Wilderun – Epigone

[Century Media Records, 2022]

Εισαγωγή: Χρήστος Μήνος

Οι Αμερικάνοι Wilderun από δίσκο σε δίσκο αποσπούν όλο και περισσότερα κολακευτικά σχόλια για τη μουσική τους. Έχοντας ιδρυθεί το 2008 από τον Evan Berry, αν και η μπάντα συστήθηκε στην ολότητα της το 2012,  το σύνολο προσπάθησε να αφουγκραστεί τις folk παραδόσεις και να τις εντάξει σε ένα metal πλαίσιο. Στην πορεία, η μουσική τους έδωσε τη σκυτάλη σε πιο προοδευτικές αναζητήσεις χωρίς όμως να αλλοιωθεί ο metal χαρακτήρα τους. Το Veil of imagination του 2019 ήταν το διαβατήριο τους για ένα ευρύτερο κοινό και σήμερα το Epigone καλείται να απαντήσει στις προσδοκίες όσων θέλουν να τους αναγορεύουν ως μια από τις καλύτερες σύγχρονες μπάντες στο χώρο του συμφωνικού προοδευτικού metal.


 

Ένα βήμα πριν την καταξίωση (;)

Ο νέος δίσκος των Wilderun έχει δημιουργήσει, τηρουμένων των αναλογιών του είδους στο οποίο εντάσσονται, έναν μικρό πάταγο σε διάφορες μουσικές ιστοσελίδες οι οποίες συγκλίνουν στην εκθαμβωτική ομορφιά του Epigone. Η επαφή με τις κριτικές του Epigone προηγήθηκε της ακρόασης του περιεχομένου και αυτό άσκησε στον γράφοντα ένα απρόσμενο βάρος στην τελική αξιολόγηση του.

To Εpigone συνιστά το σημείο συνάντησης του προοδευτικού rock με το ακραίο metal με τα ορχηστρικά σημεία να αποτελούν το κοινό τους υπόβαθρο προσδίδοντας βάθος στις συνθέσεις και στις διακυμάνσεις τους. Στην επικράτεια των όμορφων συγκερασμών του δίσκου προσπάθησα να βρω και να αγγίξω μια ξεχωριστή μαγεία αλλά δεν νομίζω – αν και πραγματικά το ήθελα – να το κατάφερα σε τέτοιο βαθμό ώστε να μπορώ να συμπλεύσω με τα διθυραμβικά του παράσημα. Αν αναζητούμε ένα έργο τομής, αυτό που μπορούμε να αποκαλέσουμε ριζοσπαστικό, δεν πρόκειται να το ανακαλύψουμε εδώ. Παρόλα αυτά, αν αναζητούμε προοδευτική μουσική που αξιοποιεί τις διδαχές του παρελθόντος  των μεγάλων  του ιδιώματος  η οποία μπορεί να προσεταιριστεί τις αρετές τους και να τις εντάξει στο δικό της σύμπαν, το Epigone είναι εξαιρετικά ικανοποιητικό.

Η μουσική του δίσκου χαρακτηρίζεται από τις αντιθέσεις ανάμεσα σε ήρεμα και μελαγχολικά σημεία που περιμένουν να ξεσπάσουν σε brutal φωνητικά (η φωνή του Evan Berry είναι σαφώς πιο ταιριαστή με τα τελευταία παρά με τα πρώτα) και ορχηστρικές μελωδίες. H λογική του Epigone ανακαλεί έντονα την τεχνοτροπία των Opeth (μουσικά και φωνητικά) την οποία εμπλουτίζει με τους ύστερους Septic Flesh. Μαζί με τους προαναφερθέντες υπάρχουν οικείες νύξεις στη σύγχρονη προοδευτική σκηνή από τους Porcupine Tree, τους Riverside και τους Pineapple Thief και φθάνουν στην τριλογία του Distraction μέχρι το συμφωνικό black metal. Θα μπορούσαμε να πούμε πως είναι μια σύνοψη της τελευταίας εικοσαετίας του προοδευτικού ήχου και καταφέρνει να τοποθετήσει τις διάφορες ψηφίδες που το συναποτελούν με έξυπνο τρόπο.

Ευλογημένο με μια σχεδόν αψεγάδιαστη παραγωγή, περιέχει συνθέσεις που θέλουν το χρόνο τους να αποκαλύψουν την ομορφιά τους και τη σπουδή που έχει αφιερωθεί για τη συνοχή τους. Από την άλλη όμως, οι καλύτερες στιγμές ανακαλούν κάτι που δεν ακούσαμε πρώτη φορά στο Epigone. Η μαεστρία των συνθέσεων δεν μπορεί να αποκρύψει πως οι επιρροές τους, τις οποίες κλήθηκαν να ανταγωνιστούν στα ίσα, εν τέλει υπερτερούν των δικών τους προσωπικών τους συμβολών στο σύγχρονο γίγνεσθαι του προοδευτικού metal.

H άποψη μου είναι πως μιλάμε σαφώς για μια πολύ αξιόλογη κυκλοφορία από μια μπάντα που δεν φοβάται να εξελιχθεί και περπατήσει πέρα από της δικά της γνωστά και οικεία αλλά ίσως ακόμα υπάρχει δρόμος να διανυθεί για τη κορυφή.

7 / 10

Χρήστος Μήνος

 

2η γνώμη

 

Οι prog metallers Wilderun από την Βοστώνη κυκλοφόρησαν το τέταρτο full-length τους με τίτλο Epigone. Η νέα κυκλοφορία ακολούθησε το ίδιο μοτίβο με το προηγούμενο άλμπουμ, The Veil of Imagination. Χρησιμοποιούν διάφορα είδη για να δημιουργήσουν τη δική τους μουσική αφήγηση και το ίδιο ισχύει και για τα όργανα, από ακουστικά μέχρι ηλεκτρικά και ηλεκτρονικά. Υπάρχει μεγάλη συνοχή μεταξύ όλων των στοιχείων του δίσκου. Αυτό είναι εμφανές στις συνθέσεις γιατί η έμφαση πέφτει στη δομή, πού και πώς θα γίνει η μετάβαση από το ένα τμήμα στο άλλο. Άξια αναφοράς είναι τα τρία πρώτα κομμάτια που είναι τέλεια, με καταπληκτική ενορχήστρωση, υπέροχα folk περάσματα και μελωδίες και αποτελούν δείγμα του τι μπορεί να κάνει αυτό το συγκρότημα στο υψηλότερο απόγειό του, όχι μόνο δημιουργικά αλλά και εκτελεστικά. Το συγκρότημα προφανώς βελτιώθηκε στη σύνθεση και τελικά βρήκε τη σωστή ισορροπία μεταξύ καθαρών και brutal φωνητικών. Τα Passenger και Distarction είναι τα κορυφαία σημεία. Οι Wilderun έκαναν εξαιρετική δουλειά δημιουργώντας μια σχεδόν κινηματογραφική ατμόσφαιρα σε αυτά τα τραγούδια. Είμαι βέβαιος ότι κάποιοι θα απογοητευτούν επειδή οι Wilderun δεν είναι πλέον απλώς μια folky μπάντα επηρεασμένη από τους Opeth, αλλά το Epigone είναι ένα εκλεπτυσμένο και πολύχρωμο prog metal album που αξίζει να ακουστεί.

8 / 10

Goran Petrić