Zombi – 2020

[Relapse Records, 2020]

Εισαγωγή: Δημήτρης Αναστασιάδης

Πάντοτε πίστευα ότι οι αναφορές στην pop κολτούρα, σε οποιοδήποτε μέσο, είτε στον κινηματογράφο, είτε στην λογοτεχνία είτε (πολύ περισσότερο) στην μουσική είναι ίχνος μιας ευφυούς ύπαρξης, η οποία περνά μάλιστα καλά και με τον εαυτό της ενώ ταυτόχρονα παράγει ατόφια τέχνη και κλείνει το μάτι στις αισθητικές της απολαύσεις.  Σε αυτό το πλαίσιο αναδύθηκαν οι Zombi οι οποίοι μας έρχονται από την πόλη του χάλυβα, το Pittsburgh της Pensylvania. Μια διμελής μπάντα με εξαιρετικές κυκλοφορίες, η οποία συνδυάζει την αμέριστη αγάπη για τις ταινίες (και περισσότερο για τα soundtrack τους) του Argento και των Goblin βεβαίως, του Carpenter αλλά και υποτιμημένων συνθετών, όπως του Fabio Frizzi, ειδικά στη συνεργασία του με τον Lucio Fulci (Zombie 2, City of the Living Dead). Όμως όλη αυτή η retro synth μανιέρα απλωνόταν σε έναν prog rock καμβά, στον οποίο τα ηχοχρώματα των Genesis και των Yes μεταξύ άλλων προσέδιδαν πολύπλευρες αποχρώσεις και ομορφιά.


 

Οι προσδοκίες δεν εκπληρώθηκαν

Η έκτη κυκλοφορία των Zombi με τον λιτό τίτλο 2020 συνεχίζει από εκεί που σταμάτησε το εξαιρετικό Shape Shift, με το πρώτο κομμάτι του δίσκου, Breakthrough & Conquer (το οποίο κατά τη γνώμη μου είναι και το καλύτερο τραγούδι του album, χιλιόμετρα μακριά από το δεύτερο), να μπαίνει δυναμικά και γενικά να έχει όλα τα στοιχεία που χρειάζονται, με έμφαση μάλιστα στον όγκο της κιθάρας, μια κατεύθυνση που προοιωνιζόταν ο τελευταίος δίσκος τους. Και ύστερα έρχεται μια από τις μεγαλύτερες φετινές απογοητεύσεις, τουλάχιστον όσον αφορά της προσδοκίες που είχαν γιγαντωθεί. Ο δίσκος δεν είναι ακριβώς κακός. Είναι όμως τελείως ανέμπνευστος. Θα περίμενε κανείς ότι μετά από διάλειμμα / απουσία πέντε χρόνων οι Zombi θα είχαν κάτι να πουν. Όμως τα synth περιορίζονται στο μουσικό background, αφαιρώντας μάλλον παρά προσθέτοντας στο μουσικό αποτέλεσμα. Και όλα αυτά για χάρη ενός riff-oriented εγχείρημα το οποίο χαρακτηρίζεται από ογκώδεις κιθάρες αλλά σε μονότονα, επαναλαμβανόμενα και στείρα μουσικά μοτίβα.                  

Αν έπρεπε να γράψω μόνο δύο λέξεις για τον δίσκο, θα έγραφα ότι είναι ψυχρός και στάσιμος. Πολλές φορές όταν ένας καλλιτέχνης κυκλοφορεί έναν δίσκο, ανεξάρτητα από την ποιότητά του, η πρόθεσή του διαφαίνεται πίσω από την ηχητική κουρτίνα. Τι ήθελε να πει, να δημιουργήσει, πού ήθελε να κατευθυνθεί. Ασχέτως αν τα καταφέρνει ή όχι. Τολμώ να πω ότι εδώ οι Zombi δεν ήξεραν τι ήθελαν να κάνουν. Κάπου στη μέση του δίσκου έρχεται μια αστραπόχρονη λάμψη από τα παλιά, στη μορφή του τραγουδιού XYZT, με τα ατμοσφαιρικά synth να σμίγουν με το ξεκάθαρο prog rock στοιχείο. Όμως και αυτή η λιγόστιγμη έκφραση χάνεται σαν φάσμα μετά από αλλεπάλληλα ανέμπνευστα και ίσως και μονότονα κομμάτια τα οποία φαντάζουν ότι ξεπήδησαν από την ίδια πηγή, από την ίδια ιδέα (Family Man, Mountain Ranges, First Flower). Είναι φανερός ο σκοπός του συγκροτήματος να βαρύνει τον ήχο του, να βυθιστεί μέχρι και σε sludge συχνότητες, αλλά τελικά νιώθεις σαν να χάνεσαι σε σκόρπιες ιδέες που δεν καταλήγουν πουθενά. Ο δίσκος κλείνει με το ευχάριστα ατμοσφαιρικό και υποδόριο Thoughtforms, μουσικός σπασμός ενός πιο ένδοξου παρελθόντος.

Κλείνοντας, επαναλαμβάνω και τονίζω ότι ο δίσκος δεν είναι κακός με κανέναν συμβατικό ορισμό του κακού. Η παραγωγή είναι πολύ καλή, το παίξιμο σωστό. Αλλά δεν έχει ζωή,  είναι χωρίς ενέργεια και χωρίς σκοπό. Σαν να υπάρχει το μουσικό σαρκίο αλλά να μην είναι εκεί η ψυχή, η ταυτότητα. Αν ήταν ταινία τρόμου, σίγουρα δεν θα ήταν ταινία giallo που τόσο αγαπάνε οι Zombi. Είμαι όμως πολύ αισιόδοξος ότι θα επανέλθουν, η μουσική τους δυναμική δεν έχει εξαφανιστεί. Ως τότε όμως…

5.5 / 10

Δημήτρης Αναστασιάδης

 

2η γνώμη

 

Πέντε χρόνια πέρασαν από την κυκλοφορία του Shape Shift και οι προσδοκίες για την επιστροφή του ντουέτου από την Αμερική ήταν μεγάλες. Δυστυχώς, μετά από μερικές ακροάσεις, το 2020 αποδεικνύεται πολύ κατώτερο των προσδοκιών. Παρότι ο δίσκος ανοίγει ευχάριστα με το καλό Breakthrough & Conquer, το οποίο, αν και δεν εντυπωσιάζει, αποτελεί τουλάχιστον μια ολοκληρωμένη σύνθεση. Από εκεί και πέρα, στα υπόλοιπα κομμάτια ο ακροατής έρχεται αντιμέτωπος με ανολοκλήρωτες ιδέες που δεν μοιάζουν να οδηγούν πουθενά και θέματα που δεν αναπτύσσονται ποτέ για να δικαιολογήσουν την ύπαρξη των κομματιών. Η ατμόσφαιρά και η άνεση με την οποία δημιουργούν τον ιδιαίτερο ρερτοφουτουριστικό τους ήχο φυσικά πρέπει να σημειωθεί. Παρά όμως τον σαφή space χαρακτήρα, ο ξεκάθαρος τρόπος εκτέλεσης των κομματιών, κάνει ακόμα πιο έντονο το συνθετικό κενό. Μπορεί οι Zombi, όντας ένα two-man project, να είχαν πάντα μια DIY νοοτροπία. Εδώ όμως το αποτέλεσμα, παρά τις τίμιες προθέσεις τους, αγγίζει τον ερασιτεχνισμό στην αρνητική του έκφανση. Τα πέντε χρόνια που πέρασαν δεν δικαιολογούν με τίποτα τα 38 λεπτά μουσικής του 2020, αποδεικνύοντας πως αν δεν έχεις κάτι ουσιαστικό να πεις, καλύτερα να περιμένεις μέχρι να έχεις.

5 / 10

Κώστας Μπάρμπας