Evergrey – The Atlantic

[AFM Records, 2019]

Εισαγωγή: Μελέτης Δουλγκέρογλου
20 / 02 / 2019

Οι Evergrey, το πνευματικό παιδί του keyboard player Rikard Zander και του τραγουδιστή / κιθαρίστα Tomas Englund ανέκαθεν ήταν μια ιδιαίτερη μπάντα που ενώ παρήγαγε σταθερά ποιοτικότατους δίσκους (In search of Truth, Recreation Day, The Inner Circle), είτε υποτιμούνταν από τους prog οπαδούς ελλείψει πλουραλισμού προοδευτικών στοιχείων είτε από τους power/heavy οπαδούς που τους θεωρούσαν πιο πολύπλοκους. Ένας ουδέτερος όμως θα αναγνώριζε τη μαεστρία στη δημιουργία μελαγχολικής και σκοτεινής ατμόσφαιρας καθώς και το στιχουργικό βάθος και πλουραλισμό (η επίδραση των αιρέσεων στη ζωή ενός ανθρώπου, ο αποτροπιασμός του παιδικού βιασμού κ.α.) μαζί με την πολύ ιδιαίτερη και όμορφη φωνή του Englund και την κιθαριστική ικανότητα του τελευταίου μαζί με τον Dannage. Το δημιούργημα των Evergrey όμως κλυδωνίστηκε σημαντικά το 2010 με την αποχώρηση των Jonas Ekdahl (τύμπανα) και Henrik Danhage (κιθάρες) και λίγο έλειψε να οδηγήσει στην διάλυση της μπάντας. Το ιδιαίτερα αξιόλογο Hymns for the Broken (2014) με την επιστροφή των παλαιών μελών σήμανε την αναγέννηση και τη δεύτερη εφηβεία τους με κυκλοφορίες ανά δύο έτη. Το ερώτημα είναι κατά πόσον αυτό το σφρίγος αποδίδεται και ηχητικά.


 

Ο ενθουσιασμός δε συνεπάγεται συνέπεια

Οι Evergrey είναι μια από τις πιο υγιείς μπάντες στο χώρο αν κρίνουμε από τη συχνή παραγωγή δίσκων, από την εξαιρετική χημεία των μελών και την απόδοση τους στο σανίδι. Ως αποτέλεσμα, έχουν μεγαλώσει το ακροατήριο τους, γεγονός που υποβοηθήθηκε και από μια μουσική προσέγγιση πιο άμεση και λιγότερο σύνθετη. Μολονότι το Hymns for the Broken συνδύαζε αγαστά τη μελαγχολία, τη δυναμική και την ευθύτητα αλλά και ορισμένες προοδευτικές φόρμες, ο διάδοχος του (The Storm Within) αξιοπρεπέστατος μεν, αλλά αισθητά πιο εμπορικός με συνθέσεις που δεν είναι άφθαρτες στο χρόνο εκτός ολίγων. Ως εκ τούτου, ο ερχομός του The Atlantic δεν μπορούσε να προβλεφθεί όσον αφορά στο μουσικό του περιεχόμενο.

Το πρώτο κομμάτι που προωθήθηκε καθώς και το εισαγωγικό του δίσκου A Silent Arc, ένα από τα πιο σύνθετα και ποιοτικά κομμάτια που έχουν γράψει προκάλεσε ενθουσιασμό αλλά δεν προοικονομούσε για το υπόλοιπο του album. Το αποτέλεσμα μάλλον όμως δεν ικανοποιεί όσους περίμεναν την ενσωμάτωση των προοδευτικών στοιχείων τους και το γεφύρωμα με το παρελθόν τους. Θα μπορούσε να πει κανείς πως η παρούσα κυκλοφορία έχει αρκετά παρόμοιο DNA με τον προκάτοχο του, χωρίς την προσθήκη της βελούδινης φωνής της γυναίκας του Englund, Karina. Αυτό πρακτικά σημαίνει πως πολλές εκ των συνθέσεων είναι πιο άμεσες, αρκετά εμπορικές με πιασάρικα ρεφραίν και βαριές κιθάρες. Ανέκαθεν τα βαριά riffs ήταν ένα σήμα κατατεθέν των Evergrey και σίγουρα ο Danhage αποδεικνύεται ένας πολύ ικανός συνθέτης. Όμως η επαναληψιμότητα και στασιμότητα ευτυχώς μέχρι την παρούσα κυκλοφορία δεν αποτελούσε στοιχείο των Σουηδών. Δυστυχώς όμως πλέον είναι σαφές πως οι Σουηδοί επαναλαμβάνονται, καμουφλαρισμένα μεν αλλά υπαρκτά. Ναι, η μελαγχολία είναι εδώ, η ατμόσφαιρα επίσης, οι χαμηλές κλίμακες, όλα όσα ξέρουμε για τους Evergrey, τίποτα όμως εφευρετικό ή κάτι νεότερο που αξίζει να μάθουμε. Συνταγή που κερδίζει δεν αλλάζει θα αποφανθεί κάποιος, όμως η κεφαλαιοποίηση ενός ευρύτερου πλήθους ακροατηρίου και εισπράξεων δε συνεπάγεται μουσικό κέρδος ή υστεροφημία.

Φυσικά δεν πρέπει να είμαι άδικος με τους Σουηδούς δεδομένου πως υπάρχουν πολύ όμορφες συνθέσεις που αποδεικνύουν την καλή ψυχολογική κατάσταση του συγκροτήματος όπως το προαναφερθέν μεγαλειώδες A Silent Arc, το μελαγχολικό και όμορφο End of Silence και η καθιερωμένη και αποτελεσματική μπαλάντα Departure. Στο όλο εγχείρημα λάμπει ο Tomas Englund αποδεικνύοντας πως ο χρόνος έχει λειτουργήσει ευεργετικά στη φωνή του παρότι έχει αναλάβει τον ίδιο ρόλο στους Redemption, αποδίδοντας ένα πλήθος ηχοχρωμάτων και συναισθημάτων, μοιραζόμενος με εμάς τις μεταβατικές καταστάσεις στην εξερεύνηση των εκφάνσεων της ανθρώπινης ψυχοσύνθεσης που είναι και το βασικό θέμα των τριών album από το Hymns for the Broken έως τώρα, ένα στιχουργικό θέμα που αντικατοπτρίζει τις ψυχολογικές μεταβάσεις ώσπου να σταθεροποιηθεί το συγκρότημα το 2014. Ιδιαίτερη μνεία και στο λεπτομερώς φιλοτεχνημένο εξώφυλλο από τον ομοεθνή μας Γιάννη Νάκο.

Δεδομένου πως το The Storm Within είναι το πιο εμπορικά επιτυχημένο album των Evergrey, το νέο τους πόνημα είναι πολύ πιθανό να τους ανταμείψει για την 20ετή πορεία τους στο χρόνο, οι κριτικές από τον Τύπο είναι πολύ θετικές, προσωπικά όμως η γεύση που μου αφήνει είναι σχετικά πικρή, γιατί μια μπάντα που δε δίστασε να τροποποιήσει τον ήχο της, ακολουθεί μια γραμμική ατραπό με ελεγχόμενους πειραματισμούς και διαψεύδει τις ομολογουμένως αυξημένες προσδοκίες που είχα για την εν λόγω κυκλοφορία. Μουσικά είναι ικανοί για πολύ υψηλές πλεύσεις όπως έχουν αποδείξει στο παρελθόν, δεν ξέρω όμως αν το πλοίο που βλέπουμε να πλανιέται στο The Atlantic έχει επιλέξει να πλέει σε γαλήνια νερά χωρίς καμία φουρτούνα και το απρόβλεπτο του ωκεανού.

6.5 / 10

Μελέτης Δουλγκέρογλου

 

2η γνώμη

 

Οι Evergrey επιστρέφουν με την ενδέκατη κυκλοφορία τους με τίτλο The Atlantic. Στυλιστικά η μουσική στο άλμπουμ είναι οι Evergrey όπως τους γνωρίζουμε: σκοτεινοί, μελωδικοί, μελαγχολικοί και προοδευτικοί. Ήμουν σκεπτικός για την επερχόμενη κυκλοφορία του συγκεκριμένου άλμπουμ, καθώς το The Storm Within ήταν μια τεράστια απογοήτευση για μένα, αλλά το The Atlantic επαναφέρει την πίστη μου στο συγκρότημα. Είναι γεμάτο ενέργεια και καλά δουλεμένα και εκτελεσμένα τραγούδια. Η μπάντα πήρε μια σωστή απόφαση και έριξε το μεγαλύτερο βάρος των επιρροών στη συμφωνική δύναμη που που υπήρχε στον προηγούμενο δίσκο τους. Τα τραγούδια είναι πολύ καλά και το άλμπουμ ακούγεται πολύ συνεκτικό και εστιασμένο, ενώ υπάρχουν μερικές αξέχαστες μελωδίες και δεν λείπουν τα sing-along ρεφραίν. Ο Englund βρίσκεται φωνητικά στην καλύτερή του φάση. Οι κιθάρες δεν είχαν ακουστεί ποτέ τόσο τέλεια και κατά τη γνώμη μου τα καλύτερα μέρη αυτού του άλμπουμ είναι μακράν τα σόλο κιθάρας. Είναι δύσκολο να διαλέξω αγαπημένα τραγούδια, αλλά θα ξεχώριζα τα Weightless και End of Silence. Υπάρχουν μερικές δευτερεύουσες ατέλειες, ειδικά όσον αφορά την παραγωγή και την ενορχήστρωση, αλλά συνολικά είναι ένα πολύ καλό άλμπουμ και ένα απολαυστικό ταξίδι για τον ακροατή.

8 / 10

Goran Petrić

Κάντε το πρώτο σχόλιο

Υποβολή απάντησης