Caligula’s Horse – Rise Radiant

[InsideOut, 2020]

Εισαγωγή: Μελέτης Δουλγκέρογλου
Μετάφραση: Λευτέρης Σταθάρας

Το έχουμε γράψει πολλάκις: η αυστραλιανή σκηνή είναι σπουδαία τροφός του προοδευτικού metal ήχου. Εκ των κυριότερων εκπροσώπων της είναι οι Caligula’s Horse από το Brisbane που συνεισφέρουν εδώ και μια δεκαετία με το εναλλακτικό progressive metal / rock τους.

Σήμα κατατεθέν οι αραβουργίες του ταλαντούχου κιθαρίστα και ιδρυτή Sam Valen και η πολυσχιδής φωνή του Jim Grey. Το ντεμπούτο τους Moments from Ephemeral City (2011) δημιούργησε ιδιαίτερες εντυπώσεις οι οποίες συνεχίσθηκαν με το The Tide, the Thief &Rivers End (2013) και ελαφρώς λιγότερο με το πιο εμπορικό Bloom (2015). Στο σημείο εκείνο υπήρξαν ανακατατάξεις στο line-up  το οποίο άλλαξε κατά τα 2/5. Η αλλαγή εκείνη τροφοδότησε, όμως, την μπάντα στο να συνθέσει το πιο αξιόλογο υλικό της στο In Contact (2017), ένα album που συνεχίζει να αναφέρεται και να επικροτείται (δείτε τις κριτικές μας εδώ).

Εκμεταλλευόμενοι τον αντίκτυπο του, οι Caligula’s Horse περιόδευσαν και ύστερα από τρία χρόνια μας παραδίδουν το Rise Radiant.


 

Μια από τις πιο αξιόλογες προτάσεις για φέτος

Κατά το επιτάσσειν της σύγχρονης μουσικής βιομηχανίας, πριν την κυκλοφορία του Rise Radiant, ήδη τρεις συνθέσεις είχαν δοθεί στη δημοσιότητα. Η κοινή heavy και djent συνιστώσα και η κατά 15 λεπτά μικρότερη διάρκεια (η απλή έκδοση, χωρίς τις διασκευές) του album από τον προκάτοχό του, μας προϊδέασαν για μια πιο άμεση ηχητική ταυτότητα.

Το Rise Radiant δεν είναι σμιλευμένο από ακριβώς το ίδιο υλικό με το εξαιρετικό In Contact, αλλά σε ορισμένες στιγμές γεφυρώνεται μαζί του και χαράσσει το δρόμο για τις μελλοντικές μουσικές περιπέτειες. Συνολικά πρόκειται για μια ακόμα εξαιρετική δουλειά, αν και αυτό είναι αναμενόμενο από όσους παρακολουθούν τη δισκογραφική συνέπεια των Αυστραλών.

Στα τρία έτη που μεσολάβησαν, οι Caligula’s Horse περιόδευσαν σχεδόν σε όλα τα μήκη και πλάτη της υφηλίου με αποτέλεσμα η μουσική συνύπαρξη τους με άλλα συγκροτήματα να επηρεάσει τον ήχο τους. Είναι αλήθεια πως τα riffs που δομούν το Rise Radiant είναι ως επί το πλείστον σκληρά, εκμοντερνισμένα από την ισχυρή επίδραση του djent το οποίο πάντα υπέφωσκε στις συνθέσεις του, αλλά πλέον είναι πιο έντονο. Το αποτέλεσμα, λοιπόν, είναι ένα album πιο σκοτεινό συνολικά με αρκετά επιθετικά σημεία. Απαρνείται τον προοδευτικό χαρακτήρα του λοιπόν; Ευτυχώς όχι. Ακόμα κι αν μια σύνθεση εξαπολύεται με χειμαρρώδη τρόπο, οι αλλαγές στο ρυθμό και το ύφος της δίνουν την επιπλέον διάσταση που οι prog οπαδοί επιθυμούν. Για παράδειγμα, το κατά(π)ληκτικό The Ascent που είναι και το μεγαλύτερο σε διάρκεια τραγούδι, αποδεικνύει περίτρανα τη συνθετική ικανότητα των Αυστραλών. Βέβαια δεν είναι το μόνο, καθότι συνθέσεις σαν το Salt με τις ακόμα πιο έντονες αντιθέσεις του αποτελούν παρακαταθήκη για το κληροδότημα των Caligula’s Horse. Παρότι μου έχει εντυπωθεί το refrain του Slow Violence, τα πραγματικά διαμάντια κρύβονται στο υπόλοιπο Rise Radiant.

Οι Caligula’s Horse ανέκαθεν ήταν συγκρότημα το οποίο έρρεπε προς τη μελωδία και για αυτό δε λείπουν κομψά φιλοτεχνημένες και βραχείς συνθέσεις όπως το Resonate, το αντίστοιχο Capulet από το In Contact κατά κάποιον τρόπο. Γενικά, η μελωδία θα βρει τρόπο να αναδυθεί από τα πολλαπλά συνθετικά στρώματα, γεγονός που καταδεικνύει την ωριμότητα και τη δημιουργική ικανότητα της προοδευτικής πεντάδας. Ο Jim Grey αποτελεί ξεκάθαρα πλέον έναν από τους κορυφαίους ερμηνευτές στον prog metal χώρο, όντας ευαίσθητος, ειρωνικός, επιβλητικός, με φωνή που σφύζει από σφρίγος. Οι μουσικοί του συνοδοιπόροι τον συντροφεύουν άξια και αλίμονο σε όποιον δεν αναγνωρίσει τον προσωπικό ήχο του Sam Valen και την εντυπωσιακή ικανότητα παραγωγής αξιομνημόνευτων riffs. Βέβαια δεν είναι μόνος εκείνος αρμόδιος να ξετυλίξει τον κιθαριστικό μίτο. Η συνεισφορά του Adrian Goleby είναι σημαντική και είχε φανεί από το εξαιρετικό In Contact. Ο ερχομός αυτού και του rhythm section στο In Contact είχε σημάνει τη νέα πλεύση και το δέσιμο του συγκεκριμένου line-up είναι εμφανέστατο πλέον (με τον τον Dale Prinsse στο μπάσο τώρα). Εκτελεστικά ο δίσκος είναι άψογος με λιγότερη έμφαση στα σόλο. Στιχουργικά, δεν πρόκειται αυτή τη φορά για concept ιστορίες, αλλά θέματα όπως η θρησκεία, η ζωή με όλες τις εκφάνσεις της, η ανθρώπινη ύπαρξη αποτελούν το μοτίβο του Rise Radiant. Οι ιστορίες αφηγούνται με οξύ τρόπο ενισχύοντας τον μερικώς σκοτεινότερο χαρακτήρα του album.

Μέχρι στιγμής μπορεί να έχει δημιουργηθεί η εντύπωση πως πρόκειται για το magnum opus των Αυστραλών. Κατά τη γνώμη μου, ο προπομπός του άξια απέκτησε τον τίτλο αυτό και για αυτό οι προσδοκίες είναι υψηλές αλλά δεν επαληθεύονται όλες. Ορισμένα στοιχεία λείπουν από το Rise Radiant. Η jazz διάθεση είναι μειωμένη και ο συνολικός συναισθηματισμός ίσως υπολείπεται ένα σκαλί. Η ατμόσφαιρα είναι πιο φορτισμένη προς τον τραχύ ήχο, αλλά η απόλυτη ισορροπία που μας επέδειξαν προ τριετίας απουσιάζει. Επιπροσθέτως, η σημαντικά μικρότερη διάρκεια τερματίζει απότομα την συνολική εμπειρία (αν και όπως προαναφέρθηκε, ο επίλογος είναι επικός). Βέβαια, αξίζει να τονισθεί πως το Rise Radiant χρειάζεται αρκετές ακροάσεις. Ήδη μετά από 15 ακροάσεις ολοένα περισσότερες λεπτομέρειες αποκαλύπτονται.

Συνοψίζοντας, όσοι δεν τους έχετε ακούσει ακόμα, καλά θα κάνετε να το πράξετε, γιατί το Rise Radiant είναι μια από τις πιο αξιόλογες προτάσεις για φέτος. Δεν υπερτερεί του προκατόχου του, αλλά στέκεται επάξια δίπλα του και αν για κάποιο λόγο δεν είχαν καθιερωθεί ως ένα από τα ισχυρότερα χαρτιά του progressive metal, πλέον αυτό είναι βέβαιο.

7.5 / 10

Μελέτης Δουλγκέρογλου

 

2η γνώμη

 

Περνάει ο καιρός και οι Αυστραλοί Caligula’s Horse έφτασαν αισίως στην πέμπτη τους δισκογραφική πρόταση, κατά τη διάρκεια μιας ολοένα και αυξανόμενης δημοτικότητας, κερδισμένης επάξια, καθώς στη δεκαετία που διανύουμε αποτελεί κοινή παραδοχή ότι στις τετριμμένες χωροθετικές αξίες  που ορίζει το παραδοσιακό progressive metal, οι τύποι αυτοί κατάφεραν να πρωταγωνιστήσουν με πραγματικά καλές κυκλοφορίες. Με βασικές παραμέτρους αφενός τις εξαιρετικές ερμηνευτικές ικανότητες του Jim Grey και αφετέρου την πάντα παρούσα συνθετική τους ορμή και ενέργεια, αποτελούν πια ένα όνομα πρώτης γραμμής που δείχνει να θέτει τους κανόνες. Και αν έχουν διανύσει μια μεγάλη απόσταση από τα εξαιρετικά Moments From Ephemeral City και το The Tide, The Thief & River’s End που τους έβαλαν στο χάρτη, το Rise Radiant έρχεται ως το νέο μεγάλο στοίχημα. Μεστές συνθέσεις ακόμα μια φορά, μελωδικές γραμμές που δίνουν τέλειες πάσες στη φωνή του Grey, αλλά και «νεωτεριστικές» ματιές με περισσότερες Leprous, παρά djent επιρροές για να καλύψουν όλα τα γούστα, παρουσιάζεται σαν τη φυσική συνέχεια του προηγηθέντος In Contact. Κυρίως, όμως, στο δεύτερο μισό της ροής του album, με συνθέσεις σαν το The Ascent και το Valkyrie, οι Αυστραλοί φαίνεται να κερδίζουν το στοίχημα και να αφήνουν μια τελική εικόνα που κλίνει υπέρ τους. Συνολικά, μια αξιολογότατη κυκλοφορία που δεν θα περάσει απαρατήρητη από το νέο prog ακροατήριο, αλλά δε φαίνεται ότι αποτελεί το μέχρι στιγμής καλύτερο album των Caligula’s Horse.

7.5 / 10

Πάνος Παπάζογλου

Κάντε το πρώτο σχόλιο

Υποβολή απάντησης