Terra Odium – Ne Plus Ultra

[Frontiers Music, 2021]

Εισαγωγή: Χρήστος Μήνος

Η Νορβηγία της δεκαετίας του ‘90 σφραγίστηκε από την άνθηση του black metal και των συμπαρομαρτούντων του. Δίπλα στην εκκωφαντική του διάδοση υπήρχε και μια άλλη, πολύ φειδωλή στις δηλώσεις της σκηνή που όμνυε στο προοδευτικό metal.Tα ονόματα των  Spiral architect και  Manitou ξεπροβάλλουν από την αχλή που κάλυψε το undergrοund προοδευτικό metal ως τα πιο ανθεκτικά στο πέρασμα του χρόνου. Οι Terra Odium εκφράζουν αυτό το παρελθόν και από την άλλη επιθυμούν να προεκτείνουν την επιρροή του στο σήμερα. Ο πρώτος τους  δίσκος Ne Plus Ultra τους βρίσκει άραγε αυτό το νήμα που χωρίζει δυο τόσο διαφορετικές εποχές.


 

90s prog metal υψηλού επιπέδου

Οι Terra Odium συνιστούν το σημείο που παλιοί γνώριμοι ανταμώνουν ξανά: ο Asgeir Mickelson (από τους Spiral Architect) με τον o Bollie Fredriksen (από τους Manitou) και ο Øyvind Hægeland με προϋπηρεσία και στις δύο μπάντες. Mαζί τους, ο πανταχού παρών Steve Di Giorgio και ο Jon Phipps. Μια μπάντα που η σύνθεση των ονομάτων ανακαλεί ένα γοητευτικό παρελθόν.

Ο πρώτος τους δίσκος τους ανακαλεί ακριβώς μια χρυσή εποχή του προοδευτικού metal. Στη μουσική τους παρευλάνουν οι Watchtower, οι Pyschotic Walz, οι παλιοί Fates Warning… Μπάντες που στη νεότητά τους σφυρηλάτησαν την τεχνική πλευρά της σκληρής προοδευτικής metal μουσικής.

Το ύφος της μπάντας είναι καταδικασμένο να θυμίζει κάτι που έχει παρέλθει αλλά αυτό δεν σημαίνει πως δεν είναι τρομερά καλοπαιγμένο. Ίσως δεν διαθέτει την αποθέωση της δημιουργικής τρέλας των Spiral Architect, αλλά αυτό δεν στερεί την έμπνευση της μπάντας. Το Ne Plus Ultra θυμίζει πολλά, αλλά έχει μια δική του προσωπικότητα.

Ο δίσκος διαθέτει την αναμενόμενη προοδευτική τεχνική μπολιασμένη αρκετές φορές με συμφωνικά στοιχεία. Η φωνή του Øyvind Hægeland (σε σημεία θυμίζει εκείνη του John Arch) πολλές φορές ακούγεται δωρική και προσιδιάζει στις συνθέσεις που επιβάλλουν ένα οριοθετημένο πεδίο για τις προοδευτικές συνθέσεις του συγκοτήματος. Κιθαριστικά η δουλειά είναι εξαιρετική και γενικά φανερώνει συγκροτημένη προεργασία που εκδηλώνεται σε τρομερά τραγούδια όπως το Τhe Shadow Lung και το It Was Not Death.

Πολλά τραγούδια ξεχωρίζουν από το δίσκο όπως το μεγαλύτερο σε διάρκεια κομμάτι του, το The Τhorn, που συγκεφαλαιώνει τη φιλοσοφία του δίσκου και καταγαύζει τις αρχές του παραδοσιακού προοδευτικού metal: (υψηλής ποιότητας) τεχνική που δεν λειτουργεί αποκλειστικά για την τεχνική, στιβαρές μελωδίες που αρνούνται να γίνουν έρμαια του εύκολου συναισθηματισμού, σκληρά και υπέροχα riffs και η κατάλληλη φωνή να εκφράσει όλα τα προηγούμενα.

Το ερώτημα που γεννάται είναι αν όλα τα προηγούμενα κομίζουν κάτι το πρωτοποριακό, κάτι που δικαιολογεί το προσωνύμιο αυτής της μουσικής που βαφτίστηκε, όχι χωρίς λόγο, προοδευτική. Το Ne Plus Ultra κοιτάει κυρίως προς τα πίσω, στην κοιτίδα των καταβολών των μουσικών που συμμετέχουν εδώ, ενώ η αρκετά προσεγμένη παραγωγή προσφέρει αυτό που ήταν λίγο πολύ αναμενόμενο.

Και ο αντίλογος μπορεί αυθόρμητα να εκφραστεί με το ερώτημα: και είναι κακό αυτό; Σίγουρα όχι. Μερικά από τα καλύτερα κομμάτια του φετινού παραδοσιακού προοδευτικού metal βρίσκονται εδώ και αντανακλούν ένα χρυσό παρελθόν όσο λίγα άλλα. Ανάμεσα στη νοσταλγία και την ώθηση για την παραμονή στο παρόν και τις λογικές του, το Ne Plus Ultra κλίνει σαφώς προς τη μία μεριά και αυτό στην τελική μπορεί και να είναι υπέροχο.

8 / 10

Χρήστος Μήνος

 

2η γνώμη

 

Πέρασαν 26 ολόκληρα χρόνια από την τελευταία φορά που ο Øyvind Hægeland δισκογράφησε παρέα με τον Ole “Bollie” Fredriksen με το κρυμμένο διαμάντι Entrance των Manitou. To Ne Plus Ultra είναι ένα εξαιρετικό δείγμα σκοτεινού progressive metal (ούτε ίχνος από τη σχολή Dream Theater) που παρά το αναμενόμενο δεν είναι τόσο στριφνό και τεχνοκρατικό όσο θα περίμενε κανείς και φαντάζει ως μια φυσιολογική εξέλιξη των Manitou στο χρόνο. Μια από τις εκπλήξεις εδώ είναι τα συμφωνικά θέματα  που είναι απολύτως ενσωματωμένα στις συνθέσεις και δένουν ιδανικά με τα εμπνευσμένα riffs του Fredriksen δημιουργώντας επιβλητική ατμόσφαιρα. Γενικότερα επικρατεί μια ισορροπία ανάμεσα στα πιο τεχνικά και τα πιο απλά θέματα, κάτι που φαίνεται και στο rhythm section των εκπληκτικών Asgeir Mickelson και Steve DiGiorgio που υπηρετεί ιδανικά τις συνθέσεις με τις αναμενόμενες τεχνικές εξάρσεις να είναι διάσπαρτες. Οι lead κιθάρες των Fredriksen / Hægeland με τις επιρροές από Loomis, Becker και Friedman είναι γεμάτες ενδιαφέροντα θέματα, ενώ οι ερμηνείες του δεύτερου φαίνονται σχεδόν αναλλοίωτες στο χρόνο με τις επιρροές των Buddy Lackey και John Arch να είναι πάντοτε ισχυρές.  Συνολικά έχουμε να κάνουμε με έναν αρτιότατο δίσκο, φρονώ από τους ποιοτικότερους  prog metal των τελευταίων χρόνων, που έχει να πει πολλά σε κάθε φίλο του progressive metal.

9 / 10

Τάσος Ποιμενίδης