Verbal Delirium, Mother Turtle, Cosmic Union @ Eightball, 06-03-2016

Από τον Δημήτρη Καλτσά

 

Το συγκεκριμένο live ήθελα πολύ να το παρακολουθήσω από τη στιγμή που έγινε η ανακοίνωσή του και οι λόγοι ήταν αρκετοί. Είναι γνωστό ότι τόσο οι Mother Turtle όσο και οι Verbal Delirium ετοιμάζουν νέο album, τους πρώτους δεν τους είχα δει ποτέ ζωντανά και εκτός αυτών μία βόλτα στη Θεσσαλονίκη σε τόσο ευνοϊκές καιρικές συνθήκες απομάκρυνε οριστικά τις όποιες αναστολές.

cu_DSF3831

Δυστυχώς το πρόγραμμα της συναυλίας πήγε πίσω, γιατί το soundcheck καθυστέρησε να ξεκινήσει. Έτσι, αντί της προγραμματισμένης ώρας έναρξης (20:30) οι νεαροί Θεσσαλονικείς Cosmic Union ξεκίνησαν να παίζουν στις 22:00. Η μουσική τους είναι κατά βάση alternative rock με εγκρατή πειραματισμό και παραδοσιακό στοιχείο που αναπόφευκτα προσθέτει το κανονάκι το οποίο αποτελεί βασικό όργανο της μπάντας. Ωστόσο, το πάθος του κουιντέτου και η δυναμική φωνή της τραγουδίστριας του σχήματος (σε φωνητικές γραμμές και με ερμηνεία 80s-90s rock κυρίως) δεν ήταν αρκετά για να κερδίσουν τις εντυπώσεις. Οι blues ενέσεις από το κανονάκι είναι ενδιαφέρουσες μεν, αλλά χάνονται στο σύνολο που ακούστηκε μάλλον άγουρο και ασύνδετο, με το rhythm section να μην προσθέτει τίποτα στα μάλλον προβλέψιμα κομμάτια τους που στερούνται ταυτότητας. Με αυτά ως γενική εικόνα, το γεγονός ότι έπαιξαν για μία ολόκληρη ώρα κούρασε περισσότερο.

mt_DSF3859

Χωρίς καθυστέρηση, οι Mother Turtle ανέβηκαν στη σκηνή και από την πρώτη τους νότα έγινε σαφές πως ο ήχος τους έχει εμπλουτιστεί εντυπωσιακά, καθώς και ότι είναι ένα πολύ δεμένο σύνολο με χαρακτηριστική άνεση στη σκηνή. Το σετ τους διήρκεσε περίπου 50 πυκνά λεπτά και περιελάμβανε και τα τέσσερα εκτενή κομμάτια από το επερχόμενο δεύτερο album της μπάντας, καθώς και το “Attic” από το ντεμπούτο τους.

mt_DSF3904

Με τον ήχο να βρίσκεται σε υψηλά επίπεδα ποιότητας, το εκρηκτικό “Harvest Moon” ξεσήκωσε το κοινό και στα λεπτά που ακολούθησαν παρέλασαν στοιχεία από την αγαπημένη σκηνή του Canterbury, το 70s συμφωνικό prog (Genesis κατά κύριο λόγο), ακόμα και από το avant-prog, ενώ είναι πλέον έντονο και το jazz-rock στοιχείο στον ήχο τους. Η προσθήκη του Μπάμπη Προδρομίδη στο σαξόφωνο (και δευτερευόντως στο φλάουτο) έχει προσδώσει στην μπάντα επιπρόσθετο δυναμισμό σε απόλυτα vintage ηχητικό περιβάλλον. Ο Γιώργος Φιλοπέλου αποτελεί εγγύηση σταθερότητας στο μπάσο, «φρασάροντας» καταλυτικά στα νέα κομμάτια και ο Γιώργος Μπαλτάς στα ντραμς είναι (επιεικώς) χάρμα ιδέσθαι, σχηματίζοντας οι δυο τους ένα απολαυστικό ρυθμικό δίπολο. Οι μειωμένες neo-prog αναφορές στα νέα κομμάτια οφείλονται κυρίως στην μετακίνηση των ιδεών στα πλήκτρα του Γιώργου Θεοδωρόπουλου σε πιο παραδοσιακές φόρμες, χωρίς όμως καμία επιτήδευση, ενώ κεντρική φιγούρα και ηγετική μορφή είναι φανερά ο Κώστας Κωνσταντινίδης, ο οποίος απέδειξε πως η εκτελεστική άνεση αποτελεί την ιδανική πειθώ για το πέρασμα τόσο σύνθετης και σε σημεία δύσβατης μουσικής στο κοινό.

mt_IGP4489

Το ανανεωμένο πρόσωπο των Mother Turtle είναι αναμφισβήτητα άκρως ενδιαφέρον και πιθανώς όχι πλήρως μορφοποιημένο ακόμα. Η μουσική τους είναι πιο περιπετειώδης, με έντονο πειραματισμό και έμφαση στο ηχητικό περιβάλλον και όχι στα σόλο, τα οποία ούτως ή άλλως έχουν έντονο συνθετικό ρόλο στα κομμάτια (οποτεδήποτε «ανοίχτηκε» ο Κωνσταντινίδης τα αποτελέσματα ήταν θριαμβευτικά). Το εμφανές πνεύμα ομαδικότητας και το χιουμοριστικό στοιχείο που αποτελεί κομμάτι της υπόστασης της μπάντας και επί σκηνής κάνουν τους Mother Turtle συναυλιακό πόλο έλξης για κάθε πραγματικό μουσικόφιλο. Ήταν περασμένα μεσάνυχτα όταν οι MT κατέβηκαν από τη σκηνή προλογίζοντας με ένα πλατύ χαμόγελο τους φίλους τους από την Αθήνα…

_DSF3925

Οι Verbal Delirium ξεκίνησαν με τέσσερα κομμάτια από το πρώτο τους album, “So Close And Yet So Far Away” (2010) και παρά το προχωρημένο της ώρας ακούστηκαν δυναμικοί και απόλυτα δεμένοι, εντύπωση που παρέμεινε αμετάβλητη καθόλη τη διάρκεια του σετ τους. Το μεγαλύτερο επίτευγμά τους εκείνη τη βραδιά ήταν πιθανότατα η ανάδειξη του συνθετικού βάθους όλων των κομματιών και του σκοτεινού, λυρικού και άλλοτε groovy χαρακτήρα που αποτελεί και την ταυτότητα της μπάντας, με αρμονίες που βασίζονται στο βρετανικό prog των 70s, την πιο εναλλακτική σύγχρονη εκφορά του, μέχρι και σε ελληνικά στοιχεία που αναδύονται εδώ κι εκεί.

_DSF3976

Ο ήχος ήταν εξαιρετικός όπως και στους Mother Turtle, αλλά στην περίπτωση των Verbal Delirium αυτό ήταν σαφώς δυσκολότερο, καθώς έπαιζαν έξι μουσικοί, μεταξύ των οποίων δύο έπαιζαν keyboards και ένας πιάνο. Κι όμως, η ηχητική ισορροπία ήταν αξιοθαύμαστη. Από ένα τόσο ομοιογενές σύνολο είναι δύσκολο να ξεχωρίσει κανείς μονάδες. Ωστόσο, αξίζει αναφορά στην alt/post άποψη και τον υπέροχο ήχο του Γιώργου Παγίδα στο μπάσο, τον πάντα άψογο πολυοργανίστα Νικόλα Νικολόπουλο (φλάουτο, σαξόφωνο, πλήκτρα) που γνωρίζει όσο λίγοι το progressive rock, καθώς και τον αναβαθμισμένο lead ρόλο του Γιώργου Κυριακίδη, που έδωσε το δικό του στίγμα στον ήχο της μπάντας (θα μπορούσε να σολάρει για ώρες στο “The Losing Game”).

_DSF4097

Μπορεί το εκτελεστικό επίπεδο να ήταν σταθερό σε εντυπωσιακά υψηλά επίπεδα, όμως οι εντάσεις και η ηχητική σκληράδα ήταν φανερά (και αναμενόμενα ίσως) ανεβασμένες στα δύο κομμάτια από το επερχόμενο, τρίτο album της μπάντας. Με βάση τα “Images From A Grey World” και “The Decayed Reflection” σχηματίστηκε η εικόνα πλουραλιστικού progressive rock με ενορχήστρωση που εξαντλεί τις ούτως ή άλλως πολλές επιλογές των VD και συνθετικό επίπεδο που πιθανώς θα μας κάνει να ξεχάσουμε πόσο καλό album ήταν το “From The Small Hours Of Weakness”. Τα εκπληκτικά “Sudden Winter” και “Aeons” που έκλεισαν τη βραδιά διατήρησαν τις επιφυλάξεις μας και για αυτό (όπως και το παραπάνω βέβαια) ευθύνεται κυρίως ο ιθύνων νους της μπάντας, Jargon με τις πανέμορφες ερμηνείες και την επιβλητική σκηνική του παρουσία. Με την εμφάνισή τους αυτή οι Verbal Delirium απέδειξαν περίτρανα πως ποιοτικά ανήκουν στην αφρόκρεμα του διεθνούς prog σήμερα.

_DSF4012

Παρά την κούραση στο τέλος, όλοι μας αποχωρήσαμε με ένα χαμόγελο. Το ραντεβού ανανεώθηκε για την Αθήνα (πιθανότατα) και το πιο ευχάριστο όλων είναι ότι η πορεία των σχημάτων που παρακολουθήσαμε φάνηκε πως μόνο ανοδική μπορεί να είναι στη συνέχεια. Μοναδικό αρνητικό της βραδιάς ήταν η μικρή προσέλευση κόσμου στο Eightball, που σε καμία περίπτωση δεν αντιστοιχεί σε ό,τι είδαμε και ακούσαμε την Κυριακή. Ωστόσο, το βέβαιο είναι ότι η ελπίδα να αλλάξει αυτό στο μέλλον είναι πλέον πολύ πιο βάσιμη.      

                  

Setlists

Mother Turtle: Harvest Moon / Ennui / Walpurgi Flame / The Αrt Οf Εnding Α Ρevolution / Attic

Verbal Delirium: Ervelet / So Close And Yet So Far Away / Dancing Generation / Lullaby / Erased / Images From A Grey World / Disintegration / The Losing Game / The Decayed Reflection / Sudden Winter / Aeons

 

Φωτογραφίες: Μίλτος Κωστούλας
 

 

Κάντε το πρώτο σχόλιο

Υποβολή απάντησης