Kairon; IRSE! – Polysomn

[Svart Records, 2020]

Εισαγωγή: Πάνος Παπάζογλου

Με την κυκλοφορία του προηγούμενου άλμπουμ τους, Ruination και τη σχετική αναγνώριση που κέρδισε το γκρουπ, δημιούργησαν υποσχέσεις και φιλοδοξίες. Οι Φινλανδοί με το πρωτότυπο όνομα Kairon; IRSE! προσφέρουν το επόμενο στάδιο της δημιουργικής τους πορείας. Οι χρωματισμοί του εξωφύλλου στο τρίτο τους άλμπουμ, Polysomn, περιγράφουν επιγραμματικά τα ηχοτοπία, στα οποία επιχειρούν να κινηθούν παρεκκλίνοντας και λιγάκι από την πορεία που διέγραψαν με τον προκάτοχό του. Και αυτά είναι περισσότερο εκείνα που τέμνουν το shoegaze με την ψυχεδέλεια, παρά εκείνα του prog.


 

Νέα, πολυsynthετη, αλλά και άνιση νεο-ψυχεδελική πρόταση

Ήδη από την πρώτη ακρόαση, με το Psionic Static να αποτελεί τον οδηγό στο ταξίδι των Kairon; IRSE!, γίνεται αντιληπτή η αλλαγή στη διάθεση των Φινλανδών να κατεβάσουν ταχύτητες και να εισέλθουν σε μια άλλη, mellow κατάσταση, με το γκρουβάρισμα να δίνει τη θέση του στην ατμόσφαιρα.  Και αν η ψυχεδέλεια ως μουσική υποκατηγορία είναι το σημείο εκείνο που βρίσκει το συγκρότημα κανείς περιδιαβαίνοντας τα μονοπάτια της σύγχρονης προοδευτικής εν γένει παραγωγής, η επουσιώδης τους συνεισφορά στα κλισέ της συγκεκριμένης «σχολής», είναι η τέλεια χρήση τους. Από τις space rock εισαγωγές, τα πολυεπίπεδα synths (τα οποία και χαρίζουν την ποικιλομορφία στα ηχοχρώματα του άλμπουμ), το μπάσο να κατέχει τη θέση του οδηγού στο όχημα και τις κιθάρες να αφήνουν το στίγμα τους, σε δευτερεύοντα ρόλο συγκριτικά με τα πλήκτρα και το programming σε ηλεκτρονικούς ήχους.

Συγκριτικά με το προηγηθέν άλμπουμ, Ruination, (με το οποίο κέρδισαν και την αναγνώριση), οι prog στιγμές υποχωρούν, οι kraut παραπομπές λιγοστεύουν, ενώ κερδίζει έδαφος η shoegaze αισθητική και εκείνες οι ονειρικές, πιο ambient στιγμές καθόλη τη διάρκεια του άλμπουμ, οι οποίες συνοδεύονται απαραιτήτως από ταιριαστές αιθέριες φωνητικές μελωδίες. Δηλαδή, φωνητικά που ψιθυρίζουν με μια πιο αφηρημένη έννοια τους στίχους, ακολουθώντας τα synths και συνοδεύοντας τη σύνθεση, αντηχώντας μέσα από πολλαπλά επίπεδα, λαμβάνοντας ρόλο στην ενορχήστρωση.

Σε κομμάτια σαν το An Bat None ή το Welcome Blue Valkyrie, οι Kairon; IRSE! ξεδιπλώνουν το εκτελεστικό και συνθετικό τους ταλέντο,  όπως και στο Hypnogram και το White Flies, συνθέσεις με τις οποίες γίνεται και πιο εμφανής η σύνδεση με τις 60’s και 70’s ψυχεδελικές τους ρίζες.  Από εκει και πέρα, η ισορροπία στη δυναμική των συνθέσεων ποικίλλει και οδηγεί σε ένα σύνολο που παρουσιάζει μια σαφή δήλωση των Kairon; IRSE! μη στασιμότητας και πειραματισμού σε ηχητικά πλαίσια που αυτοπροσδιορίζονται  ως νέο-ψυχεδελικά. Και ενώ η dream pop έκφανση της μουσικής τους ψάχνει διεξόδους στις προοδευτικές τους επιρροές και το αντίστροφο, η ανισότητα  που παρουσιάζεται στο Polysomn το κρατάει προσγειωμένο, χωρίς να του δίνεται η ώθηση για μια εντυπωσιακή επιστροφή αντίστοιχη της ώριμης προσπάθειάς τους να εδραιωθούν στη σύγχρονη σκηνή.

7 / 10

Πάνος Παπάζογλου

 

2η γνώμη

 

Οι Kairon; IRSE! αναμφισβήτητα κομίζουν ενδιαφέρουσες μουσικές προτάσεις εδώ και περίπου μία δεκαετία. Προ τριετίας είχαν απασχολήσει ακροατές και πέραν της prog κοινότητας, με το αξιόλογο Ruination. Προς τιμήν τους, στον υπό αξιολόγηση δίσκο δεν συνεχίζουν από εκεί που σταμάτησε το Ruination, αλλά παρουσιάζουν ένα αισθητά διαφοροποιημένο έργο, που εγκύπτει σε παραισθησιογόνα επίπεδα με τα synths και το πανομοιότυπο εν πολλοίς groove να προβάλλουν την shoegaze / spaced out κατεύθυνσή του. Σε σχέση με το στυλ, οι Φινλανδοί αντιπροσωπεύουν έναν ήχο του οποίου προεξάρχοντες είναι οι ίδιοι. Ίσως θα μπορούσαν να αντιπαραβληθούν με τους Lucy in Blue, αν η νοσταλγική αναπόληση και ο ζόφος δεν αποτελούσε το υφολογικό πρόσημο της μουσικής των τελευταίων. Από το Polysomn, όμως, απουσιάζει αυτός ο γήινος και ανθρώπινος χαρακτήρας των Ισλανδών, ενώ τα πλήκτρα σε μεγάλο βαθμό αποτελούν τον οδηγητικό μίτο του δίσκου. Η μουσική του διέπεται από μία αναχωρητική / παγανιστική τάση, είναι ψυχεδελική, εσωτερική, ερεβώδης, αιθέρια, μυστικιστική και προκαλεί τις ανάλογες ψυχοσωματικές αντιδράσεις στο νευρικό σύστημα του ακροατή. Επιζητά προσήλωση και υπομονή κι αυτό διότι οι πρώτες εντυπώσεις δύναται να είναι αποθαρρυντικές. Δυστυχώς, με το πέρας της ακρόασης, επανερχόμαστε σε έναν κόσμο που οι Φινλανδοί δεν αποτελούν κομμάτι του. Ειδάλλως δεν θα συνέθεταν τέτοια εξώκοσμη μουσική.

8 / 10

Θωμάς Σαρακίντσης