντλείται από τη δήλωση του πληκτρά Ville Rohiola, ο οποίος θεωρεί πως το νέο τους πόνημα αποτυπώνει αυτό που καταρχήν είναι οι Malady, αφετέρου όμως αποτελεί πυξίδα προς μία νέα κατεύθυνση. Η αλήθεια βρίσκεται πράγματι κάπου ανάμεσα: ο υποτονικός, λυρικός και ονειρικός χαρακτήρας αποτελεί και εδώ τον πυρήνα του σχήματος, μόνο που η προσθήκη του σαξοφώνου ανάγει το σχήμα σε πιο ενδιαφέροντα επίπεδα. Οι jazzy παρεκκλίσεις διαφοροποιούν μερικώς το ύφος τους, μια και ο τρόπος που προσέγγιζαν το prog rock τους στηριζόταν αποκλειστικά στα κλασικά rock όργανα συν τα πλήκτρα.

Υφίστανται τρεις αριστουργηματικές συνθέσεις, οι οποίες αναμφιλέκτως συγκαταλέγονται στις καλύτερές τους: τα ορχηστρικά Vapaa ja autio και Haavan väri θα μπορούσαν να φιγουράρουν σε περίοπτη θέση σε λίστες με τα καλύτερα τραγούδια της χρονιάς. Παρόμοια είναι η αίσθηση και για το εναρκτήριο Alava vaara, σύνθεση που ζέχνει heaviness. Τα εν λόγω τραγούδια αντηχούν μεν εθιστικές κιθαριστικές μελωδίες, σαξοφωνικές εκρήξεις και ευφάνταστα πλήκτρα, από την άλλη το μπάσο του εξαίρετου οργανοπαίκτη Jonni Tanskanen αδικείται από τη μίξη. Δυστυχώς, σε επίπεδο συνθέσεων, ο δίσκος είναι άνισος. Το σχήμα όταν βρίσκει πρόσφορο έδαφος μέσω μονάχα της μουσικής του ποιεί οιστρήλατες συνθέσεις. Πολύ καλό είναι επίσης και το Sisävesien rannat, και δη όταν εισέρχεται το σαξόφωνο στα πράγματα. Αδιάφορη στιγμή δεν υπάρχει, αλλά τηρουμένης της πολύ σημαντικής προσθήκης των πνευστών και δη του σαξοφώνου, το οποίο δύναται να αναβαθμίζει σε μεγάλο το βαθμό την οιαδήποτε σύνθεση, θα περιμέναμε ένα δυνατότερο συνολικά αποτέλεσμα, περισσότερο απρόβλεπτο, περιπετειώδες και εν τέλει διαφορετικό. Αντ’ αυτού, συνθέσεις όπως το φερότιτλο ή το Dyadi δεν κομίζουν απλά κάτι νέο αλλά αναμενόμενο, ήτοι προβλέψιμο.

Αθροιστικά, το Ainavihantaa είναι αρκετά καλό album, αλλά μετά από δύο εντυπωσιακούς δίσκους και με την επίφαση διαφορετικότητας που ηχητικά φέρει το σαξόφωνο, οι προσδοκίες ήταν υψηλότερες. Ταλέντο υπάρχει άφθονο, διάθεση περίσσεια, απλά η υφολογική στασιμότητα είναι φυσικό να επιφέρει και προβλεψιμότητα.

7 / 10

Θωμάς Σαρακίντσης

 

2η γνώμη

 

Τρίτη δισκογραφική δουλειά για τους εκ Ελσίνκι ορμώμενους Malady μετά το ελπιδοφόρο ομώνυμο ντεμπούτο τους και το πολύ καλό Toinen Toista. Στη σύνθεση της μπάντας παρατηρούμε ότι ο κιθαρίστας Tony Björkman αποτελεί πλέον παρελθόν με τον Babak Issabeigloo να αναλαμβάνει εκτός των φωνητικών και όλες τις κιθάρες. Σε ύφος και επιρροές το Ainavihantaa δεν αποκλίνει ιδιαίτερα από το παρελθόν τους, με τα 70s να αποτελούν την πυξίδα του ήχου τους σε όλα τα περί 40 λεπτά της διάρκειας του δίσκου. Πιο συγκεκριμένα, οι βασικότερες πηγές έμπνευσης για τους Φινλανδούς αποτελούν οι Pink Floyd, ο Canterbury ήχος και όπως είναι αναμενόμενο η φινλανδική jazz / prog / psych σκηνή των 70s. Πραγματικά είναι πολύ δύσκολο να ξεχωρίσει κανείς κάποια από τις έξι συνθέσεις καθώς μοιάζουν υπερβολικά μεταξύ τους, με όποιο θετικό ή αρνητικό πρόσημο μπορεί να πάρει μπροστά του αυτό το συμπέρασμα. Βασικότερος άξονας φυσικά αποτελεί η μελωδικότητα του όλου εγχειρήματος, με τα κιθαριστικά leads και την υπεροπλία στον vintage keyboard ήχο (Mellotron, Hammond, Minimoog)  να έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο, όπως επίσης και οι χρωματισμοί από το σαξόφωνο και το κλαρινέτο. Τα βασικότερα αρνητικά στοιχεία είναι σίγουρα η έλλειψη περιπετειωδών ιδεών που συνήθως χαρακτηρίζει τον prog ήχο καθώς επίσης και ο αρκετά μέτριος βαθμός που παίρνουν σε συνθετικό επίπεδο. Ωστόσο, το Ainavihantaa είναι ένας δίσκος που ακούγεται πολύ ευχάριστα. Ας ελπίσουμε σε ακόμα καλύτερη συνέχεια.

7 / 10

Πάρης Γραβουνιώτης