Long Distance Calling – TRIPS

 [InsideOut, 2016]

Long Distance Calling - TRIPS

Εισαγωγή: Δημήτρης Καλτσάς
26 / 07 / 2016

Από το 2006 όταν πρωτοεμφανίστηκαν, οι Γερμανοί Long Distance Calling υπήρξαν άκρως παραγωγικοί και σε κάθε τους βήμα εξέλισαν τον ήχο τους που κατατάσσεται στο πλέον περιπετειώδες post-rock / progressive rock με ιδιαίτερη προσήλωση και στη metal instrumental φρασεολογία.

Με την πάροδο των ετών, η σταθερή τετράδα των David Jordan (κιθάρα), Florian Füntmann (κιθάρα), Jan Hoffmann (μπάσο) και Janosch Rathmer (ντραμς) κατάφερε να καταξιωθεί στη συνείδηση του κοινού ως ένα ταλαντούχο, εκρηκτικό σχήμα κυρίως με το δεύτερο full-length album, το Avoid The Light (2009). Στο The Flood Inside (2013) ακούσαμε για πρώτη φορά αρκετά φωνητικά και στο φετινό TRIPS υπάρχει πλέον τραγουδιστής (Peter Carlsen) που συμμετείχε και στη σύνθεση αρκετών κομματιών. Ο δίσκος κυκλοφόρησε από την InsideOut, γεγονός που αυτομάτως ανεβάζει τον πήχη και αυξάνει τις προσδοκίες.

         


 

Φιλόδοξο διαστρικό ταξίδι

Επιστροφή για τους Long Distance Calling με τον πέμπτο δίσκο τους  και τον πρώτο από την InsideOut. Από τα πρώτα τους βήματα οι Long Distance Calling επικεντρώθηκαν σε instrumental κομμάτια και σποραδικά  είχαν guest φωνητικά σε μερικά κομμάτια. Στο TRIPS  κάνει και το ντεμπούτο του ο τραγουδιστής Peter Carlsen με τον δίσκο να είναι σχεδόν 50% instrumental – 50% με φωνητικά.

Το τελευταίο πράγμα για το οποίο θα μπορούσε κανείς να κατηγορήσει τους Long Distance Calling είναι ότι επαναλαμβάνονται. To TRIPS έχει φρέσκιες ιδέες και ξεφεύγει από τα μεγάλα post-rock κομμάτια του παρελθόντος και η μπάντα φαίνεται να είναι πιο συγκεντρωμένη στην νέα κατεύθυνση που έχει επιλέξει.

Ο δίσκος μπαίνει με το Gateway που είναι βγαλμένο από δίσκο του Alan Parsons. Διαστημικό intro για να δώσει μια εικόνα για το κλίμα που θα επικρατήσει όχι όμως και για τον ήχο. Ο δίσκος δεν έχει πολλά ηλεκτρονικά στοιχεία, όμως τα κομμάτια του δίσκου μοιάζουν σαν να μας ταξιδεύουν στα άστρα.

Σε γενικές γραμμές το ταξίδι αυτό με την πρώτη ακρόαση είναι πολύ ευχάριστο. Τα κομμάτια με τα φωνητικά έχουν πολύ pop στοιχεία αλα Muse με τον Carlsen να δένει ωραία και στα χαλαρά κομμάτια αλλά και στα μέρη που ανεβαίνουν οι στροφές. Τα instrumental κομμάτια φέρνουν στη μνήμη λίγο από τους παλιούς  Long Distance Calling με το Trauma να κινείται γύρω από ένα πολύ δυνατό groovy riff το οποίο δίνει την θέση του σε μια ωραία μελωδική κιθάρα, ενώ το groove στο Momentum το δίνουν τα ντραμς ενώ το κομμάτι καταλήγει ίσως με το πιο ωραίο κιθαριστικό lead στον δίσκο.

Κάτι αξιοσημείωτο είναι πως, όλα τα κομμάτια στο δίσκο κινούνται γύρω στα 5 λεπτά σε διάρκεια, με εξαίρεση το Flux που κλίνει τον δίσκο που διαρκεί 12μιση λεπτά. Στο τελευταίο κομμάτι του δίσκου προσπαθούν και φτιάχνουν ένα συνονθύλευμα από ωραίες μελωδίες μπερδεύοντας το post-rock με το prog και το metal.

Ενώ η πρώτη ακρόαση είναι πολύ ευχάριστη με την μπάντα να καταφέρνει να έχει πολλές καλές ιδέες διάσπαρτες στο δίσκο, με τις πολλαπλές ακροάσεις δεν υπήρχαν πολλά σημεία στον δίσκο που να ήταν αξιομνημόνευτα. Υπάρχει μια απουσία νεύρου στα κομμάτια που τα κάνει να μοιάζουν πιο διαδικαστικά από ότι είναι. Ανούσια πλήκτρα, ντραμς που θυμίζουν ντίσκο beats ενώ ακόμα όταν οι στροφές ανεβαίνουν δεν υπάρχει κάποιο συναίσθημα που να ανεβάζουν επίπεδο στο κομμάτι.  Κάποια κομμάτια σαν το “Momentum” ίσως να ακούγονται πολύ καλύτερα live ενώ τα Reconnect και Lines έχουν ωραία ρεφραίν που μπορούν να κάνουν το δίσκο πιο εύκολα προσβάσιμο όμως εμπίπτουν στα παραπτώματα του άνευρου.

Έχοντας αυτό υπόψη λοιπόν, το TRIPS δεν είναι κακός δίσκος.  Έχει αρκετές καλές ιδέες και όλα τα στοιχεία που κάνουν τους Long Distance Calling μια ξεχωριστή μπάντα. Αλλά δύσκολα θα μνημονεύεται αυτός ο δίσκος σαν διαμάντι που θα συνοδεύει την μπάντα μέχρι τα βαθιά της γεράματα.

7 / 10

Λευτέρης Σταθάρας

 

2η γνώμη 

 

Οι Long Distance Calling με το Flood Inside προσπάθησαν να γίνουν ανεπιτυχώς οι «ώριμοι» Anathema της Γερμανίας. Ευτυχώς αντιλήφθηκαν γρήγορα πόσο βαρετοί μπορούν να γίνουν οι indie, ψευδο-prog ποστιές και άλλαξαν ριζικά την πορεία τους και τη διάθεσή τους. Με τον ρυθμό να αποτελεί βασικό συστατικό των συνθέσεων τους (Trauma, Lines) και τη φωνή του Petter Carlsen να σμιλεύει refrains για πλάκα, το TRIPS αποκτά αυτόματα έναν εύπεπτο χαρακτήρα, που όμως δεν απωθεί τον απαιτητικό ακροατή. Και αυτό, γιατί ίσως υπάρχουν και κομμάτια που κρύβουν περισσότερες εκπλήξεις, απ’ ό,τι θα περίμενε κανείς σε έναν καλογραμμένο rock/pop δίσκο. Τα solos του Flux και τα riffs του Plans αρκούν για να σας πείσουν ότι αυτή τη φορά, οι Long Distance Calling βρήκαν τη σωστή συνταγή για την επιτυχία (καλλιτεχνική και εμπορική).

7.5 / 10

Αλέξανδρος Τοπιντζής

Κάντε το πρώτο σχόλιο

Υποβολή απάντησης